Nu ik 35 jaar en vier maanden op Aarde ben, dringt het steeds vaker tot mij door dat ik in dit leven waarschijnlijk geen moeder word. Onlangs vroeg ik mij af of het geen tijd wordt om daar eens verdrietig over te zijn. Tot dusver heeft deze voorlopige conclusie mij slechts een enkele keer tot tranen bewogen dus stelde ik mijzelf de vraag of ik misschien niet iets verdring.

Toen ik 30 jaar was, ervoer ik aangaande dit vraagstuk voldoende tijd en ruimte. Er kon nog van alles gebeuren. Ik wist toen niet dat er vijf jaar later op fysiek vlak niets ten goede veranderd zou zijn, gelukkig wist ik dat niet. Hoop lijkt soms steeds meer op niet-weten.

Vroeger was ik een bevlogen poppenmoeder. Met hart en ziel zorgde ik voor mijn pop. Ik wist wat haar lievelingsjurkje was, wanneer ze niet zo lekker zat en even verplaatst moest worden, ik wist wanneer ze wilde slapen, wanneer ze zin had om naar buiten te gaan, ik deed mijn best haar zo goed mogelijk te leren kennen en voor haar te zorgen. Als iemand mij vroeg wat ik later wilde worden; moeder!

Ik verwachtte dat het moeilijk zou zijn om te accepteren dat deze kinder- wens, mijn wens als kind, niet in vervulling gaat. Maar zelfs nu de tijd gaat dringen en ik eigenlijk wel weet dat de kans heel klein is dat mijn lichaam ooit sterk genoeg wordt om moeder te zijn, voel ik mij daar heel rustig onder.

Er is zoveel veranderd in mij. Het is alsof “iets willen” niet meer in mijn gevoelens en gedachten voorkomt. Althans, ik wil natuurlijk wel eens wat, maar dat beperkt zich tot kleine dingen met betrekking tot vandaag. Een kleine wandeling bijvoorbeeld of chocolade.

Wat ik óók graag wil is met andere ogen naar de wereld kijken zodat ik dingen kan zien die ik voorheen niet zag. Ik wil graag iedere dag (minstens) een sprankje van het wonder ervaren, het wonder waarin wij zijn. Het wonder dat we er zijn. En vanuit dat gevoel wil ik graag leven; “An everyday sort of magic”
 

Ik las; “Het spirituele levensveld wordt toegankelijk wanneer wij ons ‘willen’ overgeven aan God of de Bron”. Dat is denk ik met mijn willen gebeurd. Het was niet eenvoudig maar nu het eenmaal zo is, is het een bijzonder rijke ervaring. Terwijl ik met lege handen dacht te staan, ervaar ik nu rijkdom, overvloed. Alles is er.

Vanuit dat nieuwe gevoel kwam de vraag waarom ik in dit leven dan nog zelf zou willen meemaken hoe het is om moeder te zijn. Er zijn immers ook al zoveel moeders. Ik vind het leuk om naar de ervaring van deze vrouwen te luisteren, maar de wil om dit zelf te ervaren is ergens diep van binnen opgelost en er is ruimte voor teruggekomen. Een warme energie stroomt door mijn lichaam, door mijn geest, door mijn ziel. Een veld van mogelijkheden openbaart zich. De stroming verbindt en maakt mij vrij. Ik geef mij over, de lucht is zwanger.




 

 Om het artikel te lezen open je de afbeelding en klik je nogmaals om
te vergroten en te kunnen inzoomen   

 

 

 


 

Mensen vragen zich wel eens af of ik mij niet verveel, ik kan je vertellen dat je je geen moment verveelt als je woont in een lichaam als deze . Er gebeurt altijd wel iets, meestal gebeurt er iets waardoor iets anders niet kan gebeuren. Zo gebeurde het vandaag dat ik nauwelijks op mijn benen kan staan, waardoor het bijvoorbeeld niet zal gebeuren dat ik een wandelingetje met Abel kan maken. Of even beneden kan zitten. Of in mijn tuinhuisje kan zijn.
Ik heb daarbij behoorlijke hoofdpijn, duizelingen, misselijkheid en last van oorsuizen waardoor het nauwelijks mogelijk is afleiding te vinden in het kijken van een film of het luisteren naar muziek. Dus ik lig, in stilte, te zijn.

Ik vroeg mij af of het mij misschien zou lukken om even te douchen. Ik heb een douchestoel maar ben meestal te eigenwijs om daarop te gaan zitten. En, als ik mij echt heel beroerd voel biedt een douchestoel ook geen veiligheid, voordat je het weet lig je ernaast en zie je van heel dichtbij hoe het douchewater door het rooster wegstroomt.

Heugelijk feit is dat ik heb gedoucht. Heel kort, maar ik heb het gedaan. Iets minder heugelijk is dat deze activiteit meer kostte dan ik had en mijn benen verzuren alsof ik een marathon heb gelopen. Toch is het fijn dat ik er nu weer proper bij lig.

Kort geleden liep ik nog bijna 3 kilometer met Abel, met een denkbeeldige medaille reed ik naar huis. Ik hou mij eraan vast dat dit gauw weer kan. De rest laat ik los.

Hoe graag ik ook zou willen dat mijn lichaam volledig herstelt, inmiddels ligt mijn grootste prioriteit bij de gezondheid van mijn geest en ziel. Daar ligt mijn werkelijke vrijheid. En daar ben ik niet afhankelijk van de grillen van mijn lichaam.

Ik doe voor mijn lichaam wat ik kan en wat goed voor mij voelt, ik bezoek artsen, volg adviezen op, probeer allerhande supplementen, krijg B12 injecties  en eet zo gezond mogelijk.

Ik weet inmiddels dat het net zo belangrijk is om deze aandacht aan je geest en ziel te besteden. Ik hoef er niet meer over na te denken, het gaat vanzelf. Het is als eten , drinken en slapen een basisbehoefte geworden. Met terugwerkende kracht is een ontspannen geest ook heilzaam voor het lichaam, stress in welke vorm dan ook betekent een aanslag op je immuunsysteem.

Nu de ziekte mij(n lichaam) weer in de houdgreep heeft, geef ik mij over en glimlach naar Ghandi;
"You can chain meyou can torture me, you can even destroy this body, but you will never imprison my mind”

Ik heb overigens niet het gevoel dat iets of iemand het mij met opzet moeilijk wil maken, het is zoals het is en het is in mijn handen hoe ik daarmee om wil gaan. Ik voel mij geen slachtoffer of patiënt. Ik voel mij “gewoon” een ziel met een menselijke ervaring.

Ik vind de Aarde een bijzondere plek om te zijn.  Ik vind het fijn om met bepaalde mensen en vooral met dieren contact te hebben en ik vind het fijn om innerlijke ruimtereisjes te maken.

Het woord ruimtereisje is bedoeld als in; het Heelal in jezelf en niet als; elders ver weg van hier. Ik denk dat wanneer je visualiseert over bijvoorbeeld Licht, je niet het gevoel moet hebben dat dat zich ergens anders bevindt. Het is gewoon hier, in en om je heen. Dichtbij, in jou en mij.

“You are not a drop in the ocean, you are the entire ocean in a drop” – Rumi.

Het is zodoende eigenlijk niet alleen hetgeen er in mijn lichaam gebeurt waardoor ik mij niet verveel, maar ook de leuke dingen  in mijn gedachten en in mijn hart. De reis die je maakt door de tijd, de bijzondere ervaringen, hoe je jezelf ont- wikkelt, hoe alles anders voelt als je er anders naar kijkt en de innerlijke rust en ruimte die zich steeds verder ontvouwen.

Ik hou van die beweging en van die reis, van de ontdekkingen, de ontberingen, de verwondering en de nooit aflatende interesse en nieuwsgierigheid naar wat een ziel in een mensenlichaam zoal kan ervaren.

"Today, I hardly move though really I’m traveling a terrific distance
Lifting the veils"







Aanvankelijk was het alsof ik terechtkwam in een oneindige achtbaan. Daar waar je vroeger een uur voor in de rij stond en lachend door schuifelde tot je plaats mocht nemen in de beugels om je vrijwillig ondersteboven te laten keren, daar zat ik nu onvrijwillig al jaren in vast.

Toch is er daarin iets veranderd. Is het niet meer die aaneenschakeling van loopings, schroeven en andersoortig inversies waarbij ik met mijn handen de beugels krampachtig omklem, omdat het mij zo bang maakt, zo wanhopig verloren opgesloten in een lichaam te zijn; “Ik wil nog zoveel, help mij alstublieft, ik moet hieruit, ik heb nog zoveel te doen. Nog zoveel waar te maken”.

Onlangs hoorde ik iemand met een fikse verkoudheid zeggen; “Ik heb hier helemaal geen tijd voor” en “dit komt mij echt niet goed uit”. De woorden galmden in mijn gedachten, het was zo’n vreemde gewaarwording om de inhoud van deze zinnen tot mij te laten doordringen.
Stilaan begon ik het te zien; alles is veranderd. Van mijn beleving van tijd tot mijn beleving van belangrijkheid. Alsof ik langzaam maar zeker vezel voor vezel ben getransformeerd.

Kort geleden zei een vriend; “Als ik mij zo zou voelen als jij, zou ik iedere dag de dokter bellen. Of de ambulance”. Ik glimlachte. Om te laten weten dat hij het meende zei hij daarna; “Ik zou het niet volhouden zoals jij”. Even zag ik mijn leven door iemand anders zijn ogen en ik begreep best wel dat hij mijn leven niet zo zag zitten. “Iedereen zou het kunnen”, verzekerde ik hem. “Ik heb hetzelfde gedacht als jij, maar je leert leven met de momenten. Je kunt steeds meer verdragen en je wordt ook minder bang”.

“En, er kan iets wonderlijks van binnen gebeuren. De innerlijke wereld waar je zo nu en dan een glimp van opving, ontvouwt zich dag bij dag. Helderder en ruimer. Wanneer je het probeert te vangen ontglipt het je, maar je zal steeds beter de weg leren vinden. Ik hoef nog maar even mijn ogen te sluiten, naar mijn hart te keren, dan ben ik er”.

Ogenschijnlijk is er niets veranderd, maar alles is anders als je daar kunt zijn. “Daar” is geen plek in het verre, daar is hier, daar waar jij bent, daar; de plek van waaruit je nu deze woorden leest.

Mensen die “alles” lijken te hebben, kunnen nog steeds heel ongelukkig zijn wanneer deze plek gehuld blijft in sluiers. Dat is geen vorm van ontevredenheid maar onrust die je probeert de weg te wijzen. Het lijkt alsof de meeste mensen in dit geval geneigd zijn de kortste route te nemen, vluchtige onrust bestrijding op herhaalrecept. Ik weet niet precies hoe dat kan, misschien omdat we onszelf hebben verteld dat hetgeen we zoeken en naar verlangen niet bestaat?
Mocht dat zo zijn, ga maar even goed zitten want dan moet ik je iets belangrijks vertellen; het bestaat wel! Je hebt het goed gevoeld, je onrust is geen eeuwige plaaggeest. Als je niet diep van binnen wist dat het ook anders zou kunnen zijn, was de onrust niet ontstaan. Het ontstaat omdat je het weet, misschien ben je het vergeten, dat is niet erg. Je onderbewustzijn weet het nog.

“Take my hand, we will walk, we will only walk.
We will walk without thinking of arriving anywhere”
– Thich Nhat Hanh

Terugdenkend aan mijn radeloosheid van toen weet ik nu dat er gehoor is gegeven aan mijn noodkreet. Niet door mijn lichaam beter te maken, maar door mij kracht en inzicht te geven, door mij geduldig de weg te blijven wijzen hoe stijf ik mijn ogen ook dichtkneep.

Het idee nog zoveel te doen te hebben is vervlogen in de tijd. Onlangs dacht ik nog aan hoe ik voorheen afspraken moest afzeggen en deze afspraken er nu überhaupt niet meer zijn. Heel even gaf mij dat het gevoel alsof ik niet echt meer meedoe, maar dat was maar heel even, hoogstwaarschijnlijk een levensteken van mijn ego en je ego moet je niet onderschatten. Ik heb talloze gesprekken met haar gevoerd. Interessante gesprekken, over belangrijkheden en conditioneringen, over wat er overblijft als zij alles zou loslaten waarmee zij zich identificeert.

Hier worden ego’s niet zo blij van maar op een gegeven moment was ze dapper en slim genoeg om te zien dat haar plan ons op een doodlopend spoor bracht. Ze gaf het roer uit handen en durfde vertrouwen te hebben in iets wat ze niet kon zien, maar wat haar toch telkens meer bekend leek voor te komen. Misschien verdween ze langzaam of zijn we stilaan één geworden. Bijna dan, ze plant zo nu en dan een vlaggetje, dan zwaaien we even naar elkaar en roept ze;

“Beam me up, partner”.



 




Omdat het bijna mijn 35 jaar op Aarde viering is, vierde ik gisteren met allemaal lieve mensen een Volle Maan feestje. Met als speciale gast, de Super Maan.

Het is lang geleden dat ik een feestje ter gelegenheid van mijn verjaardag heb gevierd. Vanwege de ziekte kan ik niet in een drukke omgeving zijn, ik kan niet lang zitten, lange gesprekken voeren en ik kan alledaagse geluiden steeds minder goed verdragen. Een huis vol pratende mensen maakt mijn lichaam dan ook niet blij. Maar toch wilde ik graag samenzijn. Kaarsjes branden. Fakkels ontsteken. Toosten op het leven. Verwonderen en verbonden zijn.

"We are individuals but always together, connected in more ways than we can ever imagine.

Dus werd het een feestje waarbij iedereen kan zijn wie en waar hij is. Een feestje waar je alleen met je ziel hoeft te reizen. En op die plek, voorbij ruimte en tijd, hebben wij elkaar en onszelf ontmoet.

Ik kreeg prachtige foto’s toegestuurd, vanuit allemaal verschillende plekken, dezelfde mooie Maan.
Het maakte mij zo blij. Ik ben heel dankbaar dat er mensen bestaan die weten dat je voorbij ogenschijnlijke grenzen overal kunt zijn waar je wilt. Dat je kunt reizen voorbij de sluiers, door allerlei poortjes en open vensters.

"Don't believe what your eyes are telling you. All they show is limitation. 
Look with your understanding, find out what you already know, and you'll see the way to fly"

Tegen middernacht ben ik gaan slapen, het was de bedoeling dat de wekker mij om drie uur ’s nachts weer wakker zou maken. Ik herinner mij nog dat ik in mijn slaap de wekker hoorde en enkel dacht; wat een grappig deuntje. Gelukkig maakte mijn vader mij om vier uur wakker. Het was zo helder, ontelbaar veel sterren en een prachtige Maan.  

Toen viel ik flauw. In films ziet dat er vaak sierlijk uit, je valt, de prins strekt zijn armen uit, je glimlacht, je strijkt een lok haar uit je gezicht en dan ga je trouwen.  In werkelijkheid word je enorm misselijk, spierwit, uit alle poriën komt zweet tevoorschijn en dan verdwijn je. Wanneer je bijkomt moet je overgeven maar omdat je zo verzwakt bent is het bijna onmogelijk om boven de emmer te hangen zonder weer je bewustzijn te verliezen.

Mijn vader heeft mij geholpen. Abel overigens ook. Hij springt nooit uit zichzelf op het bed, maar zag in deze situatie een noodzakelijke uitzondering en bleef dichtbij.
Toen ik mij weer iets beter voelde wilde ik heel graag nog even de Maan zien. Mijn wens was eigenlijk om midden in de nacht een half uurtje buiten te zijn, onder de sterren in gezelschap van de Maan. Maar dat is niet gelukt. Ik kon niet meer rechtop zitten, laat staan nog even naar buiten gaan. Terwijl ik in bed lag vroeg ik mijn vader; “Is het mooi?”
Hij antwoordde; “Het ziet er nog precies zo uit als daarstraks”
Met dat beeld van de Maan in gedachten viel ik in slaap.

Vandaag ben ik dankbaar dat ik toch een paar minuten de bijzondere Maan heb mogen aanschouwen, dat het hoe dan ook een heel mooi feestje was waar fakkels en kaarsjes brandden, met verwondering en verbondenheid in mijn hart en dankbaarheid dat ik ondanks mijn vernauwde bewegingsvrijheid, op zo waardevolle wijze, zoveel bijzondere mensen mag ontmoeten. 

☆ Dank jullie wel  ☆

“We are all made of stardust.
See you when you see the moon” 

 





 

Ik leg mijn benen op een paar kussens zodat het bloed naar mijn hoofd kan stromen. Mijn maag krimpt samen, ik hoop maar dat ik niet weer hoef over te geven want ik weet niet hoe ik in deze toestand bij het toilet kan komen en ik ben alleen thuis.

Ik ben niet in paniek, vroeger had ik dat wel. Dan voelde ik mij zo klein en machteloos in dit zieke lichaam. Maar je wordt dapperder. Je kunt steeds meer hebben. Het verandert niets aan de naarheid van de situatie, echter groeiende dapperheid is energie besparend en prettiger voor de omgeving. Nadeel kan zijn dat naarmate je meer kunt verdragen je juist wel eens minder goed begrepen kunt worden, het lijkt immers allemaal wel te gaan.

Ik moet toch overgeven en probeer het toilet te bereiken. Mijn voeten raken de grond maar het voelt alsof ik zweef. Ik zweef met tranen in mijn ogen. Ik houd mijn hart vast voor wat er nog komen gaat. Misschien raak ik toch een beetje in paniek. Rustig-blijven is meestal mijn toverwoord, maar ook toverspreuken raken uitgewerkt.

Ik moet denken aan de woorden van een zogenaamd in ME gespecialiseerde mevrouw die op tv zei; “De eerste reactie van mensen is vaak om te gaan liggen wanneer ze pijn ervaren, maar het is goed om door die pijn heen te gaan”.  Ik moest lachen en huilen tegelijk toen ik het haar hoorde zeggen. Dan heb je echt geen idee waar zieke mensen al doorheen gaan en zij moet “ons” vertegenwoordigen.  

Ik lig weer in bed. Ik weet niet hoe laat het is, tijd zegt mij weinig, ik hoop vooral dat ik gauw weer in slaap mag vallen. Ik raak steeds meer vervreemd van wat voor de meeste mensen vertrouwd is. Mensendingen. Aardse zaken. Het is alsof ik op een secundaire planeet in de verte leef. Ik aanschouw, ik leef mee, maar doe niet mee. En ik vind het niet erg, mijn energie is te laag.

Dan denk ik aan wat mijn voormalig huisarts zei; “Als je iets wilt doen, moet je het gewoon doen”. “Je moet een lijstje maken met doelen en die doelen nastreven”. Ik zie nog het vuur in mijn moeders ogen, zij ging mee vanwege eerdere soortgelijke ervaringen bij doctoren. Mijn moeder begreep niet hoe de huisarts dit kon zeggen. Mijn moeder weet als geen ander hoe strijdvaardig ik ben, hoe snel ik probeer de draad op te pakken zodra het maar een klein beetje beter gaat. Onwetendheid.

Ik schrik wakker met zweetdruppels op mijn voorhoofd. Het is donker. Ik probeer een slokje water te nemen, maar het gaat bijna niet vanwege de keelpijn. Mijn oren suizen heel hard. Mijn hoofd is draaierig. Ik weet na al die dagen in bed niet meer hoe ik moet liggen zonder pijn. Tranen springen in mijn ogen. Ik probeer te denken aan de sterren. Ik probeer het ruisen van de wind te horen. Ik probeer te voelen dat mijn geest nog vrij is.

You can chain me, you can torture me, you can even destroy this body, but you will never imprison my mind”

Gedurende mijn tijd in een ziek lichaam, is er veel “ik” verdwenen. Misschien is dat wel het mooiste wat mij is overkomen. Misschien reis ik daarom zo gemakkelijk naar een secundaire planeet. Misschien kan ik daarom genieten van andermans geluk zonder het zelf na te jagen. Misschien kan ik mijzelf daarom loskoppelen van mijn lichaam. Misschien heeft de fysieke gevangenis mijn ziel bevrijd.

Iep tikt zachtjes op mijn voorhoofd. Ze wil bij mij onder het dekbed liggen. Het is bijzonder dat ik haar vertrouwde haven ben. Ik hoef daar niets voor te doen, er alleen maar te zijn.

Mijn ziel uit de greep van het ego. Maar nog niet helemaal. Want ik ben soms nog bang, verdrietig en onzeker. Ik heb twijfels over of ik dit leven kan volhouden, kan vol-maken.

03:09 – mijn telefoon vertelt mij over de tijd. Op het beeldscherm staat een foto van Nelson en mij. Het is vreemd om mijzelf te zien. Op de foto lijk ik één geheel, van binnen besta ik uit zwevende stukjes. Kleine stukjes op zoek naar een vorm. Kleine stukjes en onzichtbare verbindingen. Verbindingen met poortjes en deurtjes. De ene doorgang voelt vertrouwder dan de ander. Ik hou het meest van die naar Nelson.

Ik hoor zacht geblaf. Blijkbaar ben ik toch nog even in slaap gevallen. Abel wil graag naar buiten, we gaan samen naar de tuin. De wind voelt zacht. De bladeren ritselen. Even later liggen we met z’n drieën in bed. Iep, Abel en ik. Ik voel het kalm op en neer gaan van de warme lijfjes, lijfjes vol leven. Zij omringen mij. Iep spint mantra’s en Abel legt zijn hoofdje op mijn buik. Ik verlaat de secundaire planeet.

Be still and listen, the earth is singing.



 

 

Lieve Nelson

Ik dacht dat wanneer jij sterven zou, ik niet meer zou kunnen ademen.
Ik dacht dat wanneer jij heen zou gaan, ik in een oneindige vrije val terecht zou komen.
Ik dacht dat ik mijzelf zonder jou verliezen zou.
Maar jouw liefde wijst mij de weg terug naar mijzelf.
En ik adem.  En ik val. En ik sta op. 

Ik dacht dat het heel donker zou zijn.
Maar jij blijft jouw licht op mij schijnen.
Ik dacht dat je echt weg zou gaan.
Maar je bent in alles gebleven.

Ik dacht dat de tijd een rechte lijn zou zijn.
Een lijn van toen, nu en later.
Maar er is geen lijn. We zijn een cirkel. 
We ontmoeten elkaar in wat is geweest, wat is en wat komen gaat. 

De tijd is rond en we reizen samen.  

Wanneer ik het leven op Aarde vanuit mijn ziel beschouw,
wanneer ik leef met licht en liefde in mijn hart, zoals ik jou beloofde,
begrijp ik alles beter. Er is geen begin en geen einde.

De beklemmende momenten waarop ik je zo mis,
de momenten waarop ik het niet begrijpen kan,
ik je zo graag nog eventjes zou willen zien,
nog eventjes voor altijd zou willen vasthouden,
die momenten zal ik omarmen, omdat ook daarin mijn liefde voor jou ligt.

Dan zal ik denken aan jouw vertrouwen in het leven, jouw vreugdevolle op aarde-zijn,
jouw liefdevolle onbezorgde hart waarmee je zoveel licht en blijdschap hebt verspreid.
Ik wist meteen dat jij een engel vermomd als hondje bent.

Je hebt moeiteloos alles gegeven, meer dan ik mij wensen kon.
Hoe ziek ik ook was, ik kon oprecht zeggen: "Ik ben gelukkig". Dat kwam door jou.
Je bent als een thuis voor mij. Je toverde mijn glimlach, maakte kleine reisjes groots.
Samen met jou was ik altijd precies op de juiste plek.

Je hielp mij van dag naar dag te reizen.
Jouw aanwezigheid gaf mij de rust om te aanvaarden en de liefde om mijn hart te blijven openen. 
Zomaar door er te zijn heb je de stroming van mijn leven veranderd.
Die energie stroomt nu voor altijd door mij. Dankzij jou. Dankzij ons samen.

En ik adem. En ik val. En ik sta op.
Jouw liefde brengt mij terug bij mijzelf.
De tijd is rond en alles is één.

 

 




Mensen vragen zich soms af hoe iemand (ik, in dit geval) “ondanks alles zo positief” kan blijven. Ik vind dat altijd een leuke vraag omdat het antwoord mij de weg wijst.

- Voordat ik verderga, moet er gezegd worden dat ik veel mensen ken die “ondanks alles” op eigen wijze staande blijven. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen gemis, zijn eigen pijn en zijn eigen kracht. Echt iedereen -

“Positief” staat in het woordenboek onder andere omschreven als “met aandacht voor de goede dingen”. Dat is meteen één van de antwoorden. Ik heb ervoor gekozen de goede dingen te zien. Het is mij vaak opgevallen hoe duidelijk het verschil te merken is tussen lichte en zware gedachten. Alsof ze energetisch verschillen in gewicht. De ene gedachte drukt op je en de andere gedachte tilt je op.
Het grappige is dat deze bevindingen niet afhankelijk waren van de situatie, maar van de manier waarop ik over de situatie nadacht. Kortom; één situatie, verschillende realiteiten. Dat biedt mogelijkheden!

Het goede zien betekent overigens niet dat je je ogen sluit voor “minder goed” of zelfs kwaad. Het eerste waaraan ik hierbij denk is hoe wij met dieren omgaan. Het in hokken houden, het slachten, het eten. Ik zie daar helemaal niets goeds in.  Het goede zien betekent dus niet dat je overal een sprookje van maakt of dingen goed praat. Dat kan namelijk niet.
Om het goede goed te kunnen zien moet je ook het kwade in de ogen kunnen kijken. Je hart herkent dit kwade vrijwel meteen. Soms moet je even wat aangeleerde overtuigingen loslaten, want we hebben ten aanzien van kwaad ook vele blinde vlekken, maar daarna heb je helder zicht (en krimpt je hart ineen).
De lichte energieën te midden van deze donkere situatie zijn voor mij de mensen die geen dieren meer eten, hun zorgen uitspreken, actie voeren en tranen laten om wat de mens doet.


In mijn persoonlijke fysieke situatie helpt de aandacht voor de goede dingen mij vanwege de lichte energie die het in zich draagt. Ook dit is deels een bewuste keuze omdat zware energieën zowel je lichaam, als geest,  als je omgeving niet ten goede komen. Niemand heeft er baat bij. Dus kies ik voor het licht omdat daarin een helende potentie schuilt, ik daaraan wel iets kan hebben. En mijn omgeving dus ook.

Om “ondanks alles” goedgezind door het leven te gaan, helpt het ook om geen zelfmedelijden te hebben. Ik denk maar zo; is het van wereldbelang dat ik beter word? Nee. Het zou alleen wel prettig voor mijzelf zijn. Op een of andere manier leer je steeds handiger relativeren. Het “zelfbelang” raakt steeds verder naar de achtergrond. Op een bepaalde manier is dat een verademing.  Je krijgt er ruimte voor terug. Soms voelt het zelfs alsof ik niets meer heb om mij aan vast te houden maar tegelijkertijd alles er is wat ik nodig heb. Het verschil tussen hebben en zijn.

Ook helpt het mij om te beseffen dat een fysiek leven erg kort is. Het is geen oneindige aaneenschakeling van bijvoorbeeld ziekte en pijn,  het is een eindige aaneenschakeling. Het houdt een keer op en  tot die tijd is het je verantwoordelijkheid er iets, wat dan ook, van te maken.

Het is een cyclus van komen en gaan. En het is de kunst je daarmee niet te identificeren en goed naar jezelf te blijven kijken. Laagje voor laagje. Alsof je jezelf afpelt. Je kunt een laagje pas echt loslaten als je precies weet wat je vasthoudt.
Dit is een proces dat vaak aanvangt onder lichte dwang van omstandigheden. Als mij vooraf was gevraagd: “Wat zou je ervan vinden als je vanaf je veertiende ziek zou worden, niet meer zou kunnen studeren en langzaamaan bedlegerig zou worden, heel veel ziek zou zijn en niet zou weten wanneer dit over zou gaan”, dan had ik dat voorstel niet omarmd of beschouwd als een mooie kans om mijzelf en het in leven zijn eens goed onder de loep te nemen! Ik zou hebben gedacht dat ik dat niet zou kunnen opbrengen. Dat ik zou verdwijnen in een onbestemde duisternis. Want wie ben je dan nog. Wat houd je nog over van jezelf?
Ik had mij willen vasthouden aan alles wat mij een bepaalde zekerheid gaf. Een gezond lichaam, bewegingsvrijheid, een studie, een “toekomst”.  En nu, twintig jaar na mijn veertiende, is of voelt alles anders. Toekomst is wat je toekomt.

De studie die ik aan een universiteit wilde volgen, heb ik al dan niet in een wat andere vorm gekregen; ik heb een studie gemaakt van alles in en om mij heen. En ik moet eerlijk zeggen dat ik niet eerder een studierichting tegenkwam die mij zo op het lijf geschreven was.  Na vele jaren ontleden, introspectie, praten, luisteren en stil (liggen) zijn, zie ik dat het anders is dan ik dacht.
Terwijl de situatie waarin ik fysiek verkeer aanvankelijk  tot zoveel onzekerheid leidde, ben ik gevoelsmatig nu dichter bij een zekerheid dan toen en heb ik mijn nieuwe leven omarmd.

Ik ben tijdens het ziekteproces vaak ten einde raad geweest. Ik heb mij heel eenzaam gevoeld, onmachtig en terneergeslagen. Nu weet ik dat dit tekenen zijn van beweging. Je verzet je ergens tegen, dat roept emoties op en die emoties wijzen je met terugwerkende kracht steeds iets aan.  
Dit bewijst ook dat je jezelf niet moet identificeren met je emoties, maar dat je ze ook niet moet negeren want ze hebben iets te vertellen over hoe je je verder kunt ontwikkelen. Ont- wikkelen.

Deze ontwikkeling had voor mij telkens met licht te maken. Licht is mijn zekerheid. Je zou het ook Liefde kunnen noemen. Licht is belangrijk om je hart zuiver te houden. Om helder te kunnen zien.  Om goed te kunnen voelen. Om de juiste luisteraar te zijn. Om jezelf te helen van donkere pijnen.
“Give light and the darkness will disappear of itself”

Mensen vragen zich soms af hoe iemand (ik, in dit geval) “ondanks alles zo positief” kan blijven. Ik vind dat altijd een leuke vraag omdat het antwoord mij de weg wijst; Licht.

 

 







 

Gisteren spraken mijn moeder en ik over hoe woorden en momenten in de loop der tijd een andere betekenis kunnen krijgen. Of eigenlijk misschien niet de woorden, maar vooral de waardebepaling van de momenten of zelfs een heel leven.

Toen ik steeds zieker werd, was er vrijwel voortdurend een paniek gevoel. De eerste weken niet, want het zou vast weer overgaan, maar in de maanden die volgden werd ik fysiek niet beter en nam het rinkelen van alarmbellen iedere dag toe. Wat is er met mij aan de hand? Waarom kunnen doctoren vrijwel niets vinden? Hoe kom ik de dagen door? Wanneer gaat dit over? Wat moet ik doen? Wat doe ik verkeerd? Hoe houd ik dit vol?

Er verstrijken jaren. Mijn leven verandert. Ik lever in; fysiek, maatschappelijk, sociaal. Mijn zelfvertrouwen slinkt; wie ben ik nu ik zo'n ander leven leidt dan de meeste mensen? En hoe leg ik telkens weer uit dat ik niet naar een feestje kan, dat ik geen bezoek kan ontvangen, dat harde geluiden pijn doen, dat ik niet lang kan staan, dat ik het grootste deel van de tijd moet liggen? 
Het is niet echt een visitekaartje dat je doet blaken van zelfvertrouwen.

Tegelijkertijd gebeurt er iets anders en denk ik steeds vaker; als mensen niet voorbij mijn fysieke leven kunnen kijken zijn het überhaupt niet de mensen die bij mij passen. Ook niet wanneer ik "gezond" zou zijn. De reden dat ik hierover nadacht heeft echter meer met mijzelf dan met de mensen om mij heen te maken, want ik ben door niemand in de steek gelaten. Waarschijnlijk alleen door mijzelf. Degene met het oordeel over mij was ik en de gedachte dus eigenlijk; "als ík niet voorbij mijn fysieke leven kan kijken .."
 

Steeds dichter bij mijzelf, verandert ook het ziek-"zijn". Aanvankelijk nam het zowaar alles van mij af waaraan ik was gehecht, alles waarmee ik mijzelf identificeerde. Ik stond met lege handen. En nu alles weg is, zie ik beter dan ooit hoeveel er overbodig was. Er gaat een wereld open voorbij hetgeen je ooit "alles" noemde.  


"I am not this hair, I am not this skin, I am the soul that lives within"
 

Woensdag ga ik weer naar mijn dokter. Mijn moeder heeft mij op het hart gedrukt dat niet iedereen de taal van "hernieuwde waardebepalingen" verstaat. Dat ik een dag waarop ik een klein stukje kan wandelen met Nelson een "goede dag" noem, terwijl ik tijdens de wandeling misselijk, duizelig en zwart voor mijn ogen werd en de rest van de dag heb gelegen, is niet voor iedereen te begrijpen. De meeste mensen bedoelen met "goed" iets anders, zegt ze. Ik moet het vertalen in duidelijke taal. En dat is nogal eens een probleem.

Zodoende ben ik bezig gegaan met het maken van een lijstje waarin ik mijn fysieke situatie puntsgewijs opsom, zodat ik mijn dokter in klare mensentaal kan vertellen hoe het met mijn lichaam gaat. Het lijstje klinkt als een droeve dal. Ik herken mijzelf er niet in, terwijl de opsomming toch echt over mijn lichaam gaat. 

Ik denk dat het mij is geluk-t; het loslaten, het met lege handen staan om alles te vinden wat je zocht. De ware reden om te willen blijven leven. Los van alle materie, fysieke wensen en verlangens. Het is gelukt om mijzelf niet meer te identificeren met fysieke grenzen, maar om juist binnen de vernauwde bewegingsvrijheid, vrijheid en ruimte te vinden. De ruimte diep van binnen. Alles is in jou. Alles is in mij. Het schijnt dwars door alles heen. En daar vindt voor mij het ware leven plaats.

 

"You are not a drop in the ocean. You are the entire ocean in a drop"


 







 

Toen de postbode een pakketje kwam brengen en ik tegen mijn moeder zei: “Daar is mijn Bijbel!” voelde dat toch een beetje vreemd. Niet voor mij zoals ik nu ben, maar voor mij als meisje in mijn ouderlijk huis.

Ik ben zonder geloof of spiritualiteit opgevoed. Enerzijds vind ik dat jammer, anderzijds ben ik blij dat er op dat gebied weinig aannamen in mij zijn opgeslagen als kind. Alhoewel je natuurlijk nooit aanname vrij uit je jeugd komt en je ook “het ongelovig”  leven als een aanname kunt beschouwen.

Kijkend naar mijn nichtje van bijna drie jaar, merk ik hoe goedgelovig kinderen zijn en hoe eenvoudig het is om aan hen jouw waarheid op te dringen, al dan niet bewust of goed bedoeld.  Later moeten groot geworden kinderen proberen het verschil te bemerken tussen hetgeen zij zelf hebben ervaren/bedacht en hetgeen hen is verteld. En dat is nogal een klusje!

Onder andere omdat bepaalde denkbeelden een heel tastbare vorm hebben aangenomen, zoals bijvoorbeeld het bestaan van openbare en christelijke scholen. Dat heb ik nooit begrepen. Volwassenen die kinderen van elkaar scheiden op basis van geloof. Een slechter voorbeeld kun je welhaast niet geven en de eerste aannamen vinden hier hun bodem. 

Sommige denkbeelden zitten zo vast in je systeem dat je ze bijna niet meer als on-eigen herkent. Pas als je heel veel laagjes hebt afgepeld komen ze tevoorschijn. Dat zijn confronterende en tegelijkertijd mooie momenten. Zodra je het ziet is het grootste deel gedaan. In zicht. Inzicht.
“Het einde is in-zicht”, één van de leukste zinnetjes die ik ken.

Nu ben ik 34 jaar op Aarde en ga ik voor het eerst de Bijbel lezen. Althans, voor het eerst in dit leven. Enkele jaren geleden diende “een inleiding in de Gnostiek” geschreven door Bram Moerland als een soort van bijbel voor mij. Ik vond het erg mooi en ervoer het als een bron van herkenning, herkenning van de beelden in mijn hart.

Ik heb niet overdreven veel boeken gelezen, omdat ik vooral zo benieuwd was naar het verhaal in mij zelf. Ik wilde mij niet vullen met externe informatie maar proberen te luisteren naar wat er diep van binnen wordt gezegd.

Zoals je vast al vermoedde is het buitenhouden van externe informatie natuurlijk helemaal niet gelukt. Een groot deel van ons wezen is ermee doordrenkt. Er zijn ontelbaar veel dingen die je niet  aan den lijve hebt ondervonden maar die je toch als logica of waarheid beschouwt alsof je er zelf bij was. En ook hetgeen er is ontdekt aangaande de Aarde, de Zon, de sterren en planeten bepaalt onze beeldvorming. Stel je voor dat je daar niets van zou weten, dat je ’s nachts naar de lichtjes aan de hemel kijkt en werkelijk geen idee hebt wat die lichtjes zijn.

Ik vind het heel mooi om te zien hoe mensen de Aarde onderzoeken en de ruimte gaan verkennen. Het is net een Sciencefiction film. We zijn ergens, maar waar.

In hoeverre is ons intellect in staat ons inzicht te geven. Hoe ver kunnen onze hersenen denken en hoe ver ligt dat dan van “de waarheid”. En bestaat er één waarheid of heeft de waarheid vooral te maken met de waarnemende?

Het feit (of het idee) dat wij bestaan, dat de Aarde bestaat, dat er een onnoemelijke ruimte schijnt te zijn ervaar ik als raadselachtig en adembenemend. De vliegende, zwemmende, lopende dieren, de planten, de wind, de hemel en het licht dat ons omringd op de planeet waar wij leven doet mij dikwijls denken aan een wonderland.
“Is dit alles”, is zodoende een gevoel dat ik niet ken. Ik moet altijd even glimlachen als mensen zoiets zeggen. Alsof je op het mooist aangeklede feest der feesten bent en je met verveelde blik zegt:
“Is dit ‘t?”

Er zijn nog veel meer gedachten en ervaringen waarover ik zou willen vertellen maar het aller-diepste gevoel laat zich niet eenvoudig in woorden vangen. En dat is eigenlijk ook zo mooi. Voorbij woorden.
En in dat gevoel weet ik opeens niet meer zo goed waarom ik de Bijbel, een boek vol woorden heb besteld.

Jij die mij leest, dank je wel waarde Aardegenoot.
Wij leven in hetzelfde raadselachtige bestaan. Een wonderlijke samenkomst van sterrenstof.
En hier ontmoeten wij elkaar.  Leven ontmoet leven, samen ergens op Aarde.

Wees gegroet! 







Ave Lees- en Leefgenoten!

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 





Wees welkom, lees mee
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl