May the long time sun shine upon you

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I do believe in an everyday sort of magic

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Come with me, where dreams are born and time is never planned



 

 

 

 

 

 

 

 

 

Follow your joy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nature is not a place to visit. It is home ♡

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

There is a voice that doesn't use words, listen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sharing the present moment with any being is a true gift

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The real voyage of discovery consists not in seeking new landscapes, but in having new eyes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben gelukkig

 

 

 




 

 

 

 

 

 

Come fly with me, where dreams are born and time is never planned

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I do believe in an everyday sort of magic

 

 

 “I do believe in an everyday sort of magic.
The inexplicable connectedness we sometimes experience
with animals, nature, people and the like.

The eerie appropriateness of moments of synchronicity;
the whispered voice, the hidden presence, when we think we're alone”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ Dear Moon, ]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Grote Luchtkunstenaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The place you are looking for is the place from which you are looking

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

If light is in your heart you will find your way home

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zomeravond

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We'll be friends forever, even longer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

What a Wonderful world

 

Noarderleech
Foto's: Maartje 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Close your eyes, fall in love, stay there

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Together is a Wonderful place to be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

True miracle

     

          

 Foto: Maartje 
Friesland

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Connected in more ways than we can imagine

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

When souls meet

 

 

 

 

 

 

"Not the ones speaking the same language,
but the ones sharing the same feeling understand each other" 
~ Rumi 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Love is the bridge between you and everything

 

 

 

 

 

 










The way to fly

 

 

 











The field

 

 


I'll meet you there











Ontmoeting met monnik Bhante Seelagawesi Thero

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To my mind the life of a lamb is no less precious than that of a human being

 

"To my mind the life of a lamb is no less precious than that of a human being. I should be unwilling to take the life of a lamb for the sake of the human body. I hold that, the more helpless a creature, the more entitled it is to protection by man from the cruelty of man.

It is my constant prayer that there may be born on earth some great spirit, man or woman, fired with divine pity,  who will deliver us from this heinous sin,  save the lives of the innocent creatures"

~ Mahatma Gandhi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In 't Bos

 


Het is Geluk-t heel eventjes met de rolstoel in 't Bos te zijn! 

Machteloosheid en geluk, ze kunnen naast elkaar bestaan, ze gingen hand in hand doorheen 't Bos.
Daar waar alles in het teken van loslaten en vergankelijkheid stond. Maar de boswachter zei:
het Bos maakt zich klaar voor de lente.

De kleurenpracht der vergankelijkheid, los laten en nieuw leven.

 

 

 

 

 

Vertellingen

 

Gister "ontmoette" ik Alice Herz- Sommer, 109 jaar op Aarde.
Ze maakte verschil, mijn dag voelde anders.

"When you seek beauty in all people and all things,
you will not only find it, you will become it".

Ik ben over haar gaan lezen en bestelde meteen het boek "De pianiste van Theresienstadt" welke ik vandaag al mocht ontvangen. 

 

 

De pianiste van Theresienstadt is het inspirerende verhaal van Alice, de oudste overlevende van de Holocaust, die ondanks alle tegenslagen moed bleef houden en een bron van inspiratie is voor iedereen in haar omgeving. Haar levenswijsheden vormen een juweel van een boek.

Alice Herz wordt in 1903 in Praag geboren, in een gezin dat kunst en cultuur hoog in het vaandel had staan en waar dagelijks mensen als Mahler, Rilke, Mann, Zweig en Kafka te gast waren. De Eerste Wereldoorlog overleeft de familie redelijk ongehavend, en vlak voor de Tweede Wereldoorlog begint Alice naam te maken als pianiste.

Maar in 1942 gaat het mis. Alice, haar man Leopold Sommer en  zoontje Rafi worden naar Theresienstadtgedeporteerd. Na drie jaar rampspoed keert Alice terug, alleen met haar zoontje, dat het kamp wonder boven wonder heeft overleefd - onder andere door zijn moeders pianospel. Maar haar hele familie en de meeste van haar vrienden bleken door de nazi's vermoord.

Alice heeft ondanks alles een onverwoestbare levenslust en zij gaat met haar zoon naar Israël om een nieuw bestaan op te bouwen. 

 

"Look for the Beauty in Life"

 

 

 

 



 

Vandaag schijnt de zon door het raam op mijn bed. Het is alsof ze iets bij ons van binnen in beweging brengt en ons tegelijkertijd naar buiten verlokt. Iep nestelt zich op mijn buik, Nelson op mijn benen. Ik voel mij rijk, de kamer oogt ruim en ik bedank Nelson & Iep voor de vriendschap en nabijheid. 

Wanneer ik wakker word vind ik het fijn om alles gewoon even te laten gebeuren. Een soort gedachteloze en vormloze wereld waarin ik een poosje verblijf. Samen met Nelson en Iep. 

Later ben ik met Nelson in de tuin, hij lijkt extra blij te zijn, ik voel de zon op mijn huid. Ik concentreer mij op mijn lichaam om ietwat hoogte te krijgen van de huidige stand van zaken. Na een korte samenspraak, besluit ik dat het wel moet lukken vandaag. 

Na het nemen van dat besluit, kan er altijd nog iets tussen komen. Maar vandaag gebeurt dat niet en even later rijden Nelson en ik de vrijheid tegemoet. De zon schijnt door de ramen van onze voortbewegingscapsule, Nelson kijkt rond en knippert tevreden met zijn ogen, ik glimlach. Een meneer groet vriendelijk, ik groet hem vriendelijk terug. 

Het is enkel bij benadering uit te leggen hoe ongelooflijk gelukkig ik mij voel wanneer mijn lichaam het toelaat een klein reisje samen met Nelson te maken. We gaan nooit naar de stad, we gaan altijd naar de stilte en de weidsheid. Onderweg zien we ontzettend veel. De voortdurend veranderende luchten, de lichtval op de weilanden, het glinsteren en dansen in de wind van het gras, jagende roofvogels, spelende hazen, waggelende eenden, sierlijke paarden, wollige schapen, straks weer de lammetjes en nog zo veel meer.

Vandaag staat er zomaar een hek open, het hek waarvan ik heel vaak heb gewenst dat het open zou staan omdat ik zo graag eens verder wilde kijken. Met een lach op mijn gezicht rijden we de nieuwe wereld tegemoet, ik denk dat ook mijn Hart lacht! Want het is daar echt ontzettend mooi. Zo weids en stil. Het open hek opent een nieuwe kijk op de plek waar ik zo graag kom en daar voorbij. Nelson gaat helemaal op in de vrijheid, hij rent en rent nog harder, hij huppelt en speelt. Hij beweegt zich zoals ik mij van binnen voel. Geluk-t!

 

 

 Be still and listen, the Earth is singing





 

“Niet iedereen hoeft te leven zoals ik”, zegt Norma Miedema. “Maar neem wel je verantwoordelijkheid”. Schrijfster Annemarie Postma sprak met een bijzondere vrouw wiens leven volledig in het teken staat van het bieden van een veilig, respectvol thuis aan dieren die zijn verwaarloosd, mishandeld of ‘weggegooid.

Norma: "Ik weet dat ik iets terug moet doen, hoe klein ook, voor het leed dat dieren door de mens wordt aangedaan".

Al meer dan vijftien jaar vangt Norma dieren op in- en rondom haar huis. Paarden, kippen, honden, katten, varkens, koeien. Het is net de Ark van Noach. Alles op een stukje heilige, veilige grond. Haar manier van werken en leven laat zien dat respect voor dieren vooral een ‘morele keuze’ is, en dat er geen morele rechtvaardiging of vergoelijking bestaat voor het wegkijken bij lijden, om welk leven het ook gaat. Dat dieren geen ‘wegwerpproducten’ zijn maar levende wezens die blijdschap en pijn kunnen ervaren, en net als wij recht hebben op veiligheid en kwaliteit van leven.

Norma: ‘Om de wereld te veranderen zul je (als individu maar ook als mensheid) offers moeten brengen. De huidige tijd, kijk naar de problematiek en (ecologische en milieu) vraagstukken waar we als mensheid voor staan, vraagt van ons dat we ons Zelf, ons ‘ik’, ons ego opofferen’, dat we ons met elkaar, de natuur en de dieren verbinden en zien dat alles met alles verbonden is’.

Norma heeft een missie. Die missie gaat verder dan het opvangen van dieren.  Norma: ‘Mijn missie is het vergroten van het bewustzijn van mensen.  Als slachthuizen glazen muren zouden hebben, dan zou niemand meer vlees eten.  Aan het geanonimiseerde stukje vlees in de supermarkt kleeft heel veel leed. Het vlees in de supermarkt is afkomstig van dieren die nog nooit daglicht hebben gezien – behalve op de dag dat ze naar het slachthuis werden vervoerd. Gezond eten is voedsel dat ook een gezonde herkomst heeft, en niet afkomstig is uit een industrie die het daglicht niet kan verdragen.

Alle dieren van Norma hebben een verhaal, een levensverhaal dat Norma met haar zorg probeert te veranderen. Norma: ‘Sommige dieren leven hier maar kort. Plofkippen bijvoorbeeld’. Ze tilt een van haar kippen op en geeft hem een knuffel. ‘Die kunnen niet ouder kunnen worden dan 4 maanden. Dan beginnen ze door hun zwakke pootje te zakken. Maar, ze hebben dan tenminste toch nog éven kunnen leven als een echte kip. Elk jaar haal ik er dus toch een paar hier naartoe. Op het hele erf liggen hier inmiddels weet ik hoeveel kippen begraven’.

Norma Miedema is een wereldverbeteraar. Een mens dat niet vrijblijvend leeft maar met haar hárt naar de wereld kijkt, en een verschil probeert te maken waar ze kan. ‘Onrealistisch’, zeggen sommige mensen dan. Maar het tegendeel is waar. Norma is een toonbeeld van de kracht van het individu en de macht van liefde. Zij kijkt niet weg bij lijden, denkt niet: ach wat ik doe is maar een druppeltje op een gloeiende plaat. Zij laat zien dat ieder van ons dat éne inktdruppeltje kan zijn, dat de kleur van de hele kan met water kan veranderen. Bovendien zegt Norma: ‘Ik kan in mijn eentje niet de hele wereld veranderen. Maar ik verander wel de hele wereld voor die ene koe, dat ene varkentje, dat ene paard of die ene hond’.


Wederom ben ik even in stilte achtergelaten na het lezen van hetgeen de ogen van Norma zien.
Zij verwoordt alles wat mijn hart ervaart en ziet, het is van wezenlijk belang
dat er mensen zijn én doen zoals zij. 

Dank je wel dat jij er bent!


Bron: Your way of life

Boek: Norma's Universum




 

Mijn lichaam ruist en suist. Verzuurt, verkrampt. Duizelt en verzwakt.
Er gebeurt fysiek zoveel dat er weinig ruimte overblijft voor andere lichamelijke bezigheden behalve liggen.

Ik heb gemerkt dat hoe groter je verzet is tegen je fysieke grenzen, hoe mismoediger je emoties door je lichaam stromen.
Ik heb geleerd te dansen op een postzegel. Te bewegen binnen de grenzen zodat je daar voorbij vrijheid ervaart. Mijn geest reist vanuit mijn bed, voorbij het raam. Ik aanschouw de wereld met de ogen van mijn hart. Ook al kan ik niet meer met Nelson wandelen door het bos, ik wandel over de paden van mijn herinnering en verbeelding.

Ik probeer zo weinig mogelijk te spartelen en zo veel mogelijk te drijven op de zee van tijd. En ja, soms voel ik mij opgesloten. Begrijp ik mijn lichaam niet. Boezemt het mij angst in dat mijn lichaam het zo moeilijk heeft. Soms voegt mijn geest zich bij die moeilijkheid, het vertroebelt mijn blik. Alsof ik de ogen van mijn hart sluit. Gelukkig weet ik inmiddels de weg terug naar open ogen en een open hart.
Ik laat het mijzelf toe zo nu en dan mijn gedachten van angst uit te spreken, of gedachten over mijn machteloosheid. Toch is het dan alsof iemand anders ze uitspreekt, alsof ik tegelijkertijd zowel de spreker als aanschouwer ben. Ik merk duidelijk het verschil tussen de woorden van mijn "ego" en mijn hart. Mijn hart laat mijn ego uitspreken, zonder oordeel. Ik kan het dan vaak ook snel weer loslaten en in innerlijke harmonie verder gaan.



Afgelopen jaren is er ontzettend veel gebeurd. Mijn lichaam is in een achtbaan geraakt. Mijn geest ook. Ik heb duizenden tranen gelaten. Ik ben heel bang geweest. Soms dacht ik dat ik het niet op een rijtje zou houden. Ik kon het niet accepteren. Ik staarde mij blind op mijn begrenzing. Alles wat ik wilde doen gebeurde voorbij mijn bed bij het raam.

ME is een ingewikkelde ziekte. Vooral omdat het je niet enkel fysiek invalideert, maar het ook grote invloed heeft op de prikkels die je kunt verdragen. Ik heb een rolstoel, maar het lukt heel vaak niet daarmee naar buiten te gaan, omdat ik ten eerste niet zo lang kan zitten en ten tweede last krijg van allerhande uitputtingsverschijnselen vanwege de beweging van de rolstoel, de geluiden onderweg, eventuele gesprekken die je voert, de kou of de warmte et cetera. 

Je kunt het eigenlijk het beste vergelijken met wanneer je fikse griep hebt, dat is iets lichamelijks, maar: je voelt je tevens volkomen niet in staat bezoek te ontvangen of een ritje met een rolstoel te maken. Het enige wat je kunt is liggen en je overgeven aan de vraag van je lichaam. 

ME is niet enkel fysiek en neurologisch maar ook sociaal "invaliderend". Bezoekjes zijn voor mij ontzettend vermoeiend. Meestal gaan ze een beetje in een roes voorbij. Ik lach nog, ik praat nog, soms maak ik zelfs thee en ondertussen voel ik mij steeds waziger worden, alsof ik droom. Ik word misselijk, duizelig, heel warm of heel koud. Alsof mijn geest mijn lichaam langzaam verlaat. Eigenlijk zit er dan alleen nog een "kopie" van mijzelf in mijn bed, die zich op de automatische piloot een weg doorheen sociaal wenselijke gedragingen probeert te banen. Daarna voel ik mij leeg en moet ik vaak dagen herstellen van een welhaast bovennatuurlijke inspanning.
Je leeft het leven van een zonderling. Ik ben graag alleen, maar hou zo nu en dan ook van gezelschap.  

Er valt nog zoveel meer te vertellen over de impact die ME op je leven heeft. Sommige mensen hebben het daar voortdurend over, sommige mensen willen het er helemaal niet over hebben. Ik zit daar ergens tussen in. Ik vind het belangrijk om voor mijzelf te zien wat de mogelijkheden zijn, om die mogelijkheden te bepalen heb je ook even het besef van de grenzen nodig.
Betreft mogelijkheden ben ik meestal "over - enthousiast". Zodra het een héél klein beetje kan, verzin ik dingen om te doen. Ik ben blij dat ik die geestdrift heb, ik hoef niet bang te zijn in gewoonten te verzaken. Ik ben wakker en ik ben er bij.

Je veerkracht neemt enorm toe. Je verlegt je grenzen en functioneert nog steeds daar waar je vroeger door de grond kon zakken van fysieke narigheid. Mensen die een gezond lichaam hebben zouden denk ik schrikken wanneer ze een dag mijn lichaam zouden ervaren. Mensen begrijpen vaak ook niet waarom ik toch gelukkig ben, soms misschien nog gelukkiger dan zij met een fysiek gezond bestaan. Het is zo anders, het maakt mensen soms bang zich te veel in mijn situatie te verplaatsen. Want wat moet je, als je lichaam het zo laat afweten? Je voortdurend ziek bent en zo weinig kan?

Ik weet niet precies hoe ik het doe, maar ik voel voldoenig, vriendschap, verwondering, beweging, liefde en leven. Dwars door alles heen. Het is echt een kwestie van kijken met je hart. Je hart oordeelt niet. Je hart heeft niet de behoefte zich te profileren. Je hart kan reizen voorbij de beperkingen van je lichaam. Je hart verbindt zich, met alles om je heen. Je hart kan heel goed kijken, voorbij alle ogenschijnlijke grenzen.

Dat is de reden, waarom ik iedere dag zin heb om op te "staan". 
Nelson en Iep helpen mij daarbij. Zij openen mijn hart, telkens weer, zomaar door er te zijn. Ze zijn mijn vrienden. Veel zeggend zonder woorden. De harten van Nelson en Iep wijzen mij de weg. Ik ben ze iedere dag dankbaar. Ik ben zo blij dat wij elkaar hebben ontmoet in ons bestaan op Aarde.

 






 

 

Nu ik inmiddels een lange periode veel tijd alleen doorbreng en mijn bewegingsvrijheid behoorlijk is vernauwd, merk ik hoe belangrijk het is waarlijk met jezelf te zijn verbonden.

Uit een (fysiek) meer beweeglijke periode herinner ik mij dat ik wel vaak aan die verbinding dacht, maar dat ik mijn aandacht voornamelijk richtte op de verbinding met andere mensen. Of op de verbinding met een studie of bezigheden die "er toe deden". Wanneer ik dan eens alleen was, wist ik mij soms geen raad of was mijn hoofd zo gevuld met die mensen, studie of bezigheden die er toe doen, dat er van "samen met mijzelf zijn" eigenlijk geen sprake was.

's Ochtends deed ik meteen de radio aan, onderweg een muziekje in mijn oren. Zodra ik op de plaats van bestemming kwam en de mensen zag die ik zou ontmoeten "begon het". Wat er dan precies begon weet ik niet, maar blijkbaar zocht ik mijn gevoel van bestaan in het contact met anderen of in een bezigheid die je kunt noemen wanneer iemand vraagt: "Wat doe je zoal?"

Het heeft mij vaak verbaasd hoe belangrijk ik het vond dat mensen mij begrepen, dat mensen mij aardig vinden en dat ze mijn bestaan bevestigen op een manier die mij verder kon helpen. Andersom gebeurt dan net zo snel, want wat als mensen je niet begrijpen, je niet aardig vinden en je niet bevestigen? 

Ik kan mij voorstellen dat mensen hun zekerheid zoeken in een bepaalde rol. De rol als zoon of dochter, vader of moeder, echtgenoot of echtgenote. Of een maatschappelijke rol die je bevestigt in je deelname aan de maatschappij. Zodra dat wegvalt verandert de rol in wees, gescheiden, alleenstaand, weduwnaar of weduwe. Werkloos, arbeidsongeschikt of met pensioen.

Op de vraag "Wat doe je zoal" kun je wandelen over de vertrouwde paden om een antwoord te vinden. Het is natuurlijk veel interessanter om je af te vragen: "Wie ben jij, wat vind je leuk, wat wil je graag?". Met als logisch vervolg: "Wie ben ík eigenlijk, voorbij de rollen die ik vervul?"

Je bent dag in dag uit verbonden met jezelf, maar vaak is je aandacht elders en ligt de verwachting elders. Alsof de dingen die jou goed (of kwaad) doen altijd van buiten komen. 

Om het eenvoudig te houden zou je om te beginnen jezelf eens kunnen vragen hoe het met je gaat. Hoe het écht met je gaat. Ben je gelukkig of heb je jezelf vastgezet in een rol die je tracht vol te houden tot er door een invloed van buiten wellicht verandering komt. 

Kun je samen met jezelf even stil zijn? Kun je samen met jezelf verwonderd zijn of lachen? Vraag je jezelf wel eens om raad? Of: zullen we vandaag iets leuks gaan doen? Zeg je wel eens: ik ben trots op je! Of slaap lekker. 

De meeste dingen die je graag van andere mensen wilt, kun je jezelf geven. Het mooie is: door de vriendschap met jezelf til je jouw relatie met andere mensen ook naar een hoger niveau. Volgens mij is dat wat ze bedoelen met "In vrijheid verbonden zijn"; Ik heb je niet nodig om gelukkig te zijn, ik wil mijn geluk graag met jou delen.

Wees vrienden, bondgenoten door de tijd. Soms neem je moeilijke beslissingen, soms stel je mensen teleur, soms is er een innerlijk conflict of debat, maar laat de stem van je diepste wezen nooit in de steek. Het leven is naar mijn bescheiden mening té bijzonder om maar "half" te beleven. Als je vriendschap sluit met jezelf gaan er poortjes open die je een andere wereld laten zien, een wereld die je wellicht voor onmogelijk hield. Als je van binnen en buiten zo goed als mogelijk één wordt, opent zich een veld van mogelijkheden. 



Kortom:
Samen met jezelf, ben je nooit alleen
én veel meer verbonden met alles om je heen.
- poëzie -  

Happy Valenmine! 





Vorig jaar, toen jij nog in de buik van jouw mama woonde, schreef ik een verhaaltje voor jou. Vandaag vieren we dat jij 1 jaar op Aarde bent, wat een bijzonder jaar, wat een bijzondere dag! Jouw papa en mama en hondje Tara, zijn speciaal naar ons huis gereden, zodat ik ook bij je feestje kan zijn. Nelson draagt zijn stropdas en ik mijn bloemenkroontje, speciaal voor jou. Hoera, wat fijn dat jij er bent!
 

 


Lief klein mensenmeisje 

De lucht is zwanger
Zo vol verwachting
Jouw geboorte
doopt mij tot tante
Ik wens dat het leven
jou liefdevol zal bevallen

Neurie maar jouw eigen-wijsje
Opdat harmonie je bondgenoot zal zijn
en de wonderen van het leven
zich aan jou zullen open-baren

Nu, woon je nog even in de buik van jouw mama
Onzichtbaar maar voelbaar onder de huid van jouw papa
Ik kan je alvast verklappen dat zij
een heel mooi warm nestje voor jou hebben gebouwd
Hier op Aarde

Je hebt nog geen weet
van hoe de wereld er uitziet
Dat is ook best lastig om uit te leggen
Je zou het eigenlijk zelf moeten zien

Er zijn dieren, groot en klein
Er zijn bloemen, bomen en er is ook grappig gras
Soms is het licht, dan zie je een blauwe hemel, de wolken en de Zon
Soms is het donker, dan twinkelen er sterren en waakt de Maan

Soms vallen er druppeltjes water van boven
Als ik buiten loop, maken deze druppeltjes mij aan het lachen
En als de Zon ook lacht, tovert zij een Regenboog tevoorschijn
Een grote boog aan de hemel, met allerlei mooie kleuren

Dan zul je weten dat wonderen bestaan

Daar, wachten wij met open armen
Om jou, voor altijd
in ons Hart te sluiten 


Ps. Wij kochten onze cadeautjes, een slinger en de bloemenkroon bij Return to Sender.
Bij deze mijn dank aan Fortino, jarige Lis vond uw bloemenkroon heel erg mooi! 













Met regelmaat komt er een vraag bovendrijven vanuit de voortdurend bewegende gedachten zee. De vraag van vannacht was een oude bekende, of eigenlijk een goede oude vriend. Want, ik hou van deze vraag en ook van vragen die op een bepaalde manier op hem lijken en mij meevoeren naar een plek waar nog niet alles is bepaald, een open veld van mogelijkheden.

De vraag klinkt als volgt: "Wat is het verhaal rondom taal?"

Ik vraag mij af hoe de tijd was waarin de mens nog geen woorden voor de dingen had bedacht en hoe het is gegaan toen dat wel werd gedaan. Want waar moet je dan beginnen? Er is tegenwoordig voor welhaast alles wat we zien, voelen en doen een woord. Wij noemen het woorden, wanneer je niet weet wat het woord betekent veranderen woorden in "klanken".

Ik zie zo voor me dat een mens zich een paar meter voortbeweegt en zegt: als ik dít doe, noemen we het "lopen", oké? Maar dat is natuurlijk veel te mooi bedacht, want de rest van de woorden in die zin moesten ook nog worden bepaald. Wanneer gingen we onszelf "ik" noemen. Hoe bedachten we voor iedere beweging een werkwoord. Hoe doorgrondden we onze psyche om woorden te kunnen geven aan emoties zoals: bang, verdrietig of verliefd. 

Onderweg kwamen de vraag en ik een oude bekende of eigenlijk een goede oude vriend tegen:
"Hoe is het gekomen dat een mens weet dat hij mens heet?"
 
Het lijkt mij best fijn, om even niet te weten hoe iets heet. Dat je gewoon stil bent, kijkt en ervaart. Maar ik kan mij ook voorstellen dat wanneer je merkt dat je met elkaar zou kunnen communiceren, je dit gaat proberen. Het praktische gedeelte van deze evolutie is interessant; wie verzint de woorden, wie houdt ze bij, wie vertelt ze op een begrijpelijke wijze verder of is het wellicht heel anders gegaan? Het innerlijke gedeelte van deze evolutie vind ik meer dan interessant; intrigerend zou een passend woord zijn. Want, wanneer je je gevoel door middel van een woord of klank naar buiten brengt, moet je eerst naar binnen hebben gekeken. 

Voor ons is bijna alles al bepaald, kies een vraag en er is een theorie beschikbaar. Ik vraag mij af hoe het naar binnen kijken was, toen je enkel jezelf had.

Het aantal talen dat zich over de wereld heeft verspreid wordt geschat op zes- à zevenduizend. Wikipedia zegt hierover het volgende:

"Hoewel het taalvermogen, inclusief het begrijpen en kunnen toepassen van regels van grammatica en syntaxis, uniek lijkt voor mensen, is het moeilijk te doorgronden volgens welk scenario dit zich in de loop van de evolutie heeft ontwikkeld"

Ja, er staat "moeilijk te doorgronden". Hoera! Ik vind het fijn dat er iets is waar geen theorie over bestaat, je er zodoende zélf over na kunt denken. Vanzelfsprekend kun je over alles zelf nadenken, maar dat is - denk ik - moeilijker dan je denkt, omdat je zoveel dingen onbewust al voor waar hebt aangenomen. 


Via taal zijn wij verbonden met onze voorouders. Zij zijn ooit begonnen met het duiden van klanken, wij praten er inmiddels lustig op los; alsof het nooit anders is geweest. Juist het idee dat het ooit anders was, geeft mij een vrij gevoel. Het maakt het reizen door de tijd mogelijk, vergezeld door vragen uit de voortdurend bewegende gedachten zee.


Post Scriptum
Zojuist werd mij gevraagd of dit "filosofisch" denken mij niet te veel energie kost. Misschien heb jij je dat ook afgevraagd.
Vroeger kostte het mij veel energie, omdat ik antwoorden zocht. Nu zijn de vragen als een soort van vrienden, ik zou mijzelf niet zijn als ze achterwege zouden blijven. Ze horen bij mij en bij hoe ik het leven ervaar. Ik hou van de vragen, zij geven mij energie, ruimte en bewegingsvrijheid.

Wanneer ik deze vragen niet meer voel, want het is welhaast meer voelen dan denken, gaat het leven mij energie kosten. Misschien vreemd voor de meeste mensen, maar wat in het hokje "filosofie" wordt geplaatst is voor mij een natuurlijk uitgangspunt voor mijn dagelijkse gedachten en ervaringen.

Nu de vragen vrienden zijn, kan ik de vragen ook vragen even stil te zijn. Er gewoon te zijn, zonder vraagteken. Dan zijn we samen even stil en draagt die stilte een open veld van mogelijkheden in zich.  








Gister besloot ik toch maar eens de thermometer te raadplegen. Aangezien ik al weken het gevoel heb dat er een subtropische toestand in mijn lichaam huist, mij bij de minste of geringste beweging het zweet uitbreekt en mijn hoofd suist en tolt alsof er een interne orkaan woedt verbaasde het mij niet dat de thermometer mij een koortswaarde toonde. Ik heb dus koorts, dat onderstreept nogmaals mijn miserabele maanden. Eerlijk gezegd vind ik het helemaal geen prettig gevoel de getallen op de thermometer te zien, dat had ik ook met de weegschaal toen ik alsmaar magerder werd. Deze getallen confronteren je met de fysieke wereld, waaraan ik vanzelfsprekend deelneem, maar die ik vanwege mijn lichamelijke toestand vaak wat omzeil. 

"Hoe gaat het met je?"
"Met mijn lichaam kon het beter, maar verder gaat het goed"

Ik richt mij namelijk vooral op dat "verder". Als in: verder dan het ziekzijn, verder dan mijn lichaam, verder dan hetgeen waaronder mijn lichaam zo te lijden heeft. Verder.

Op een dag wilde ik niet meer wachten tot ik beter zou worden. Mijn lichaam liet mij weten dat "genezen" of "helen" misschien wel nooit helemaal zou lukken. Althans niet zoals ik dat in gedachten had, dacht mijn lichaam. Mijn lichaam en ik hebben toen een bondgenootschap gesloten. Ik luister naar haar, zij doet haar best voor mij. Dat deed ze overigens al, dus eigenlijk was ik degene die nog niet over de capaciteit beschikte om samen te werken. 




Sinds onze samenwerking, voel ik mij veel minder vaak verdrietig of machteloos. Mijn lichaam doet wat ze kan, ik doe wat ik kan. We doen wat we kunnen, daar waar wij zijn. En dat is voor de meeste misschien niet veel, maar ik ervaar voldoening en tevredenheid. Mijn hart is gevuld met grootse kleinigheden en verwonder- dingen. Ik heb het leven en mijn lichaam lief. 

Als ik zou wachten tot ik beter ben, zou er zoveel tijd verloren gaan aan iets waar niemand iets zinnigs over kan zeggen. Zoveel tijd verloren gaan aan "het ontbreken van" terwijl er zoveel ís. Dus, als je mij ziet liggen in het bed bij het raam, denk dan niet dat ik wacht. Ik leef, ik beweeg mij met de onzichtbare benen van mijn hart. Heel lange lenige benen heeft dat hart van mij. We gaan overal naartoe, de lichtvoetigheid draagt ons naar daar waar wij willen kijken, ervaren en zijn.


Ze wacht. 
Nee, denkt ze, ik wacht niet, 
ik dans.

Ze danst, 
ze danst met lange, ranke passen, 
langzaam en aandachtig, 
ze houdt haar ogen dicht,

ze danst door deuren en door ramen 
en door lange lankmoedige dagen- 
hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer-

en telkens als ze niet meer kan 
en bijna, bijna valt, 
denk ze: Ik? 
ik val niet, ik dans.

Toon Tellegen 
Uit: Kruis en munt


Ook al bemoeilijkt mijn lichamelijke situatie momenteel vele dingen - eigenlijk alle praktische dingen -  volgende week zaterdag 9 februari is Nelson zijn 8 jaar op Aarde viering wat vanzelfsprekend niet onopgemerkt voorbij zal gaan! Zojuist heb ik dan ook alvast een slinger gekocht voor bij mijn bed, de plek waar Nelson meestal ligt. Een Mexicaanse minislinger via Return to Sender zodat ons feestje ook andere mensen blij maakt. Daarna kocht ik nog een ander cadeautje via de digitale poorten voor Nelson, maar daarover kan ik nu nog even niets zeggen, anders is het geen verrassing meer.

Onlangs kreeg ik een prachtige foto toegestuurd met nog mooiere woorden, het deed haar denken aan mijn vriendschap met Nelson & Iep. Ik ben haar zeer dankbaar, deze woorden vertellen precies in vrijheid hoe het voelt en nemen je mee naar de plek waar harten voor altijd kloppen:

"Your heart and my heart, are very very old friends"
 

Het kopen van de slinger, het uitzoeken van een cadeautje, het ontvangen van mooie woorden, het besef dat Nelson en ik bijna 8 jaar samen op Aarde leven en hij mijn kleine grootse tovenaar en vriend wil zijn, maakt mij gelukkig. Terwijl ik dit schrijf rust zijn lijfje op mijn benen en hoor ik aan zijn ademhaling dat hij slaapt. Iep ligt ondersteboven op de kachel naast mijn bed. Ik voel mij omringd door bijzondere leef- genoten. Ik ben blij dat zij bestaan en dat wij samen tijd mogen doorbrengen op een toch heel wonderlijke planeet in een evenzo wonderlijk lichaam; Nelson als hond, Iep als kat en ik als mens. Het mysterie dat leven heet en waarin wij elkaar ontmoeten.


















 


  Deze weken moet ik vaak even denken aan de woorden van Loesje;

 



Mijn lichaam en ik worden behoorlijk op de proef gesteld, om eerlijk te zijn sta ik de afgelopen dagen met tranen in mijn ogen op. Of niet, maar dan komen ze later, als mijn zusje belt om te vragen hoe het gaat of als ik mijn huidige leven samenvattend aan mijn moeder vertel.

Het is alsof mijn lichaam stuk is, kapot. Telkens weer geven functies het op. Onderdelen werken niet samen en het bescheiden legertje "afweer" is al lange tijd geleden gesneuveld in de strijd. Als het een auto betrof, dan stapte je eruit, wellicht balend maar daarna ga je verder, omdat je verder kúnt. In een lichaam zit je vast, vastgebonden in een kapotte auto. Zoiets. Op de vluchtstrook, terwijl het gezonde verkeer je passeert.  

Daar lig je dan, met zweetdruppels op je voorhoofd omdat je lichaam klaarblijkelijk zo is verzwakt en met tranen in je ogen omdat de veerkracht van je geest wel even klaar is met zich telkens weer oprekken. 

Veel mensen hebben nu griep, je kunt die griepverschijnselen vergelijken met hoe ik mij dagelijks voel. Misschien schetst dat een beetje een beeld; verzwakt, misselijk, duizelig, koortsig, keelpijn, hoofdpijn, spierpijn, oorsuizen et cetera. Ik breng mijn dagen door in bed en als het lukt neem ik met behulp van de douchestoel een douche. Die douche is momenteel de activiteit van de dag. 

De aanwezig- heden van de dag zijn Nelson en Iep. Terwijl de mensen hun gang gaan, bewegen Nelson en Iep met mij mee. Zij zijn de beschermers van mijn kloosterbed en vooral ook de beschermers van mijn hart.  

Gister lag ik, zoals veel vaker, samen met Nelson en Iep in het bed beneden bij het raam. Iep met haar hoofdje op het kussen en haar lijfje onder de dekens. We kijken naar elkaar, zij spint, ik glimlach. 
Haar neusje is zo klein, maar werkt perfect. Ik aai over haar hoofdje en voel hoe kwetsbaar haar kleine schedel is, toch beschermt die kleine schedel hetgeen in haar hoofd huist perfect. Ik voel haar ademhaling en het kloppen van haar hart.

Soms kijkt Iep vanaf de grond omhoog naar mij. Ik verwonder mij keer op keer over hoe klein het lichaam is waarin zij woont. Alhoewel klein natuurlijk maar relatief is. "Wat ben jij klein zei de dwerg tegen de mier"
Hoe klein ook, ze maken groots verschil. Zomaar door er te zijn. Zojuist waste Iep Nelson zijn hoofdje, dan voel ik even niets behalve een glimlach.

Gelukkig leven wij op ditzelfde moment op Aarde en gelukkig hebben wij elkaar ontmoet.

Nelson & Iep brengen mij, liggend in bed, telkens weer op plaatsen waar het fijn is om te zijn: 
"Sommige bestemmingen bereik je alleen per Hart"

 

Dus,
"Geen paniek, het is maar chaos"






 

Vorige week was ik bij mijn behandelend arts. Op de terugweg in de auto merkte ik dat er iets is veranderd, diep van binnen. Voorheen had ik dikwijls tranen in mijn ogen wanneer ik hem vertelde over hoe het met mij gaat. Of later tranen in de auto omdat alsmaar niemand mij vertellen kan wanneer dit ooit weer over gaat en of dat overgaan bestaat. 

Nu keek ik uit het raam en vertel mijn moeder dat we weer wat anders gaan proberen met capsules. Geen tranen, geen machteloosheid, misschien overgave. 

 

 

Er is een periode geweest waarin ik er voor het slapengaan al tegenop zag de volgende ochtend weer wakker te worden. Ik kon het moeilijk verdragen, alles wat mijn lichaam deed en niet deed. De hoofdpijn, misselijkheid, keelpijn, duizeligheid, oorsuizen, spierpijn, kramp en verzuring. De algehele verzwakking, het feit dat ik mijn hoofd nauwelijks rechtop kon houden, had zowel lichamelijk als geestelijk zijn weerslag. 

Het was alsof ik opgesloten zat in een veel te krappe ruimte. Ik verzette mij voortdurend, probeerde de grenzen van mij af te duwen terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Het ging niet. Hoe meer je duwt, hoe meer je de grenzen voelt, hoe benauwder de ruimte. De grens lag op mijn huid, of eigenlijk nog dichter. 

Lichamelijk is er weinig veranderd. Ik lig nog steeds te liggen in het bed bij het raam. Soms lukt het een klein stukje in mijn autootje te rijden samen met Nelson, soms lukt het om even te worden rondgereden, soms lukt het om te worden opgehaald door mijn zusje, soms lukt het om bezoek te ontvangen. Veel vaker lukt dat niet. Toch voel ik mij vaak gelukkig. Geen tranen, geen machteloosheid, misschien overgave.

Soms gaan de dagen in een soort roes voorbij, ik houd niet van een roes, maar ik denk dat je lichaam dat zo heeft geregeld om je te beschermen. Echter, meestal maak ik alles bewust mee. Het leukste van de ochtend vind ik het weerzien met Nelson en Iep. Zij maken zonder  twijfel mijn dagen dragelijker, zomaar door er te zijn. 

Wat er 's middags en 's avonds gaat gebeuren weet ik vrijwel nooit van te voren. Alles staat, ligt en valt met hoe mijn lichaam zich kan handhaven. Ik ben veel alleen, maar voel mij bijna nooit meer alleen. Ik kan weinig, maar verveel mij bijna nooit en maak best nog veel mee. Anders, dan hoe de meeste mensen het gewend zijn, maar niet minder wat mij betreft. Sommige bestemmingen kun je denk ik alleen met je hart bereiken. Ik ben bewegende en reis rond, ook al verschijnen er geen hoge getallen op mijn stappenteller. 

Ik oordeel niet meer over hoe het zou moeten zijn. Want wie heeft gezegd hoe het zou moeten? Ik heb een ziekte, feit. Het is wat het is. Het achterwege blijven van een oordeel, laat ruimte voor alles wat er écht is. In en om mij heen. 

Stel dat ik zou denken: "Ik kan pas leven wanneer ik beter ben en kan doen wat het gros van de mensen doet".  Met die gedachte zou ik verschillende fouten maken. Allereerst; ik leef nu, ziek of niet ziek. Daarbij; wat bedoel ik met "beter"? Tot slot; Waarom bepaalt het gros hoe mijn leven eruit zou moeten zien voordat het "leven" genoemd kan worden? 

Bovenstaande gedachte is een simpel voorbeeld van alle gedachten die ik binnenste buiten heb gekeerd om eventuele sabotage bedenksels van mijn geest - voortkomende uit aangeleerde overtuigingen - te ontmaskeren. Ik wil namelijk zo dicht mogelijk bij mijzelf zijn en het leven vanuit een zo zuiver mogelijk perspectief ervaren. Ik wil mij ontdoen van overtuigingen die mij belemmeren vrijheid te ervaren, ik wil niet deelnemen aan een maskerade. Ik vind het zonde van mijn tijd op Aarde om rond te lopen - of in bed te liggen - met een troebel zicht. Zoiets als een rondvaart maken met beslagen ramen en dat de kapitein dan wel vertelt waar je bent en wat er allemaal is te zien. Ik kijk liever zelf en houd het raam waardoor ik kijk daarom zo goed mogelijk schoon. Ik las eens: 


Het einde is  i n z i c h t 


Volgens mij is dat helemaal waar. Er kwam een einde aan mijn wanhoop en verzet toen ik inzicht verkreeg. Geen tranen, geen machteloosheid, misschien overgave.

 

Wat het is 

Het is onzin 
zegt het verstand 
Het is wat het is 
zegt de liefde 

Het is ongeluk 
zegt de berekening 
Het is alleen maar verdriet 
zegt de angst 
Het is uitzichtloos 
zegt de overtuiging
Het is wat het is 
zegt de liefde 

Het is belachelijk 
zegt de trots 
Het is lichtzinnigheid 
zegt de voorzichtigheid 
Het is onmogelijk 
zegt de ervaring 
Het is wat het is 
zegt de liefde 

Erich Fried (1921-1988) 








 

 

 

Gister maakte ik samen met mijn zusje en Nelson een reisje door het sneeuwlandschap. We namen Nescafé en warm water mee en dronken koffie boven op de zeedijk; een wit decor, een wondermooi uitzicht!

Voor het slapengaan gebeurde er nóg iets heel speciaals. Ik was even in de tuin met Nelson, in verband met zijn plasje voor de nacht. Zelf vind ik het ook erg fijn nog even buiten te zijn voordat ik ga slapen. Dan weet ik hoe de sterren staan, hoe de maan er uitziet, hoe de wind waait wanneer ik in bed lig, omringd door muren.

Terwijl ik daar zo buiten stond en Nelson rondjes rende door de sneeuw, voelde ik mij sinds jaren plots enkele minuten níet ziek. Het was een bijna bizar gevoel, onwerkelijk en ontzettend blij-makend. Het was alsof ik van een koude zee, plots in een warm bad terecht kwam. En zodanig ook besefte wat een verschil in gemak dat betekent. Het gevoel van stevig op je benen staan, geen keelpijn, geen oorsuizen, geen spierpijn, geen kou, geen lichamelijk ongemak; mijn hele lichaam voelde warm en behaaglijk aan. Ja, al waren het "slechts" een paar minuten; ik kon wel huilen van geluk.  
 
Echter, mijn geluk is niet afhankelijk van de gezondheid van mijn lichaam. Ik zal dan ook niet teleurgesteld zijn wanneer de weder-ontmoeting met dit fijne gevoel wellicht lange tijd op zich zal laten wachten. Ik ben dankbaar dat ik het heb ervaren, het was een heel bijzonder en onvergetelijk moment. Het was vooral heel fijn te merken hoe gelukkig mijn lichaam dan is, ik weet niet of je dat zo kunt verwoorden, maar zo voelde het. Alsof ze even werd gedragen en er een stroom van warmte en moed door haar heen ging. Dat verdient ze ook, het is iedere dag hard werken om mij en mijn bescheiden wensen tot dienst te zijn. Mijn lichaam en ik, worden steeds meer "wij". Voornamelijk door goed te luisteren en in aandacht samen te zijn. Ze is niet meer mijn saboteur maar mijn bondgenoot.
 
Op de laatste pagina van het boek "Ziels gezond" geschreven door Annemarie Postma staan (voor mij) heel ware woorden:
 
"[ .. ] en je je aan de innerlijke leiding van je ziel kunt overgeven, dan ben je zelfs tijdens je ziekte en mét je verwondingen heel, compleet en gaaf. Het ervaren van die heelheid, in contact zijn met die stille, vreugdevolle, dankbare plek in jezelf is het doel van het leven. 
 
Lichamelijk fit zijn is het geheim noch het doel van ons leven en is evenmin de garantie voor de diepe beleving van vreugde, liefde en geluk. 
 
Ooit iemand ontmoet die elke dag dolgelukkig opstaat enkel en alleen omdat hij lichamelijk zo gezond is?
We hebben allemaal de mogelijkheid om in perfecte gezondheid te zijn, hier, nu, op dit moment. Een gezondheid die verdergaat dan onze persoonlijke verlangens en ideeën over hoe het lichaam zou moeten zijn. Een gezondheid die vrede, echtheid en dus schoonheid in de wereld brengt"



Het Reisverhaal van Ko Hanijn
Geschreven in 2007 


Over Geluk, Loslaten & het volgen van je Hart
 
Zittend op zijn zelf gebouwde steigertje, kijkt hij vergenoegd over het water.
Deze avond kabbelt zij rustig en is de glinstering zo zacht dat de storm van gister een onwerkelijk gegeven lijkt te zijn. Hij slaakt een diepe zucht. Zijn lange achterpoot raakt het water en hij lacht. De hemel is helder en stilaan worden de eerste sterren zichtbaar. Hij groet de maan door bescheiden zijn ogen te sluiten. Dan zou hij het liefst opspringen om naar ieder schijnsel te zwaaien maar hij gaat liggen op zijn rug.
 
Hij trekt zijn knieën iets omhoog en vouwt één van zijn krachtige achterpoten over zijn andere achterpoot. Hij wiebelt guitig met de voet die zich vanuit zijn oogpunt nu ergens tussen de sterren lijkt te begeven. Hij houdt van de driehoek die zijn ellebogen vormen wanneer hij zijn armen, of eigenlijk voorpoten, naar zijn achterhoofd brengt. Het beste kussen voor zijn hoofd en alles wat daarin schuilgaat, vindt hij. De driehoek maakt iets vrij. Alsof er een deurtje opent van zijn hart naar heel hoog in de hemel. En van heel hoog in de hemel naar zijn hart. Hij verplaatst zich in gedachten naar de maan en kijkt vanaf daar naar het Hanijn op de steiger. Een mooi beeld.

Hij zou wel willen ruilen, als hij hem niet was maar iemand anders.
 
Enkele jaren geleden, besloot Ko Hanijn voorgoed zijn vertrouwde leven achter zich te laten. Het moeilijkste tevens meest dappere besluit welke hij ooit nam. Zijn vader en moeder, een haas en een konijn, liet hij achter. En zijn bosvrienden. En de open plek met de boom. Vlak voordat hij vertrok, dacht hij te zullen sterven aan de zwaarte van de traan in zijn buik. Bijna was hij gebleven. Tot zijn moeder geroerd maar onbaatzuchtig sprak: Ga jongen, daar ben je thuis.
 
Zo begon voor hem de wandeling over onbekende paden. Soms bekroop hem het gevoel te verdwalen. Dan stelde hij zichzelf de vraag:
 
waarin verdwaal ik dan? 
 
De ene keer loste het vreemde gevoel van binnen dan plots op, de andere keer volgde er een innerlijk beraad. Eigenlijk kon hij niet verdwalen. Dat wist hij, hij wist alleen niet precies hoe hij dat zo zeker kon weten. 
 
Ook maakte het niet uit waar hij verbleef. Hij was onderweg. De bestemming maakte reeds deel uit van ieder moment waarin hij verkeerde. Hij zag het aan de zon, aan de bloemen, aan de wolken beschenen door de maan. Maar soms, soms kon hij slechts met moeite de voorwaartse gedrevenheid van zijn sterke achterpoten bedwingen. Dan zou hij het allerliefst zonder slaap of picknick pauzes rechtstreeks rennen naar hetgeen hij had gehoord in de schelp.

De schelp die op een dag uit de hemel kwam vallen en onvoorwaardelijk zijn koers zou gaan bepalen. 
 
Ko Hanijn zat op de open plek bij de boom toen het gebeurde. Hij wachtte op de Vogel die hem zou vertellen over zijn vrije vluchten. Nog voordat de Vogel verscheen, wist Ko dat er iets,  'iets aparts' ging gebeuren. Zo had hij zich niet eerder gevoeld onder de boom die hij toch meende te kennen. Misschien kwam de Vogel niet of misschien had de mol een gevoelige wortel geraakt, was dat het.
De Vogel riep zijn naam: "Ko! Kijk, voor jou". De schelp zwierde door de lucht en landde prinselijk op aarde. Hij nam hem in zijn poot en keek vragend naar de Vogel.
"Dat is het antwoord", lachte de Vogel. "Sluit je ogen en leg de schelp tegen je oor. Zoals ze klinkt, zo beweegt ze, zo ziet ze eruit en zo voelt haar aanwezigheid". 
De Vogel streek naast hem neer.
"Maar, u zou mij vertellen, weet u nog. Over de vrijheid en het water veel groter dan ons beekje en de poel".  Hij legde een vleugel op Ko zijn schouder en zei: "De schelp kan dat veel beter dan ik. Luister wanneer je wilt en luister zo dat je oren al jouw zintuigen gaan dienen. Dan zul je haar verstaan".
 
Ko verstond de Vogel en temeer de schelp. Iedere dag, uren achtereen verbleef hij in de onbekende wonderlijke wereld. Zowel Ko als zijn vader, moeder en bosvrienden vermoedden dat het misschien weer over zou gaan. Maar er was iets veranderd.

Er was een opening die niet dichtte maar groter werd. Het scheen licht, steeds lichter
totdat hij enkele jaren geleden besloot de stem van de schelp te gaan volgen. 
 
Ja, hij heeft gerend tijdens zijn doelgerichte dwaling. Maar ook stilgestaan en rondgekeken. Hoe ver het was en waar hij precies moest zijn, bleef een raadsel tot het allerlaatste moment. Wanneer hij besloot te rusten, wist hij dat er een mogelijkheid bestond dat hij wellicht enkele meters van zijn bestemming in slaap zou vallen. Omgekeerd gebeurde ook. Soms dacht hij dat hij er bijna zou moeten zijn en wandelde vastberaden door de nacht. De nacht die ochtend werd zonder enig teken van nabijheid. Hij was als een nomade, overal en nergens thuis.

Tot hij op een dag, onverwacht eerder of later, zomaar oog in oog stond met de beelden van zijn hart.
 
Liggend op zijn zelf gebouwde steigertje denkt hij terug aan de reis, de Vogel, zijn vader, moeder en bosvrienden. Het liefst zou hij rustig blijven liggen, maar hij springt op om te zwaaien naar de schijnsels. Zijn lange achterpoot raakt het water en hij lacht.








 

 

Afgelopen week was best wel een bijzondere week.
Het was niet eens dat ik mij lichamelijk zoveel beter voelde, maar er was iets, iets fijns voorbij lichamelijke ongemakken en beperkingen. 

Het is alsof ik blijer word met de jaren en dat is eigenlijk een heel fijn vooruitzicht én vooral ook een prettig heden om in te zijn.

Betreft lichamelijke inspanning is het wellicht allemaal wat veel geweest, alhoewel deze inspanning voor een "gezond" lichaam verwaarloosbaar zou zijn. Daar ben ik mij van bewust. 

Douchen, aankleden, haar kammen, praten; het zijn allemaal bezigheden die ik moet plannen. Het kan eenvoudigweg niet achter elkaar aan. Een ritje met de auto is dan ook een grote opgave voor mijn lichaam en een grote rijkdom voor mijn geest.

Praten is veel vermoeiender dan ik voorheen dacht, het is dus niet enkel de fysieke inspanning omtrent lopen of iets optillen, het is ook het praten, typen of in contact zijn.

Gister na het "vogelspotten" met Nelson en mijn zusje, kon ik 's avonds niet meer staan. Een heel apart gevoel. Pijnlijk ook. Toch maakte het me niet verdrietig en vertelde ik mijn ouders dat we heel grote roofvogels hebben gezien en samen thee dronken in de auto. 

Maandag was mijn nichtje er. Woensdag maakten Nelson & ik een reisje door de stille donkerte. Donderdag heb ik samen met mijn zusje op een groot luchtbed in haar huiskamer gelegen, met een warm dekbed en kussens; Nelson & Iep waren ook mee! Vrijdag zijn we gaan vogelspotten in een heel mooi decor.


Ik ben heel dankbaar voor deze bijzondere dagen! 

 

En ja, nu moet ik mij echt neerleggen bij mijn lichaam. Balans vinden blijft lastig. Ik vind heel veel dingen leuk, ik ben graag buiten en .. en nog zoveel meer!

Het is moeilijk te begrijpen waarom een ogenschijnlijk kleine activiteit mij zo uitermate uitput. Mijn lichaam is dermate verzwakt, de kleine basis dingen betekenen al een heuse missie. Gister bijvoorbeeld, heb ik enkel in de auto gezeten, mijn zusje reed. Samengevat: zitten en kijken, in een rustige omgeving, een relatief korte tijd. Met als gevolg een lichaam dat niet meer weet waar zij het nog vandaan moet halen om mij op mijn benen te kunnen laten staan.

Ik las een spreuk:

Gelukkige mensen hebben niet van alles het beste,
maar proberen het beste van alles te maken.



Zo is het,
ik ben heel gelukkig met alles wat er is; in en om mij heen!






 

Ook vanochtend zit ik met Nelson en Iep in mijn bed bij het raam. We moeten alle drie nog een beetje bijkomen van de nacht en zijn in stilte samen. Ik brand een kaarsje. Nelson kruipt tegen mij aan, zijn warme lijfje en ademhaling geven mij een gevoel van vrede. Iep nestelt zich in mijn schoot en kijkt naar Nelson. Ik aai haar over haar kleine hoofdje en ze spint. Drie leefgenoten verzameld in één bed. Ik voel mij dankbaar, blij en telkens weer verwonderd over hoe bijzonder het is samen ergens op Aarde te zijn.

Deze rust in het begin van de dag is belangrijk voor mij. Geen radio, tv of laptop, maar kijken naar de bomen, de lucht, de vogels en mijn dier- baren. Ik wil de dag graag op de voor mij juiste frequentie beginnen. Ik wil het echt meemaken, zonder bedolven te worden onder geluiden, beelden of berichten die ik niet zelf gekozen heb en waar ik over het algemeen ook weinig mee kan. 

Ik wil graag aandachtig aanwezig zijn bij datgene wat er in mijn leven gebeurt. Enkele jaren geleden las ik een boekje van de Boeddhistische monnik Thich Nhat Hanh; "Vrij zijn waar je ook bent". Het betreft een verslag van een lezing die hij gaf aan gevangenen. Vrijheid wordt ons door niemand gegeven, vrijheid moeten we zelf cultiveren. Hij leerde de gevangenen onder andere hoe je in vreugde en aandacht kunt eten en lopen, volledig in het nu. 

Met regelmaat denk ik even aan Thich Nhat Hanh, voornamelijk wanneer een soort "haast" gevoel de teugels van mijn geest overneemt. Dan vraag ik mij af; waarom type ik zo snel? Waarom lees ik haastig? Waarom wacht ik niet rustig tot het water kookt?
Het fijne is, dat ik meteen een glimlach voel opkomen waarmee de poort naar rust is geopend. Ik loop met opzet extra langzaam met mijn kopje thee terug naar mijn bed in de kamer. Ik kijk naar de waterdamp en voel de warmte van de beker in mijn handen. Ik leg alles weg waarmee ik bezig was en drink mijn thee.

 

 

 

Terwijl ik daar zo zat vanochtend en uit het raam naar de in mist gehulde wereld keek, moest ik even denken aan hoeveel er in de afgelopen jaren is veranderd. Waar voorheen voornamelijk chaos was en er soms ergens een klein lichtpuntje verscheen die mij de weg wees, is er nu voornamelijk licht en zo nu en dan een "chaospuntje" die mij aanwijst waar mijn licht op moet schijnen. 
Een mens is werkelijk in staat tot grote transformatie. Ontwikkeling, ont- wikkelen. 

Het is altijd mijn innerlijke missie geweest, dat wel. Vrede in mijn hart en met heldere ogen de wereld kunnen aanschouwen. Ik wilde blij zijn, er bij zijn. Niet bij de gratie van toeval, maar blij zonder extern aanwijsbare reden. Blij omdat ik besta en onderdeel mag zijn van het mysterie dat wij leven noemen. Locatie; Aarde.

Ik wilde houden van de vragen en daarmee houden van het raadselachtig bestaan. Ik wilde vertrouwen hebben. De conditionering ontrafelen. Aannamen ontkrachten. Opnieuw waar- nemen. Te midden van de chaos wist ik dat ik dat wilde, alleen begreep bijna niemand mij en werden mijn overdenkingen en wensen afgedaan als: "stukje filosofie", "utopie", "je denkt te veel na" of een andere benaming die mensen gebruiken om het voor hen ogenschijnlijk on(be)grijpbare in te pakken in een cliché die niets aan de verbeelding overlaat. 

 

 

Het kan écht. Ik heb altijd al veel waarde gehecht aan het ogenschijnlijk ongrijpbare, de kunst is dan ook wellicht het niet te willen "grijpen" maar het tot je te laten komen en in vrijheid verbonden te zijn. Je kunt het wellicht niet zien op de manier waarop wij gewend zijn te kijken, maar het is tastbaar voor vele zintuigen en hetgeen je creëert is te ervaren in en om je heen. Je schept op eigen wijze een ruimte waarin het fijn is om te zijn. Waarin je vrede ervaart, vreugde en dankbaarheid. Waarin je verwonderd bent, verbonden en eigen. Waarin de openheid is om nieuwe dingen te ontdekken en een dichtheid die je oneindig voedt en vervult. Een ruimte om te delen waarop het zich vermenigvuldigt.

 

De drukte, de wensen en angsten van het ego, aannamen en veronderstellingen zitten meestal in de weg. Zij maken de ruimte troebel waardoor je het leven niet in haar geheel kunt ervaren en blijft steken op plekken waar je onvrede ervaart, een gevoel van afgesneden zijn of onrust die je voortdurend tijdelijk tracht te sussen. Juist die gevoelens kun je gebruiken als kompas. Ze wijzen aan waar de vertroebeling plaatsvindt, ze wijzen aan waar je moet zijn om helder zicht te kunnen verkrijgen. Er zal een wereld voor je opengaan als je je stap voor stap weet te ont- wikkelen. 

 

 

 

Vorige keer vertelde ik over de boeken welke ik kreeg toegestuurd, "Ziels Gezond" heb ik bijna uit. Ik lees het met ontzettend veel plezier. Graag wil ik dan ook nogmaals een stukje voor je citeren:

"Ieder mens dat de zelfverantwoording neemt en de moed heeft echt de weg naar binnen te gaan, is het druppeltje kleurstof dat een heel glas water kan doen veranderen van kleur, heeft een ongekende invloed op het grotere geheel. We zenden uit, dragen bij en trekken aan met wie we zijn.

Wie we zijn heeft veel meer impact dan alles wat we misschien ooit doen"

 

"De grote uitdaging is dan ook echt om zonder oordeel te kijken naar jouw weg en alles wat zich daarop voordoet. De winst voor een vervullend leven zit hem in het vertrouwen dat als je afstemt op het grotere geheel - en je dus jouw pad bewandelt met als doel je levensbestemming te ontdekken - je gegeven wordt wat je daarvoor nodig hebt.

Ieder van ons wordt geboren met bepaalde talenten die van binnenuit op de deur van ons leven kloppen om door ons Gezien, Geëerd en Geleefd te worden. Hoe meer wij onze levensuitdagingen zien als gelegenheden om aan die innerlijke oproep gehoor te geven, hoe meer wij de mens worden die wij vanuit onze ziel behoren te zijn".




 

Gister kreeg ik twee heel mooie boeken toegestuurd, ik weet alleen (nog) niet van wie. Blij verrast pakte ik het pakketje uit en las twee titels die mij onmiddellijk aanspraken. Mijn hart vulde zich met een gevoel van dankbaarheid en ik ben meteen gaan lezen. Meestal gaat dat niet zo eenvoudig vanwege mijn lichamelijke conditie, echter de woorden bleken een feest der herkenning en het bracht mij voorbij de inspanning een bepaalde vorm van energie. Niet de energie om prompt te gaan joggen maar een stroom van energie doorheen mijn lichaam, geest en ziel.

Het is juist díe stroming, waaraan ik zoveel vreugde beleef. De natuurlijke stroming van het "zijn".
Het meebewegen op de golven en het onderweg ervaren van alles wat je ziet en ervaart. Om je heen en diep van binnen. Oordeelvrij, zodat alles mogelijk is en er altijd ruimte bestaat voor het inzien van een dieperliggende onderstroom. Een stroom waarvan je denkt: deze is "nieuw!". Maar, nieuw is het eigenlijk niet. Het is er altijd al geweest, je ervaart het echter als nieuw omdat je het niet eerder zag of kon zien. Iedere ochtend wanneer ik opsta, verheug ik mij op zo'n moment. Voor mij is het dan ook van wezenlijk belang mijn geest zuiver te houden zodat ik zo goed als mogelijk vrij blijf van obstakels die het verwelkomen van "nieuwe stromingen" in de weg zouden kunnen staan.

Het lijkt ook een beetje op het afstemmen van de radio. Soms moet je jezelf losmaken van de vertrouwde frequentie omdat het eentonig wordt of de frequentie niet meer aansluit bij dat wat je eigenlijk wenst. Vaak merk je dit aan een bepaalde onrust of ontevredenheid van binnen, het gevoel op een bepaalde manier afgesneden te zijn van de dingen om je heen en vooral ook van jezelf.
Die vrijheid om te durven zoeken en opnieuw te durven afstemmen op wat er is, geeft mij iedere dag - ook vanuit mijn bed - het gevoel van ontdekken en leven, loslaten en inzichten verkrijgen, dankbaarheid en vreugde. Ook al gaat het zoeken soms gepaard met ruis, die ruis wijst je de weg naar een nieuwe helderheid. Ik hou van die wandeling doorheen de verschillende lagen van het mysterie in en om ons heen en stilaan leer ik de paden beter kennen.

 

Ik zal twee passages voor je citeren uit het boek "Ziels Gezond" geschreven door Annemarie Postma:

"We lijden omdat we ons vastklampen aan hoe het allemaal was of zou moeten zijn en omdat we het oude vertrouwde niet kunnen loslaten. Verdriet komt eigenlijk altijd voort uit het willen beschermen van de dingen tegen hun aard; uit het willen voorkomen dat ze zijn wat ze zijn en het willen tegenhouden van verandering.

Wat we hiermee eigenlijk hopen uit te bannen is onze angst voor het onbekende. Want, waar komen we terecht als we de deur naar het onbekende doorgaan? Maar als we de onzekerheid willen uitbannen dan bannen we het leven uit. Kijk naar de natuur en wisseling van de seizoenen. [ .. ] De wisseling van de seizoenen toont het geheim van vernieuwing en laat ons zien dat we niet kunnen veranderen zonder los te laten."

 

"Waarom kan ik niet meer zoveel als vroeger; niet alleen qua lichaam maar ook qua geest, is het wel helemaal goed met mij? Naarmate ik al die gedachten loslaat, mij overgeef aan mijn lichaam en het feit dat het kennelijk tijd werd om mijn ritme niet meer van buitenaf te laten bepalen maar van binnenuit, voel ik mij zo langzamerhand eigenlijk beter dan ooit. [ .. ]

Mijn handicap licht voor mij telkens weer tipjes van de sluier op van het geheim van het leven en leert mij steeds meer dat als we afdalen naar onze eigen diepte we uiteindelijk op een plek terecht komen waar psychische en lichamelijke ziekten helemaal geen toegang meer hebben. Of je nu ziek bent of een handicap hebt, op die plek heerst zoveel eerlijkheid, waarheid en aanvaarding. Op die plek is alles gezond." 

 

Veel dank aan de leef- genoot aan wie ik deze mooie boeken te danken heb!



 

 

Zojuist zijn mijn ouders gaan wandelen met Nelson. Vanuit mijn bed bij het raam zie ik zijn lieve kleine lijfje steeds meer in de verte verdwijnen. Hij wandelt zo innemend, omdat hij ietwat met zijn pootjes naar de buitenkant slingert.
Iedere keer wanneer ik hem terug zie komen na een wandeling, vult mijn hart zich met warmte en voel ik mijn ogen glimmen. Een soort moeder gevoel, denk ik. Hij is mijn kleine grootse tovenaar, mijn liefdesboodschapper en hartenopener. Mijn trouwe vriend op Aard, de verbinding met leven en overgave. Het voorbeeld van "zomaar zijn". 

Aanvankelijk was het niet de bedoeling dat Nelson en mijn ouders zonder mij naar buiten zouden gaan. Vandaag zouden we eigenlijk met de rolstoel naar het Bos. Het leek mij zo fijn om de geuren van de herfst te kunnen ruiken, de frisse wind te kunnen voelen en de kleurenpracht der vergankelijkheid te kunnen aanschouwen. Ik had heel veel zin om daar even lijfelijk onderdeel van te zijn. 

Dat feest ging dus niet door. Zoals er veel feesten niet doorgaan in mijn leven, wat ik overigens niet verbitterd bedoel. Het is een feit, een conclusie voortkomend uit een eenvoudige observatie. 

Vanochtend zocht ik nog naar een heel kleine eventuele mogelijkheid. Want als iets maar een héél klein beetje kan, dan probeer ik het. Ik kon dat héél kleine beetje echter niet traceren. Wellicht was het ook een zoektocht tegen beter weten in, de wens is de vader van de gedachte.

Vanachter het raam zie ik Nelson langzaam verdwijnen. In gedachten wandel ik mee. We zijn zo vaak in het Bos geweest samen, ik ken de paden met mijn ogen dicht. Dan speelden we met bladeren. Nelson huppelde, rende en sprong. Ik lachte. Uren konden we ons daar vermaken. Om vervolgens samen op de bank te liggen en een tevreden blik van verstandhouding te wisselen.

Zo dadelijk komt hij weer thuis. Trouw als hij is, zoekt hij mij. Meestal maak ik hem dat zoeken niet al te moeilijk. De coördinaten van mijn verblijfplaats zijn nagenoeg hetzelfde: bed bij raam. Ik ben altijd heel blij om Nelson weer te zien. Dat is gelukkig wederzijds. Het is soms alsof hij mij dan even wil vertellen wat hij allemaal heeft gezien en gedaan in het Bos. Zijn vacht voelt lekker fris en hij ruikt naar "buiten zijn". Hij komt bij mij liggen en rekt zich uit. Ik geniet van zijn wandeling. Ook al was ik er niet bij. 

De lucht is bijzonder mooi blauw. Af en toe drijft er een kleine wolk voorbij. Vogels vliegen. Bomen laten los. Iep slaapt in haar huisje. Heel even kan ik wel huilen. Ik wilde zo graag buiten zijn. Heel even naar het Bos. Maar dat gaat niet. De plek waar ik voorheen nog bladeren in de lucht gooide om vervolgens met Nelson door die bladeren-regen te rennen, is nu een plek waarvan ik hoop hem ooit eens met de rolstoel te kunnen bezoeken. Zo kan het gaan. Zo kan het zijn. Zo is het. 

Ik wijs mijzelf weer op de bijzonder mooie lucht, de kleine wolk die voorbij drijft, de vogels die vliegen, de bomen die loslaten en Iep die zo vredig in haar huisje slaapt. Ik kan het mij niet permitteren in verdriet te blijven hangen. Ik heb dat afgesproken met mijzelf en die afspraak is heilig. Het leven is te kort, te mooi, te bijzonder. Mijn geest mag niet vertroebelen door gedachten die mij verwijderen van mijzelf. Mijn Zelf. Ik houd graag helder zicht.

Vandaag voel ik mij te verzwakt, maar op een dag zal het weer lukken een kleine boswandeling te maken of op zijn minst in een rolstoel te kunnen zitten en waarlijk onderdeel te zijn van de plek waar ik zo graag ben: bij de bomen, de bloemen, het gras, het water en de dieren. In de wind, de zon of de regen. 

 

Bestaan is een feit
Leven een kunst




"Desiderata"
 ~ Max Ehrmann (1872 - 1945)


Wees kalm te midden van het lawaai en de haast. 
En bedenk, welk een vrede er in stilte kan heersen. 

Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen. 
Zeg je waarheid rustig en duidelijk. Luister naar anderen; ook zij vertellen hun verhaal. 
Mijd luidruchtige en agressieve mensen: zij belasten de geest. 
 
Wanneer je je met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen geraken,
er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan jij.

Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling hebben voor je eigen werk, hoe nederig dat ook moge zijn: het is een werkelijk bezit in het veranderlijk fortuin van de tijd. 

Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen, want de wereld is vol bedrog. Maar laat dit je niet verblinden voor de bestaande deugd: veel mensen streven hoge idealen na en overal is het leven vol heldendom. 

Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid maar wees evenmin cynisch over de liefde,
bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras. 

Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn. Verdriet je zelf echter niet met spookbeelden. Vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren. 

Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij vriendelijk voor jezelf. 

Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren. 
Je hebt het recht hier te zijn en ook al is het je al of niet duidelijk, 
toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt, en zo is het goed. 

Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn. 

Wat je werk en aspiraties ook omvatten: houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is dit toch nog steeds een prachtige wereld. 

Wees waarachtig. 

 

 







 

Lief leven, hebt u even?

Ik wil graag met u praten. Of liever nog naar u luisteren, om te leren begrijpen. Maar ik ben de klank van uw stem een beetje kwijtgeraakt.

Klanken klinken door elkaar, een soort van chaos, niet in harmonie. Ik probeer daar uit te filteren wat mij rust kan geven, vrede en overgave. En een beetje inzicht in uw mysterieuze en vaak ondoorgrondelijke wegen.

Na het sterven van Maeike voel ik mij wat ongemakkelijk in uw bijzijn en loop ik met de spreekwoordelijke ziel onder mijn arm. Eigenlijk is dat wellicht al heel wat, weten waar de ziel zich bevindt. 

Vannacht kon ik niet slapen, het was alsof ik keer op keer wakker werd gemaakt door een benauwende koorts. En daarna wakker werd gehouden door gedachten, vragen en andere zaken die wij mensen zoal ervaren. Het is niet dat ik plots word overspoeld door dingen die ik mij niet eerder heb afgevraagd. In het verleden ben ik voortdurend op zoek geweest, heb ik voornamelijk mijn ratio ingezet om uw wegen te verklaren. Klaren in de zin van helderheid verkrijgen. Begrijpen wilde ik het ook, in "begrijpen" zit het woord "grijpen", maar u laat zich niet vangen, u laat los. 

Nooit heb ik u als vanzelfsprekend ervaren. Enerzijds een zegen, eerderzijds een "last". Ik wilde gewoon zijn zoals anderen, gewoon. Mijn "ding doen". Maar ik dacht na over dat ik op Aarde ben, dat ik in Leven ben, dat ik een lichaam heb. Het waren niet enkel gedachten, het was een diep genesteld gevoel. Ik kon er nooit níet aan denken. Ik kon het nooit níet voelen. Dus ik heb de reis gemaakt, van angst en onzekerheid naar verwondering en dankbaarheid.

Ik heb leren houden van de vragen. Waarmee ik heb leren houden van het mysterie waarin wij verkeren.

Het geestige is, dat mijn zoektocht naar "het weten" mij heel veel heeft verteld over de onwetendheid waarin ik verblijf. Ik beschouw dat als een rijkdom en een ruimte waarin ik mij vrij kan bewegen. Waarin ik steeds opnieuw kan kijken en ervaren, met een steeds meer open blik. Een soort alles en niets tegelijk. Ik heb mij dan ook nooit kunnen identificeren met bepaalde voorbedachte geloven of rituelen, hoe graag ik dat ook wilde. Wel met enkele elementen, maar ik weet niet of u het daar mee eens zou zijn. Misschien heeft u er überhaupt geen mening over, dat heb ik ook heel vaak niet.

De laatste jaren heb ik gemerkt dat de verbinding met de Aarde van groot belang is voor mij. Wat eigenlijk hoogmoedig klinkt, omdat ik er zonder de aarde niet in deze hoedanigheid geweest zou zijn; de verbinding was er dus in den beginne al en wij als mens hebben alles wat wij zien aan het bestaan van de Aarde te danken. Ik bedoel dan waarschijnlijk ook meer het belang van mijn bewuste of wakkere verbinding met de Aarde. Ik had zoveel "in mijn hoofd" gezeten dat mijn blote voeten erg verlangden naar een wandeling door de drassige modder en dauwdruppels in het gras. Hoe dat allemaal was gegaan en ontstaan maakte mijn voeten niet uit. Mijn voeten lieten zich leiden door de drang het te beleven. De drang te leven, met alles wat er is om ons heen. Toen leerde ik u op een heel andere manier kennen.
U zichzelf niet, want u was daar al die tijd al. Al.

Ik vind de Aarde en de natuur een wonderbaarlijk ingenieus instrument. Bijna te mooi om waar te zijn, maar mooi echt waar. En wij lopen er rond in een welhaast even vindingrijk lichaam. En bijna niemand praat erover. 
We zeggen wel: "goh, wat een pet weer hè". Maar bijna nooit: "goh, wat een wonder!". 

 

En dan, is Maeike er ineens niet meer. Zomaar. Zonder aankondiging aan haar of de mensen die haar liefhebben. Zomaar weggenomen uit haar leven en uit het leven van de mensen die zoveel van haar houden. Leven wat voelt u dan rauw aan. Rauw en ongenuanceerd. Want laten we eerlijk zijn; we kunnen er mooie verhalen over vertellen, het verpakken in troostende woorden of beelden; voor mij is het een niet te bevatten realiteit. Het maakt me misselijk, duizelig, onzeker en ongemakkelijk. Ik word heel verdrietig wanneer ik aan haar vriend, ouders en zus denk. Dit kan toch niet, dit is gewoon een fout! Ik vraag mij af waar ze nu is. Bestaat er een voor altijd "is"? 

In het heetst van de strijd val ik dus terug op "waar is ze en dit is een vreselijke fout"; een vraag die ik maar moeilijk kan omarmen en een oordeel.

Leven, hoort u echt in één adem bij de dood. En zo ja, is dat dan een goed of slecht teken?
Want, als u en de dood een soort van één zijn, dan zijn we nooit helemaal gescheiden. Toch. Of interpreteer ik nu te vrij naar eigen wens? Het is gewoon anders in de praktijk dan in theorie. Kijk, de ziekte die ik heb daar vind ik mijn weg wel in, maar om nou zomaar iemand uit het leven te halen, zo totaal onverwacht, daarin verdwaal ik.

 

Momenten gaan vervlogen in de tijd,
is er een bestemming of raakt het zomaar kwijt 

 

Lief leven, ik houd graag contact.





 

 

                  Lieve Maeike,

Mijn gevoel is zo stil. Mijn verstand buigt voor dat wat ze niet begrijpen kan. Vrijdagavond zaten we verslagen aan tafel. Zo onwerkelijk, alle woorden voorbij.
“Dit kan niet”, was waar ik mij krampachtig aan vasthield. Mijn hoofd duizelde en mijn benen werden te slap om mij te dragen. Jij houdt van het leven, het leven houdt van jou. Wat heeft de dood daarin te zoeken; Ga weg, je bent op het verkeerde adres.

Stilaan dringt door, dat deze onwerkelijke realiteit waarheid is. Maar in mijn hoofd en hart kan het niet. Het klopt niet. Ik zou de wereld binnenste buiten keren om je terug te brengen bij je lieve Bram, Monster, je ouders, je zus en liefhebbende familie en vrienden.

Kort geleden schreef je, dat je een paar keer op het punt had gestaan even langs te komen samen met Monster, je twijfelde echter of ik wel bezoek kon ontvangen. Ik vertelde je dat het idee dat je daaraan had gedacht mij al goed deed.  We spraken af te sms-en zodra ik mij weer wat beter voelde. Onwetend over het feit, dat er weinig tijd meer zou zijn.

Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan de lieve filmpjes die je stuurde, van jou en Monster. Wat was ze toen klein en wat zag je er gelukkig uit. Ik werd er zo blij van, van dat kleine lichaampje van jullie innemende pup. Je zei al te vermoeden dat ik het filmpje heel lief zou vinden, daarom stuurde je het naar mij. Om liefheid en vrolijkheid te brengen.

Toen mijn vader iets overkwam, liet je mij op een dag weten heel opgelucht en blij te zijn mijn vader weer te zien fietsen. Later werd jouw vader ziek, gelukkig kon ik -na een moeilijke periode- ook aan jou de woorden van opluchting en blijdschap schrijven. Onze vaders hadden de willekeur van ziekte getrotseerd.  

We schreven elkaar hoe belangrijk het is om dankbaar te zijn voor alle momenten waarop je samen bent met de mensen waarvan je houdt. Hoe waardevol het is te genieten van de ogenschijnlijk kleine momenten in het leven. Want, er schuilt zoveel moois in het kleine grootse en het kan zomaar anders zijn ..

Jij hebt die levenskunst verstaan.
“Wees op de plek waar het leven gebeurt”

Weet je, lieve Maeike, het lukt me niet zo goed om  “Dag” of  “Rust zacht”  te zeggen.
Want er is nog zo veel moois te delen. Nog zoveel moois te zingen.

Voel je, hoe ontzettend veel mensen aan jou denken?
Er wordt zo intens veel van jou gehouden door Bram, Monster, je lieve ouders en zus, je vriendinnetjes, vrienden en muziekgenoten.

Ik wens, dat deze gebundelde liefdevolle energie jou en alle mensen die jou liefhebben zal bereiken. Ik wens dat het zal verbinden, van hier naar daar, waar jij nu bent. Een brug van liefde. Een sterke verbinding, die kracht zal geven aan een ieder die dat nu zo ontzettend nodig heeft.

Ik denk aan jou
en bouw mee aan de brug van liefde.

Alle liefs,
Maartje
~ x ~

 

 

 

 











Ave Lees- en Leefgenoten!

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 





Wees welkom, lees mee
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl