May the long time sun shine upon you

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I do believe in an everyday sort of magic

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Come with me, where dreams are born and time is never planned



 

 

 

 

 

 

 

 

 

Follow your joy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nature is not a place to visit. It is home ♡

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

There is a voice that doesn't use words, listen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sharing the present moment with any being is a true gift

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The real voyage of discovery consists not in seeking new landscapes, but in having new eyes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben gelukkig

 

 

 




 

 

 

 

 

 

Come fly with me, where dreams are born and time is never planned

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I do believe in an everyday sort of magic

 

 

 “I do believe in an everyday sort of magic.
The inexplicable connectedness we sometimes experience
with animals, nature, people and the like.

The eerie appropriateness of moments of synchronicity;
the whispered voice, the hidden presence, when we think we're alone”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ Dear Moon, ]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Grote Luchtkunstenaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The place you are looking for is the place from which you are looking

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

If light is in your heart you will find your way home

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zomeravond

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We'll be friends forever, even longer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

What a Wonderful world

 

Noarderleech
Foto's: Maartje 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Close your eyes, fall in love, stay there

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Together is a Wonderful place to be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

True miracle

     

          

 Foto: Maartje 
Friesland

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Connected in more ways than we can imagine

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

When souls meet

 

 

 

 

 

 

"Not the ones speaking the same language,
but the ones sharing the same feeling understand each other" 
~ Rumi 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Love is the bridge between you and everything

 

 

 

 

 

 










The way to fly

 

 

 











The field

 

 


I'll meet you there











Ontmoeting met monnik Bhante Seelagawesi Thero

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To my mind the life of a lamb is no less precious than that of a human being

 

"To my mind the life of a lamb is no less precious than that of a human being. I should be unwilling to take the life of a lamb for the sake of the human body. I hold that, the more helpless a creature, the more entitled it is to protection by man from the cruelty of man.

It is my constant prayer that there may be born on earth some great spirit, man or woman, fired with divine pity,  who will deliver us from this heinous sin,  save the lives of the innocent creatures"

~ Mahatma Gandhi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In 't Bos

 


Het is Geluk-t heel eventjes met de rolstoel in 't Bos te zijn! 

Machteloosheid en geluk, ze kunnen naast elkaar bestaan, ze gingen hand in hand doorheen 't Bos.
Daar waar alles in het teken van loslaten en vergankelijkheid stond. Maar de boswachter zei:
het Bos maakt zich klaar voor de lente.

De kleurenpracht der vergankelijkheid, los laten en nieuw leven.

 

 

 

 

 

Vertellingen

 

Toen de postbode een pakketje kwam brengen en ik tegen mijn moeder zei: “Daar is mijn Bijbel!” voelde dat toch een beetje vreemd. Niet voor mij zoals ik nu ben, maar voor mij als meisje in mijn ouderlijk huis.

Ik ben zonder geloof of spiritualiteit opgevoed. Enerzijds vind ik dat jammer, anderzijds ben ik blij dat er op dat gebied weinig aannamen in mij zijn opgeslagen als kind. Alhoewel je natuurlijk nooit aanname vrij uit je jeugd komt en je ook “het ongelovig”  leven als een aanname kunt beschouwen.

Kijkend naar mijn nichtje van bijna drie jaar, merk ik hoe goedgelovig kinderen zijn en hoe eenvoudig het is om aan hen jouw waarheid op te dringen, al dan niet bewust of goed bedoeld.  Later moeten groot geworden kinderen proberen het verschil te bemerken tussen hetgeen zij zelf hebben ervaren/bedacht en hetgeen hen is verteld. En dat is nogal een klusje!

Onder andere omdat bepaalde denkbeelden een heel tastbare vorm hebben aangenomen, zoals bijvoorbeeld het bestaan van openbare en christelijke scholen. Dat heb ik nooit begrepen. Volwassenen die kinderen van elkaar scheiden op basis van geloof. Een slechter voorbeeld kun je welhaast niet geven en de eerste aannamen vinden hier hun bodem. 

Sommige denkbeelden zitten zo vast in je systeem dat je ze bijna niet meer als on-eigen herkent. Pas als je heel veel laagjes hebt afgepeld komen ze tevoorschijn. Dat zijn confronterende en tegelijkertijd mooie momenten. Zodra je het ziet is het grootste deel gedaan. In zicht. Inzicht.
“Het einde is in-zicht”, één van de leukste zinnetjes die ik ken.

Nu ben ik 34 jaar op Aarde en ga ik voor het eerst de Bijbel lezen. Althans, voor het eerst in dit leven. Enkele jaren geleden diende “een inleiding in de Gnostiek” geschreven door Bram Moerland als een soort van bijbel voor mij. Ik vond het erg mooi en ervoer het als een bron van herkenning, herkenning van de beelden in mijn hart.

Ik heb niet overdreven veel boeken gelezen, omdat ik vooral zo benieuwd was naar het verhaal in mij zelf. Ik wilde mij niet vullen met externe informatie maar proberen te luisteren naar wat er diep van binnen wordt gezegd.

Zoals je vast al vermoedde is het buitenhouden van externe informatie natuurlijk helemaal niet gelukt. Een groot deel van ons wezen is ermee doordrenkt. Er zijn ontelbaar veel dingen die je niet  aan den lijve hebt ondervonden maar die je toch als logica of waarheid beschouwt alsof je er zelf bij was. En ook hetgeen er is ontdekt aangaande de Aarde, de Zon, de sterren en planeten bepaalt onze beeldvorming. Stel je voor dat je daar niets van zou weten, dat je ’s nachts naar de lichtjes aan de hemel kijkt en werkelijk geen idee hebt wat die lichtjes zijn.

Ik vind het heel mooi om te zien hoe mensen de Aarde onderzoeken en de ruimte gaan verkennen. Het is net een Sciencefiction film. We zijn ergens, maar waar.

In hoeverre is ons intellect in staat ons inzicht te geven. Hoe ver kunnen onze hersenen denken en hoe ver ligt dat dan van “de waarheid”. En bestaat er één waarheid of heeft de waarheid vooral te maken met de waarnemende?

Het feit (of het idee) dat wij bestaan, dat de Aarde bestaat, dat er een onnoemelijke ruimte schijnt te zijn ervaar ik als raadselachtig en adembenemend. De vliegende, zwemmende, lopende dieren, de planten, de wind, de hemel en het licht dat ons omringd op de planeet waar wij leven doet mij dikwijls denken aan een wonderland.
“Is dit alles”, is zodoende een gevoel dat ik niet ken. Ik moet altijd even glimlachen als mensen zoiets zeggen. Alsof je op het mooist aangeklede feest der feesten bent en je met verveelde blik zegt:
“Is dit ‘t?”

Er zijn nog veel meer gedachten en ervaringen waarover ik zou willen vertellen maar het aller-diepste gevoel laat zich niet eenvoudig in woorden vangen. En dat is eigenlijk ook zo mooi. Voorbij woorden.
En in dat gevoel weet ik opeens niet meer zo goed waarom ik de Bijbel, een boek vol woorden heb besteld.

Jij die mij leest, dank je wel waarde Aardegenoot.
Wij leven in hetzelfde raadselachtige bestaan. Een wonderlijke samenkomst van sterrenstof.
En hier ontmoeten wij elkaar.  Leven ontmoet leven, samen ergens op Aarde.

Wees gegroet! 







 

Lieve Doris,

Vanaf het allereerste moment was je in mijn hart, het ei waarin jij zat gaf mij meteen het gevoel dat wij elkaar zouden ontmoeten. Ook al was je lang on-bebroed geweest en heel erg koud, ik geloofde dat het ei een leven omhulde en dat dit leven warmte nodig had. Ik zocht allerhande informatie op het internet om te weten te komen hoe je voor een ei zorgt. Het bleek moeilijk, maar niet onmogelijk. Deze zelfde dag kwam er ’s avonds hulp, ik mocht je naar de kinderboerderij brengen zodat je daar in de broedmachine precies het goede klimaat zou hebben om groter te groeien.

De eerste foto’s van jou in het ei ontroerden mij heel erg. Met een lamp konden ze zien of je nog leefde en of je was gegroeid. Op het filmpje zag ik je hartje, het klopte, het was geluk-t.

Omdat ik een sterk voorgevoel had over de dag waarop je geboren zou worden, had ik het speciale baby-vogelvoer precies op tijd in huis. Ik stuurde een berichtje naar onze helper van de kinderboerderij om te vragen hoe het met je gaat, ze had nog niks gehoord, maar berichtte kort later terug: “Ze is geboren!”. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Mijn hart maakte een sprongetje.

Dezelfde dag haalde ik jou op.  Met een leeg nestje kwam ik aan op de kinderboerderij en ging met jou in het nestje weer naar huis. Je was zo ontzettend klein, maar volmaakt. Je lijfje ging op en neer, je hartje klopte, je snaveltje ging open om te eten en je viel dicht tegen mij aan in slaap.

Het ging erg goed. Je oogjes gingen open. Je maakte kennis met Nelson en Iep. Je kreeg veren en keek voortdurend met verwonderde ogen naar alles om je heen. Je vond het fijn om dicht bij ons te zijn. Vooral bij Nelson en mij. Als Iep iets te dichtbij kwam piepte je een paar keer om mij te waarschuwen. Iep was heel voorzichtig met jou, maar ik vond het  fijn om te zien dat je onderscheid maakte en dat je gevaar zag, dan was je veiliger straks, wanneer je zou uitvliegen.

Op een dag kreeg je het heel benauwd. We zijn toen samen naar de dierenarts gegaan. Je kreeg een antibiotica kuur maar dat hielp niet echt. Een paar dagen later was het alsof je zou stikken. Ik was toen zelf ook ziek, maar ben meteen in de auto naar een dierenwinkel in een nabijgelegen dorp gereden om een ander middeltje te halen. Als ik een sirene zou hebben, had ik die op het dak van mijn auto gezet. Het middeltje hielp. Je kreeg weer lucht. En ik ook.

Iedere ochtend ging je op de weegschaal, zo kon ik zien of je was gegroeid en hoeveel eten je nodig had. Ik schreef het op een lijstje, een heel mooi lijstje, met oplopende getallen en hartjes.

Samen met Nelson en Iep nam ik jou overal mee naar toe. Waar wij waren was jij ook. Je paste precies in ons midden. Samen op het picknickkleed, samen in het gras, samen in mijn bed, samen naar buiten kijken, samen zijn. In een ruimte van liefde.

Er bleek iets mis te zijn met je pootjes. Aanvankelijk dacht ik er zo licht mogelijk over, echter naarmate de tijd verstreek bleek het onverhoopt toch een groter probleem dan ik dacht. Maar we zouden een oplossing vinden, daar was ik van overtuigd. We zouden alles gaan proberen zolang jij dat wilde. We waren een klein team. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik voor jou zorgde, we deden het samen. Twee zielen, ik in een mensen lichaam en jij in een vogellichaam, verbonden.

We gingen naar een vogelarts, hij vertelde dat je Arthrogryphosis hebt. Een aangeboren afwijking aan je gewrichten. Je was te veel vergroeid om te kunnen opereren. Je zou nooit goed kunnen lopen en waarschijnlijk ook nooit kunnen vliegen.  Ik moest zelf besluiten “wat ik nu wilde”. Het ging alleen niet om wat ik wilde, het ging om jou. En jij keek mij aan, met je kleine grootse ogen en we zouden samen verder gaan, het per dag bekijken.

De volgende dag gingen we met mijn 45km autootje naar één van de mooiste plekken die ik ken. Jij, Nelson en ik. Ik wilde je graag de weidsheid laten zien, de wind van de zee laten voelen. We gingen picknicken. Onderweg naar die plek heb ik jouw mandje op schoot gezet, je hing in een hangmatje aan het rieten handvat. Door het voorruit van de auto kon je de lucht zien, ik deed het raam open zodat er veel wind was en toen was het net alsof je vloog. Ik lachte, jouw oogjes keken naar de blauwe lucht en de vrijheid van alles om ons heen. We hebben gevlogen. Lieve Doris.

De laatste weken ging het moeizaam met het lichaam waarin jij leefde. Het leek als een kaartenhuis uit één te vallen. Je veren braken af, je staart kwam niet terug, door het fladderen bloedden je vleugels ook al had ik een speciaal kussen voor je gemaakt, hangmatjes, een nestje van schuimrubber en allerhande andere dingen die mij goed leken maar die jou niet beter maakten.
Dat vond ik heel moeilijk. Sommige mensen dachten dat ik “veel werk” van jou had, maar dat was niet het moeilijke want ik heb dat nooit zo ervaren. We deden het immers samen. Het moeilijke vond ik dat wat ik ook deed, het jou niet bracht wat ik voor jou wenste. Iedere avond wanneer ik jou op je slaapplek legde, brak mijn hart een beetje. Omdat je daar alleen zat, omringd door zacht materiaal omdat je je anders zou bezeren. Ik ging altijd nog even met je praten en zei meestal tot besluit dat je in gedachten en in dromen door het hele Universum kunt vliegen. Voorbij alles, vrij.

Ik heb je nooit een “zielig vogeltje” gevonden. Je was altijd heel helder, nieuwsgierig en fijn gezelschap. Ik moest vaak denken aan de woorden van Rumi; “I am not this hair, I am not this skin, I am the soul that lives within”. 

Twee dagen geleden kreeg ik  tranen in mijn ogen en zei hardop dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Je vleugels hadden weer erg gebloed, ik had je schoongemaakt, nog even vastgehouden en naar je slaapplek gebracht. Ik lag in bed en er bekroop mij een benauwend gevoel. Ik heb jou in gedachten gevraagd wat jij wil. En ik heb de engelen gevraagd jou in hun licht op te nemen. Dat zag er heel mooi uit in mijn gedachten.

De volgende dag (gisteren) kreeg ik het gevoel dat jij nog even wilde leven. En dat ik mijzelf daarover geen vragen meer hoefde te stellen.  Dus we leefden een laatste mooie dag samen.

Vandaag heb jij denk ik op mij gewacht. Gewacht tot ik wakker werd. Ik heb je nog een beetje opgefrist, schone doeken in je nestje gelegd, je hebt een paar hapjes zelf gegeten en ik heb een paar hapjes geholpen, je hoefde geen water.
Een paar minuten later zag ik dat je vreemd bewoog. Ik heb je vastgehouden, gezegd dat ik heel veel van je houd, ik heb je bedankt voor onze bijzondere ontmoeting.  Ik heb gezegd dat je het leven mag loslaten, dat het goed is, dat je zo dapper bent en dat je mag gaan vliegen in het Universum.

Je hebt één van de mooiste verhalen in mijn levensboek geschreven, een verhaal dat voor altijd met de wind zal dansen, met de zon zal schijnen, in mijn hart zal klinken. Vlieg maar lieve Doris, vlieg!

 

 

 

 




 

Gisteravond verscheen er een rode gloed aan de hemel. Ik lag in mijn bed bij het raam. Het was alsof de gloed mij riep; "Kom naar buiten". "Volg de weg naar mij". Eigenlijk was mijn lichaam nog te zwak. Mijn benen voelden wiebelig, mijn hoofd draaierig, mijn oren suisden. Nelson keek naar mij, met die mooie ogen waarin het hele Universum verscholen ligt. Ik glimlachte. Laten we gaan.


Follow, follow the sun
and which way the wind blows
when this day is done
 

We reizen in mijn kleine voortbewegingscapsule naar de zon.  Onderweg merk ik dat dit fysiek wellicht niet het meest slimme idee was, maar de rode gloed geeft mijn geestkracht vleugels. Nelson zit naast mij. Hij maakt graag reisjes, er is zoveel te zien. Tussendoor kijkt hij met regelmaat naar mij, ik voel zijn ogen altijd. Dan wisselen wij een blik van verstandhouding. Zo reizen wij. Veelzeggend zonder woorden.


Breathe, breathe in the air.
Set your intentions.
Dream with care.


De route wordt bepaald door de zon. Er zijn hazen, roofvogels, ganzen, schapen en lammetjes. De hemel kleurt steeds roder. Het is ongelooflijk mooi. Ik geloof ook dat ik dat hardop heb gezegd. En ik heb gelachen. Gelachen van verwondering. De kleuren zijn betoverend. Om in te verdwijnen. Even besta ik niet meer. Word ik helemaal één met dat wat er is. 

 

So follow, follow the sun,
the direction of the bird,
the direction of love.


Stilaan heb ik geleerd dat imperfectie en perfectie samen gaan. Niet naast elkaar, maar samen. Ze zijn één. Ze horen bij elkaar. Hierdoor kan ik nu gelukkig zijn "ondanks" mijn fysieke situatie. Het is niet zoeken naar een lichtje in de donkerte, maar het is het omarmen van de donkerte en het licht. 
De ogenschijnlijke tegenpolen samenbrengen. Omdat ik denk dat liefde geen onderscheid maakt. Het gaat van hart tot hart. Van hart tot de essentie. Als je eenmaal met die ogen kijkt, gaat er een andere innerlijke wereld open. De tijd voelt anders, de ruimte, de situatie waarin je bent, de mensen, de dieren, alles in en om je heen. Het krijgt een andere betekenis. Een betekenis voorbij materie, aanzien of verschillen.  Een betekenis die ik niet zo goed onder woorden kan brengen, maar die voortdurend de richting van mijn leven bepaalt.


Breathe, breathe in the air,
cherish this moment,
cherish this breath

Tomorrow is a new day for everyone,
brand new moon, brand new sun.

When you feel life coming down on you,
like a heavy weight.
When you feel this crazy society,
adding to the strain.
Take a stroll to the nearest waters edge
remember your place.

Many moons have risen and fallen long, long before you came.
So which way is the wind blowin',
and what does your heart say?


 












 

 

 

Kort geleden zag ik deze foto, twee handen ineen. Ik heb de afbeelding opgeslagen waarmee het beeld ook ergens bij mij diep van binnen opgeslagen werd. Later droomde ik er over, het was een droom waarin ik mij volkomen thuis voelde. Mijn lichaam was niet meer ziek, ik bracht mijn dagen niet meer door in bed, ik voelde mij vrij en tegelijkertijd op een prettige wijze begrensd. 

Toen ik wakker werd, wilde ik mijn ogen nog heel even niet opendoen. Ik probeerde terug te gaan naar de energie die mij in mijn droom had omringd en vervuld met vertrouwen. Ik zocht in die wereld tussen slapen en waken nog één keer de aanraking met die hand en ik vond wat ik zocht.
Dat zei Rumi al; "What you seek is seeking you". De hand nam mij mee terug naar de nacht, de nacht waarin alles lichter kan zijn. Ik ontmoette gelijkgestemde mensen op mooie plekken, werd vergezeld door dieren en mijn lichaam voelde heel sterk. Ik was telkens precies in het nu, waardoor alles meer dan levensecht aanvoelde. Telkens precies in het nu van mijn droom.

De dag die hierop volgde was een fysiek moeizame dag. Ik kon nauwelijks op mijn benen staan.
Maar met het openen van mijn ogen was de energie van mijn droom niet verdwenen. Fysiek wel, maar geestelijk was ik nog steeds verbonden met een goede sfeer. Het was er nog en omringde mij. Ook al heeft mijn lichaam het voortdurend moeilijk, het voedde mij met vertrouwen.
Het ging niet om vertrouwen in een betere toekomst, maar een vertrouwd gevoel in het nu, te midden van alles.

Het is alsof ik via mijn dromen openingen vind naar andere werelden. Wanneer ik eenmaal in die wereld ben geweest, kan ik er ook naartoe gaan als ik wakker ben. Want ik weet het gevoel, de frequentie of welke naam je ook aan de coördinaten zou willen geven.

Het gevoel waarin ik droom, helpt mij soms dagen. Het vult mij met een bepaald gevoel, omringt mij met een bepaalde sfeer. Alsof dromen mijn ziel zalven.

Nu ik mij noodgedwongen minder kan bewegen, en daardoor minder prikkels van “alledag” opvang, is het alsof ik mij steeds meer bewust word van “wat er is” als je niet steeds ergens mee bezig bent. En steeds meer bewust van wie je bent, als je niet je best doet iemand te zijn.

Dat gevoel doet mij denken aan de woorden: The Universe is in you.
Hoe stiller mijn leven werd, hoe meer er tevoorschijn kwam van wat ik eigenlijk altijd een beetje had gemist.

Het is dan soms ook een wat paradoxaal gevoel als mensen denken - en ik zelf ook heb gedacht -
1) Dat ik “zoveel mis”
2) Dat ik zoveel niet kan
3) Dat er zoveel meer voor mij is weggelegd.
Vanzelfsprekend ben ik hierover zelf ook verdrietig geweest, maar wanneer ik deze gedachte vanuit een dieper oogpunt aanschouw, kom ik eigenlijk tot de conclusie
1) Dat ik betreft de  voor mij interessante en wonderlijke lagen van het leven veel minder mis dan de drukke mensen om mij heen
2) Dat ik mijzelf heb leren kennen in een gebied buiten de gebaande paden en dat daar heel veel bleek te kunnen
3) Dat er in dat gebied zoveel is wat echt voor mij is weggelegd.

Ik bedank mijn lichaam voor alles wat we nog samen kunnen, zoals; kijken, ervaren, denken, schrijven, voelen, samenzijn met andere leef- genoten en tijd doorbrengen op Aarde en in Dromen.
En ik identificeer mijzelf niet meer met het "ziek zijn" van mijn lichaam. Als mensen vragen hoe het met mij gaat deel ik ons altijd even in tweeën, dan vertel ik iets over mijn lichaam en iets over mijzelf. Mijn ziekte is slechts een verhaal. Mijn lichaam een woning waarin ik verblijf. Wat daar doorheen schijnt dat ben ik.  

The Universe is in you.
Dat vind ik een inspirerende, troostende, interessante, nieuwsgierige, mooie gedachte.
Ik hoef nergens naartoe om Alles te ervaren, want Alles wat ik zou willen ervaren is daar waar ik ben. Twee handen ineen.





 

Vandaag maakte ik samen met Nelson een bijzonder klein reisje. Omdat het een mooie dag is en omdat wij vanavond leven onder volle maan én maansverduistering. De zon schijnt hier licht op vanuit het teken Weegschaal, het is alsof het Universum vandaag een feestje ter ere van de Weegschalen viert. Een blij liefdevol feestje.
Dus ik printte een paar foto's met mooie woorden, nam wat van mijn bewaarde lintjes mee en Nelson volgde alles wat ik deed. Hij rende naar de auto, nam plaats op zijn stoel en we keken naar elkaar. Ik glimlachte. We gaan.

Onderweg hebben we de mooie woorden op mooie plekken achtergelaten. Want wie een feestje viert trakteert. En delen is vermenigvuldigen. 

 

 

 

 

 

 

 


 

Vanochtend vertelde ik mijn ouders over de mensen met chronische pijn die ik heb ontmoet via Facebook. Het zijn heel waardevolle contacten, ik had nooit verwacht dat Facebook zo'n bijzondere rol in verbinding zou spelen in mijn leven. Ik denk vaak aan hen, aan de mensen met chronische pijn. Net zoals veel mensen zeggen zich geen voorstelling te kunnen maken van mijn leven, kan ik mij nauwelijks een voorstelling maken van de pijnen die deze mensen dag in dag uit moeten doorstaan. Want we hebben het niet over een beetje pijn, maar over pijn die amper met Morfine te bestrijden is. Ik vind het soms moeilijk deze pijnen van andere mensen voor mijzelf een plekje te geven. Ik vind het oneerlijk, ook al is dat misschien niet aan mij. Het maakt me verdrietig. Ik denk veel na over acceptatie en overgave. In sommige gevallen vraag ik mij af of dat haalbaar is, als mens, in dit leven.

“Jullie zijn heel gezegend”, zeg ik tegen mijn ouders. “Jullie kunnen je kleinkinderen in je armen nemen zonder pijn, alle leuke dingen doen die je zou willen, we zijn als gezin compleet en worden steeds completer met de komst van kinderen van jullie kinderen”. 

Tot mijn verbazing krijg ik geen volmondig bevestigend antwoord. “Of vinden jullie van niet?”, vul ik mijzelf zachtjes aan.
“Je vader heeft wel een herseninfarct gehad”, antwoordt mijn moeder.  En ineens voel ik een soort onderliggend verschil in het ervaren van het leven.

Wanneer je mijn moeder met haar kleindochter ziet, zie je een stralende gelukkige vrouw. Dankbaar en gezegend, zouden mijn woorden daarbij zijn. Misschien is het verschil dat de ene mens zich bewust is van gezegende momenten en de andere mens zich bewust is van een gezegende stroming.

“Gezegend betekent voor mij niet dat er nooit iets naars gebeurt in je leven”, vertel ik mijn moeder. “Natuurlijk zijn we allemaal erg geschrokken toen Heit een herseninfarct kreeg, maar we zijn samen en het gaat zo goed als mogelijk”.

“Ik voel mij gezegend”, vertel ik haar. “Echt gezegend. Ook al ben ik vaak ziek, ook al breng ik het grootste deel van de dag liggend door, ook al kan ik niet wandelen met Nelson of even op vakantie, ook al kan ik niet werken of studeren, ook al is praten mij soms zelfs te veel .. Ik voel mij gezegend”.

“Ik voel mij gezegend omdat jullie er zijn, mijn broertje en zusje, mijn zwager en schoonzusje, mijn nichtje. Ik voel mij gezegend omdat Nelson en Iep bestaan, omdat het leven zo wonderlijk is, omdat ik mijzelf steeds beter kan zien. Omdat ik bijzondere mensen ontmoet, omdat ik diep van binnen iets voel, een stroming die mij de weg wijst. 

Ook al lig ik en ben ik vaak ziek, ik stroom en het stroomt door mij, daarom voel ik mij gezegend. Het is moeilijk uit te leggen, het is onzichtbaar maar zo duidelijk aanwezig”.

“Misschien is het Liefde, Vertrouwen en Verbondenheid,
het is een gevoel voorbij alles wat er gebeurt.

En dat voel ik iedere dag. Als ik het niet voel, weet ik wat mij te doen staat; terug naar de kern van mijn bestaan.
Ik vind die kern niet door eerst fysiek beter te worden, die kern vind ik dwars door ziekte heen. Want ik besta nu, vandaag. En vandaag wil ik verbonden zijn, ongeacht de omstandigheden van mijn lichaam. Want juist die verbondenheid schenkt mij vrede en die verbondenheid is leven voor mij. Een gezegend leven".





 

Lieve lieve Jannie,

Zes jaar na mij kwam jij op Aarde. Ik weet nog dat ik jou eens meenam naar de bioscoop in de stad. Jouw eerste keer. We gingen samen met de bus, kozen de film Pocahontas, je mocht snoep en drinken uitzoeken en je keek zo blij en trots naar mij. Kleine zus en grote zus samen op reis. 

Inmiddels maken de zes jaar geen verschil meer. We zijn even oud of jong. We zijn zussen. We zijn vriendinnen.
Je hebt altijd vertrouwen in mij gehad, mij altijd verteld over mijn mogelijkheden en hoe bijzonder je mij vindt. Hoe donker de tijden ook waren. Je hebt voor mij gehuild, met mij gehuild. We hebben vooral ook veel samen gelachen. Ik ben je ontzettend dankbaar voor wie je bent en ontzettend blij dat wij elkaar hebben ontmoet in dit leven. Als zussen en vriendinnen, samen ergens op Aard. 

Afgelopen twee weken heb ik dankzij jou in het huis van onze ouders kunnen blijven nu zij op vakantie zijn. Je hebt alles gedaan om het mij zo aangenaam mogelijk te maken. Ik weet dat je het niet fijn vindt als mensen zeggen hoe knap ze dat van je vinden.
Je hebt niet het gevoel dat het "knap" is, of dat je je "opoffert", en je wilt ook niet dat mensen mij als hulpbehoevend zien, ik ben gewoon Maartje. Jouw zus en jouw vriendin. En ja, ik zou zonder twijfel hetzelfde doen voor jou. Maar jij doet het nu voor mij en dat betekent meer voor mij dan ik in woorden zeggen kan.

Dank je wel voor de fijne kleine reisjes, de mooie plekken die we samen hebben gezien, de mooie foto's die je maakte, het lekkere eten dat je kookte, de boodschappen die je haalde, de liefde waarmee je Nelson en Iep omarmt. Dank je wel voor wie je bent.

 

“She is your Sister. She is your mirror, shining back at you with a world of possibilities.
She is your witness, who sees you at your best and worst, and loves you anyway.
She is your partner in crime, your midnight companion,
someone who knows when you are smiling, even in the dark.
She is your sister"

 

 

 

 







 

Afgelopen dinsdag ontving ik monnik Bhante Seelagawesi Thero uit Sri Lanka in mijn voorheen zelf benoemde "Klooster Non-actief". Het is  een bijzonder idee hoe levens kruisen en mensen elkaar ontmoeten op Aarde. 

Een poos geleden ontving ik een bericht van Cees-Jan. Hij las mijn weblog en we werden Facebook vrienden. Cees-Jan kende Bhante en zei dat wanneer Bhante weer in Nederland zou zijn hij ons aan elkaar zou kunnen voorstellen, als ik dat leuk zou vinden. Vanzelfsprekend leek mij dat erg leuk. Het gebeurt vaak dat mensen iets zeggen en er in de praktijk nimmer iets van komt. Dat stoort mij niet, ik heb daar vrede mee. Maar met Cees-Jan bleek het anders. Een man van zijn woord. Maanden later ontving ik de data waarop Bhante in Nederland zou zijn. Hij stelde een dag voor, ik mocht de tijd kiezen en op die dinsdag middag werd een idee realiteit. Een ontzettend mooi gevoel. Een gedachte waarmaken, samen. 

Vanwege de voor mij fysiek moeizame tijden was het nog even de vraag of de ontmoeting door zou kunnen gaan. Bij tijd en wijle krijg ik nauwelijks mijn hoofd van mijn kussen en betekent luisteren en praten een enorme inspanning. Tegelijkertijd kon ik niet aanvaarden dat ik vanwege mijn fysieke conditie wederom iets bijzonders aan mij voorbij zou moeten laten gaan. Ik overlegde met Cees-Jan. "Het enige wat je hoeft te doen, is aanwezig te zijn". "Laten we het een half uurtje proberen". 

De dag waarop Bhante samen met Cees-Jan en Johan zou komen, kwam mijn zusje vast wat eerder bij mij vanwege de kleine voorbereiding met eten en drinken. Het is fijn dat ze er was, zo kon ik mijn energie richten op het te ontvangen gezelschap en het is vooral fijn dagen als deze met haar te delen. Later werd zij ook nog de notulist, zodat Bhante en ik terug konden lezen waarover we hebben gesproken aangaande het onderwerp "What should be done".



Tijdens de ontmoeting verstreek er vier keer meer tijd dan gepland. Lichamelijk was dit een nogal onprettig gevoel, maar mijn geest heeft een sterke focus. Vastberaden om alle informatie tot zich te nemen, zelf te blijven nadenken en zo nu en dan een vraag te stellen.

Sommige dingen waarover we spraken kwamen eenvoudig en zonder omwegen of obstakels bij mij binnen. Bij andere onderwerpen voelde ik een soort innerlijke weerstand. Ik heb dat gevoel opgemerkt en los gelaten. Weerstand hoeft niet te betekenen dat de visie niet aan mij is besteed, het kan ook duiden op een veronderstelling die ik mij eigen heb gemaakt. Een veronderstelling die het niet "eens" is met de visie die nieuw binnenkomt. 

Te midden van de vele woorden heeft Bhante mij sowieso een eenvoudige houvast gegeven middels een Metta chant. Zodat ik vredig in slaap val en vredig opsta. Die ben ik meteen gaan luisteren en de chant zit zowaar de hele dag in mijn hoofd. En dat is fijn, terwijl de andere informatie nog wat aan het rondzweven en bezinken was, bood de chant een zuiver midden. 

De weerstand zat vooral in het gebied tussen "accept and the strong intention to heal". Op een of andere manier heb ik aanvaard dat het is zoals het is, dat dokteren niet exact weten wat er met mijn lichaam aan de hand is, dat ik medicijnen probeer zonder enige zekerheid, dat ik fysiek veel minder kan dan andere mensen en dat ik daar toch mijn vrede en vrijheid in vind. 

A strong intention to heal zou betekenen dat ik niet aanvaard zoals het is. Ik vind dat een lastig gebied. Maar enkele dagen later zie ik het nu toch iets anders. Ik heb besloten "a strong intention to heal" te cultiveren.  

Toevallig bekeek ik gister een Youtube filmpje met als titel "I am well". Ik had er die nacht nog over nagedacht, over het laten stromen van energie en licht door je lichaam en wezen. Dit filmpje illustreert hetgeen ik voelde of visualiseerde. 

Vandaag ga ik een kleine collage maken waarin ik benoem "what should be done". Behalve bovenstaande woorden zal er in de collage ook plaats zijn voor de loop-meditatie die ik iedere dag ga doen en vandaag al heb gedaan. Ik ben begonnen met vijf minuten (in de regen) en dat ging erg goed. Het brengt lichaam en geest samen, omdat je heel bewust je aandacht naar je benen en voeten brengt. Je beseft echt dat je loopt en hoe bijzonder dat is. Stap voor stap. Wellicht mede dankzij mijn roze compressie kousen waarvan ik nu weet dat ik ze niet voor niets heb aangeschaft!

Gisteren ontving ik een audio opname van de chant welke Bhante samen met Cees-Jan en Johan voor mij hebben gezongen. 63 keer het "Arogyaparaema labha" couplet. Vanochtend heb ik met hen mee gechant. Een speciale ervaring, die ik iedere ochtend ga herhalen. Ik ben er heel blij mee en dankbaar voor. 

Het is een goed gevoel op deze manier bij te dragen aan mijn eigen geluk. Het geeft zelf-vertrouwen. Ik beschouw het als iets wat ik leuk vind om samen met mijzelf te doen en te ervaren.

Al met al gebeurt er wederom meer dan je in woorden kunt benoemen, voor de juiste lezer staat er van alles tussen de regels door geschreven. 

“Change only takes place through action"

To be continued!

Dank jullie wel, Bhante Seelagawesi Thero, Cees-Jan, Johan & Jannie voor een bijzonder samenzijn.



 

Meer dan tien jaar geleden kocht ik een tweedehands picknickmand voor één gulden. Een tijd waarin ik Nelson nog niet had ontmoet en waarin het voor mij niet mogelijk was een eigen autootje te hebben. Het was een heel gewone picknickmand, maar meteen toen ik de mand zag namen mijn gedachten mij mee naar een tijd van vrijheid en geluk. Tien jaar later heb ik mijn lichamelijke vrijheid niet gevonden, maar de vrijheid van binnen te meer. De belofte van de picknickmand heeft zich ontvouwen in de realiteit. Het vertelt een verhaal over Waar maken. Trots vul ik de mand met fruit, water en een thermoskan koffie. Ik start de auto en glimlach naar Nelson. Geluk-t!

 

“Don’t believe what your eyes are telling you. All they show is limitation.
Look with your understanding. Find out what you already know and you will see the way to fly.”
~ Richard Bach, Jonathan Livingston Seagull

 

"Never lose hope my heart, miracles dwell in the invisble"
~ Rumi 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 The day after





             "One simple hello, could lead to a million things"

 

"Niemand weet natuurlijk waar ik woon!" riep de egel en hij sloeg zichzelf voor zijn voorhoofd.
"Vandaar dat ik nooit post krijg!"
Hij zat in een hoek van zijn kamer onder de struik en dacht na over zijn eenzaamheid. Niet dat hij iemand wilde zien, maar hij wilde wel graag eens iets van iemand horen. 

Plotseling wist hij wat hem te doen stond. Hij stak zijn stekels op en liep naar de berk, niet ver van de struik. Daar kraste hij in de bast, met een van zijn scherpste stekels: 

Brieven voor mij gaarne hier bezorgen. 
Egel 

Een klein pijltje wees de plaats aan waar hij zijn post verwachtte: in het mos onder de berk. 
Tevreden liep hij weer naar huis. Maar plotseling bedacht hij dat sommige briefschrijvers zichzelf graag uitnodigen zonder op een antwoord te wachten, of zelfs ongevraagd langskomen. En dat is mij te veel, dacht de egel. Ook al wist hij niet wat precies genoeg voor hem was. 

Hij liep terug naar de berk en voegde een voetnoot aan zijn mededeling toe: Alleen brieven, niet zelf komen. 
En even later, toen hij al bijna thuis was, bedacht hij dat brieven vaak uitnodigingen bevatten voor verjaardagen en andere feesten. Hij holde terug naar de berk en schreef een nieuwe voetnoot: Geen uitnodigingen. Toen wreef hij zich tevreden in zijn handen, liep terug naar zijn huis en besloot om de volgende ochtend vroeg te gaan kijken of er al post was. 

Die middag kwam de eekhoorn toevallig langs de berk en las de mededeling van de egel. 
Ach, dacht hij, wat zou ik de egel graag eens opzoeken. Waar zouden we het allemaal niet over kunnen hebben. En wat zou het gezellig zijn als hij morgen op mijn verjaardag kwam! 
Maar toen hij de voetnoten had gelezen wist hij dat daar niets van kon komen. Hij pakte een los stuk berkenbast, dacht lang na en schreef toen: 

Beste egel, 
Dag!
Eekhoorn 


Meer wist hij niet te bedenken, en hij vond het eigenlijk een brief van niets. Maar omdat hij hem toch beter vond dan geen brief legde hij hem in het mos onder de berk. 

De volgende ochtend vond de egel hem daar. Er sprongen tranen in zijn ogen toen hij hem las. Beste egel, las hij telkens weer, beste egel, beste egel. Ik ben een beste egel, dacht hij. 

En om dat niet te vergeten prikte hij de brief aan de onderste stekel van zijn voorhoofd, zodat hij vlak voor zijn ogen hing en hij dus altijd kon lezen, als hij daar zijn twijfels over had, dat hij een beste egel was. 


Geschreven door Toon Tellegen 










 

Mijn fysieke bewegingsvrijheid is nog steeds erg vernauwd. Maar ondanks de minder fijne dingen die mijn lichaam ervaart, probeer ik iedere dag toch iets te doen waar zowel mijn lichaam als ik onze vrijheid in kunnen vinden. 

Vandaag vonden wij die vrijheid in de wind. Onzichtbaar maar voelbaar, hoorbaar en plots zichtbaar daar waar hij iets aanraakt. Hij brengt beweging, in en om mij heen. Het is als samenzijn met een goede vriend. Zijn gemoedelijke aanraking tovert een glimlach op mijn gezicht. 

May the Breeze
blow new strength into your being

Terwijl ik daar sta en de wind de wereld om mij heen mooier maakt, denk ik aan de Apache Blessing en wens ik dat de mensen minstens één keer per dag stilstaan bij het wonderlijke leven en in leven zijn.

May you walk
gently through the world and know
its beauty all the days of your life



 

Gisteravond toen ik in bed lag, dacht ik na over mijn leven.
Misschien vooral over het leven of het in leven zijn. 


3-10-2013 is mijn 33 jaar op Aarde viering. Mooie cijfers, vind ik. Drie in het kwadraat is negen en negen is mijn geluksgetal. Wist je dat het product van ieder getal vermenigvuldigd met negen ook de som negen heeft; 3 maal 9 is 27; 2 plus 7 is 9. Het woord negen is daarbij een palindroom (van het Grieks "opnieuw"), een symmetrische volgorde van letters of cijfers.  
 

3-10-1980 kwam ik op Aarde. Ik heb nooit echt een plan gehad, behalve een plan van binnen. Dat plan zag ik niet heel duidelijk voor me, maar iets in mij werd er voortdurend door gedreven. Mijn uiterlijke leven viel op een bepaald moment in ontelbaar veel stukjes uit één. Alles ging mis, heel erg mis. De bedoeling was dat ik alle stukjes weer aan elkaar zou lijmen en dan verder zou gaan met daar waar ik gebleven was; mijn VWO afronden en studeren. Dat was niet alleen mijn idee, maar ook het idee van de mensen om mij heen. Want, als ik maar eenmaal weer in die gangbare stroming zat. Mijn leven is denk ik niet gangbaar bedoeld, ik heb een certificaat voor mijn VWO gekregen, maar heb geen idee waar het ligt. Ik heb wel allemaal andere aantekeningen over het leven, gedachten, inzichten en verwonderingen. Die weet ik precies te vinden, zowel buiten mij als van binnen. 
 

Soms is het alsof mijn "innerlijke plan" zo sterk is, dat mijn uiterlijke plan in duigen moest vallen.
There's a crack in everything, that is how the light gets in.
 

Al vanaf het moment dat je wordt geboren, word je geconfronteerd met een behoorlijk sterke vorm van conditionering. Ik ben daar niet per se voor of tegen, maar het valt mij op. Er wordt je verteld hoe alle dingen heten, hoe sneller je iets kunt hoe knapper, je leert de mensenregels over schrijven, over getallen, over hoe de mensen de wereld hebben verdeeld en hoe die delen heten en als je dat allemaal onthoudt krijg je een mooi rapport. Je leeft van maandag tot en met zondag en dan begint de week opnieuw. Twaalf maanden achtereen.

Vroeger wilde ik altijd al zo graag dat er een "tussendag" bestond. Een dag zonder naam.
Een onverwachte dag. Of maand. En daarna alles achterstevoren. Met weer zo nu en dan een "tussendag", waarop alles geen naam heeft. Dat leek mij zo'n vrij gevoel. 

Wat mij toen ik wat ouder werd vooral opviel aan die soort van conditionering is dat het vooral van buiten naar binnen gericht is. Daarom begreep ik later ook beter waarom zowel ik als de mensen om mij heen het belangrijk vonden dat ik de draad weer kon "oppakken" daar waar ik hem kwijt was geraakt. De weg van buiten zou dan de weg van binnen vanzelf vormen. Dat gebeurde bij mij alleen niet. Ik voelde mij opgesloten en ongeïnspireerd. Zoals ik eerder schreef: "Ik heb nooit echt een plan gehad, behalve een plan van binnen. Dat plan zag ik niet heel duidelijk voor me, maar iets in mij werd er voortdurend door gedreven". 

Achterom kijkend, lijk ik het steeds beter te begrijpen. Ik vind het welhaast wonderlijk dat het gegaan is zoals het is gegaan. Ik, als geconditioneerd mens, had veel discipline en verantwoordelijkheidsgevoel. Maar, ik als "plan van binnen", had welhaast de kracht van een hogere macht aan discipline en verantwoordelijkheid om de weg van binnen naar buiten te vinden. Om ruimte vrij te maken en dwars door alles heen te schijnen. Misschien heeft het met "ego" en "hart" te maken. Misschien met "ik" en "Hij". Misschien met niks. Maar tegenwoordig alles met mij. 






 

De laatste dagen denk ik plots wat meer na over relaties. Toevallig las ik vanochtend in de "Margriet" van mijn oma een interview waarin wordt gezegd: "Ik weet nu dat je leven kunnen delen met iemand het hoogst haalbare en het mooiste is". 

Voor mij geldt dat niet. Althans, nu niet. Ik denk dat het hoogst haalbare een oprechte relatie met jezelf is. Je leven delen met jezelf. Waarmee ik niet een ik- gericht bestaan bedoel. Maar een bestaan waarin het volstaat dat je "alleen" bent. Waarin je samen met jezelf door de tijd reist. Kijkt met je eigen ogen. Luistert met je eigen oren. Zelf nadenkt en je eigen gezelschap als prettig ervaart.  
Een groot bijkomend voordeel is, dat je zoveel minder van andere mensen hoeft te verwachten, wat zowel fijn is voor die mensen als voor jezelf.

Met veel plezier maak ik die reis. Ik vind het leuk, samen met mijzelf. Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen, dat het "alleen zijn" anders is met Nelson en Iep. Er is geen sprake van alleen. Ik voel mij dan ook niet of nauwelijks eenzaam. Nelson en Iep zijn op een natuurlijke manier verbonden met de Aarde en tegelijkertijd is het alsof je het hele Universum in hun ogen ziet. Zij wijzen mij, zomaar door er te zijn, de weg. Dat gevoel heb ik ook met de mensen die ik via de digitale poorten ontmoet. Ik voel mij niet alleen, omdat er zoveel vriendelijkheid op mijn pad komt. Ik ben daar heel dankbaar voor en vaak door verwonderd. 

Regelmatig zie je relaties waarvan ik eigenlijk niet zo goed begrijp wat die mensen "samen" aan het doen zijn. Het lijkt een soort gewoonte, of een vlucht, een verwachtingspatroon, een schijnveiligheid of een niet beter weten. Zelf zou ik daarin niet kunnen leven, de ruis zou mij lamslaan. Het leven is daar veel te kort en te mooi voor. Er is zoveel te beleven en te zien, het is naar mijn bescheiden mening echt zonde om in troebel water rond te dobberen. 

Nu mijn leven behoorlijk is veranderd op fysiek gebied, heb ik de ruis doorheen de tijd zoveel mogelijk uitgeschakeld. Het lichaam waarin ik mijn leven leef is te vergelijken met een volle agenda. Wat ik náást die volle agenda doe, kies ik zo mogelijk heel bewust. Ik forceer geen bezoekjes meer omdat "het al zo lang geleden is". Ik probeer niet meer tegen beter weten in mensen te helpen. Ik sluit geen vriendschappen met mensen die niet zo goed bij mij passen. Voorheen deed ik dat wel, nu kan dat niet meer en eigenlijk is dat erg overzichtelijk en verhelderend!  

Wanneer iemand wat dichter in mijn leven komt, vind ik het vaak een beetje ingewikkeld. De dingen die je uit moet leggen en daarmee ook telkens weer uitlegt aan jezelf. Ik ben nog steeds aan het oefenen met mijn fysiek veranderde leven en blijf zoeken naar hoe ik mijn geest vrij houd te midden van mijn vernauwde bewegingsvrijheid. Dat gaat steeds beter. Waar ik voorheen na twee slechte dagen al een benauwend gevoel kreeg aangaande mijn lichamelijke situatie, ben ik nu na twee slechte maanden nog steeds vrij rustig. 

Ik heb gemerkt, dat wanneer je in een relatie bent en je partner niet die innerlijke rust heeft het eenvoudigweg niet werkt. Ik raakte van binnen verdeeld en voelde mij schuldig over de dingen die ik niet kan. Een schuldgevoel over iets waar ik niets aan kan doen, over iets waar ik zelf ook zo aan moet wennen, iets dat mijn hele leven heeft veranderd. Waarom voel ik mij dan schuldig? Heb ik een keuze; Nee. Doe ik mij best; Ja, heel erg. Terwijl ik dit schrijf, besef ik dat dit schuldgevoel ook met mijn eigen innerlijke rust te maken had!

Je voelt heel duidelijk de rust die iemand wel of niet heeft. Voor mij maakt dat een groot verschil; of iemand voorbij die ogenschijnlijke grenzen kan kijken. Dat je allebei weet dat het oké is. Dat hij niet wacht op de dag dat je beter wordt. Want dat is zo'n akelig gevoel. Ik wacht daar zelf ook niet op. Ik leef vandaag.  

Het hebben van een relatie verbindt je automatisch meer met de fysiek ingestelde wereld en het is alsof die verbinding het contrast zichtbaarder maakt. Dat vind ik opmerkelijk, blijkbaar ben ik nog steeds gevoelig voor de fysiek druk beweeglijke wereld. Ook al kan ik er niet meer op die manier aan deelnemen. Het is misschien ook niet zo vreemd, ik heb er jarenlang deel van uitgemaakt. Mij ermee geïdentificeerd. Nu ben ik niet meer wat ik doe. Nu ben ik wie ik ben. En dat lukt voorlopig het allerbeste samen met mijzelf. Als in; Be your own soulmate.

 






Vanuit mijn bed zie ik Nelson langzaam in de verte verdwijnen. In die verte wacht

het Bos op hem. Zijn wandelende lijfje doet mij glimlachen. Hij is nu eenmaal mijn

beste Vriend. 


In gedachten zie ik hem rennen en spelen. Hij kijkt heel vaak achterom, verliest niemand uit het oog. Iep komt naast mij liggen. “Zullen we meegaan?” vraag ik haar zonder woorden. 


“Ik ken de paden met mijn ogen dicht. Ik herinner mij de geur van de bladeren, het geluid van de bomen en vogels, de aanraking van de verfrissende wind”


“We kunnen reizen met onze gedachten, samenzijn in onze harten, waar dan ook”. “Laten we kijken voorbij de muren, voorbij de ogenschijnlijke grenzen”. De wereld gaat open. Een wereld waar nauwelijks over wordt gesproken. Misschien omdat ze vervliegt wanneer je haar in woorden probeert te vangen.


Iep spint. Nelson rent. Ik sluit mijn ogen.

 

"What is essential is invissible to the eye
It's only with the heart that one can see rightly"
~Antoine de Saint-Exupery

 

 

 

 

"What lies behind us and what lies before us 
are tiny matters compared to what lies within us." 
~Ralph Waldo Emerson












 

Vandaag is het Moederdag en Wereld ME dag.


Zonder mijn moeder zou mijn leven met een ziekte zonder twijfel anders zijn geweest. Zij heeft de ene na andere dokter gebeld en mij naar de ene naar andere dokter gebracht. Zij heeft mij geholpen met alle papieren aangaande "de overheid" en de gemeente, zodat ik wat geld kon krijgen om van te leven. Zij zorgt de laatste drie jaar dat ik iedere avond warm eten krijg, meestal met een dienblad in mijn bed. Zij regelde een rolstoel, douchestoel, bedsteun en rollator en zorgt ervoor dat deze iedere keer worden verlengd. Zij zorgt ervoor dat ik zowel beneden als boven altijd in een schoon bed lig en slaap. Zij haalt een grote zak met eten voor Nelson, een kleiner zakje voor Iep en meestal ook nog wat dierensnoepjes voor de gezelligheid tussendoor. Zij doet alles wat ik voorheen praktisch zou doen. En bovenal vangt zij mijn tranen op, wanneer ik zo ziek ben of wanneer ik even niet meer weet hoe ik verder moet gaan. Daarbij lachen we samen en praten we over veel dingen aangaande zowel haar als mijn leven.

Het is eigenlijk te veel om te benoemen, zowel wat mijn moeder voor mij doet en betekent als wat ME met je leven doet en wat dat voor mij en mijn familie betekent.

Ik weet dat mijn moeder trots op mij is, trots op de manier waarop ik met de ziekte omga. Ik ben ook trots op haar. Het heeft ons veranderd en voor verandering is moed nodig. Je kunt pas veranderen als je durft los te laten. Het los laten van hoe je toekomst zal zijn, het loslaten van hoe het morgen zal zijn. We maken weinig plannen, de meeste plannen die we maken zijn plannen waar ik alsnog niet bij kan zijn, zoals kleine uitstapjes of feestjes. Voorheen bezorgde mij dat keer op keer tranen in mijn ogen. Het uitzwaaien van familie wanneer zij ergens naartoe gaan, is in de loop der tijd makkelijker geworden. Maar soms, toch ook even niet. 

Toen ik vanochtend de voorkant van de "Vergeet ME niet" - Glossy zag, vond ik het best wel even confronterend. Eén van deze mensen ben ik, met een ziekte die heel je leven beïnvloedt. Ik ben ontroerd door de aandacht die aan het blad is besteed, vrijwilligers die zo bijzonder werk verrichten waardoor je toch het gevoel hebt dat er íets gebeurt, ook al betekent het geen genezing, het werkt helend voor je hart. In plaats van Alleen, Al één.

Met een dankbaar gevoel denk ik aan mijn moeder.
Met een dankbaar gevoel denk ik aan de mensen die ik ondanks mijn zeer vernauwde bewegingsvrijheid heb ontmoet. Vaak heel bijzondere, hartelijke, inspirerende mensen. Het mogen ontvangen van zoveel vriendelijkheid is verrijkend. 

Lichamelijk gezond of ziek, we zijn allemaal maar een korte tijd op Aarde - in hetzelfde schuitje dat leven heet. Doe wat je kunt, met wat je hebt, daar waar je bent. In a gentle way you can shake the world.

 

 

 

Ps. Klik voor de Vergeet ME niet Glossy! 



 

Nog een paar dagen, dan zit het bijhouden van het lijstje voor mijn arts er op. Twee maanden, dagelijkse informatie over alles wat mijn lichaam doet en niet doet. In de hoop aanknopingspunten te ontdekken. Mijn geest omzeilt het doen en laten van mijn lichaam zoveel mogelijk, waarschijnlijk roept zo'n lijstje daarom zoveel weerstand op. Ik houd er niet van, ik wil er niet te veel mee bezig zijn. Maar ik wil vanzelfsprekend wel meewerken aan het verkrijgen van inzicht. 

Het is nog helemaal niet eenvoudig, zo'n lijstje. Want wat ik "een redelijke dag" vind, is voor een fysiek gezond mens een tamelijk slechte dag. Wat voor mij een goede dag is, is voor de meeste mensen een off day. Daar gaat het in de communicatie dan ook vaak mis. Ik gebruik woorden die mensen anders interpreteren, althans, mensen die mij niet goed kennen. Ik ben niet van het ferme taalgebruik. Mijn gezicht staat ook niet snel op "hopeloos". En ja, vaak doe ik mij beter voor dan ik mij voel, lichamelijk. Puur omdat ik dat wil. Want als ik mij bij mijn lichaam neer zou leggen, dan kwam ik nergens meer. En mijn geest, heeft nog vele plannen. Wil op mooie plekken zijn. Wil rondkijken. Wil lachen. Met Nelson spelen. Het leven in zich opnemen. Zich verwonderen en samenzijn. We zijn maar zo'n korte tijd op Aarde. 

Mijn moeder zegt vaak: "Je moet goed uitleggen hoe het met je gaat. Je moet het eerlijk zeggen". Ik begrijp wat ze bedoelt en zij ziet mij als één van de weinige mensen op mijn aller- ziekst. Maar wat is eerlijk? Er leven meerdere eerlijke verhalen in mij. Het verhaal van mijn lichaam en het verhaal van mijn geest. En het verhaal dat zij samen beleven. 

Vanochtend beantwoordde ik via Facebook een bericht van een aardige journaliste. Zij kwam met het idee een podium voor mijn verhaal te vinden en vroeg mij iets te vertellen over de invloed van de ziekte ME op mijn leven. Het is alsof ik dan even moet afdalen naar een ander bewustzijnsniveau. Ik vertel haar dat ME een immunologische ziekte is. Dat de ware oorzaak niet bekend is en ze zodoende ook niet weten wat een remedie zou kunnen zijn. Sommige ME patiënten kunnen nog dagdelen werken, andere ME patiënten liggen in een donkere kamer aan een sonde of infuus. 

In mijn geval betekent ME dat ik het grootste deel van de dag liggend doorbreng. En zo nu en dan, afhankelijk van hoe het met mijn lichaam gaat, iets kleins kan doen. 
ME heeft als specifiek kenmerk dat de klachten verergeren bij inspanning en dat de herstelperiode weken in beslag kan nemen. Het grootste deel van de tijd voel ik mij ziek. Ziek als in: verzwakt, koortsig, keelpijn, hoofdpijn, duizelig, misselijk et cetera. Daarbij heb ik ook veel last van spierpijn, spierkramp en verzuring in mijn armen en benen. 

ME heeft op zowaar ieder facet van je leven invloed. Het verandert alles. Met het afnemen van je lichamelijk welzijn, nemen bijvoorbeeld ook je sociale contacten af. Een gesprekje kost mij veel energie. Bezoekjes zijn zodoende bijna geen plezier meer. Terwijl je natuurlijk anderzijds graag in contact wil blijven. 

Daarbij kan ik meestal niet zelf naar de winkel, niet zelf met Nelson wandelen, niet zelf mijn was doen, niet zelf koken, niet zelf even met de trein ergens naartoe. Ik kan bijna nooit naar feestjes, bruiloften of andere bijzondere gelegenheden. Ik kan niet werken en niet studeren. Alles verandert en ik ben heel veel ziek. Toch voel ik mij vaak gelukkig. Vroeger niet. Ik heb daar echt mijn best voor gedaan en dat is geluk-t. 

Met het schrijven van bovenstaande laatste zin aan haar, heb ik het idee weer terug te zijn op de "plek" waar ik hoor. In het woord Geluk schuilt voor mij een hele wereld. Ik beweeg mij daar op eigen wijze door de tijd. Op die plek heb ik geen ME en houd ik geen lijstjes bij. Op die plek ben ik gewoon mij. Verbonden en vrij.






 

Samen met Iep zit ik in Nelson zijn mand. Nelson slaapt, dus we doen zachtjes. Ik dek hem toe en Iep kruipt nog wat dichter tegen mij aan. Ik voel mij gelukkig. Tot ik nadenk over waar mijn gedachten vannacht kort voor het slapengaan zijn gestopt. Er bekruipt mij een benauwend welhaast verstikkend gevoel. Het is alsof ik vanuit een relatief vrije en vredige wereld plots in een beklemmende onzekere wereld beland. We zitten nog steeds in de mand, maar alles voelt anders.

Lichamelijk gaat het vrij slecht. Zo nu en dan kan ik eventjes met Nelson en Iep naar buiten, maar al snel ben ik gedwongen weer naar binnen te gaan. Mijn hoofd duizelt of bonkt, mijn oren suizen, de klieren in mijn keel zetten op, ik word misselijk en mijn spieren verkrampen en verzuren. Kort later lig ik dan weer waar ik schijnbaar hoor: in het bed bij het raam, in een lichaam welke overstuur reageert op de enkele minuten in de tuin. Ik geef mij daar aan over, verzetten heeft geen zin. 

Totdat er toch verzet komt. Er iets in mij een beetje in paniek lijkt te raken. Dr. de Meirleir vertelde dat maar 3% van de patiënten uit zichzelf geneest. Ik dacht 33% en ik dacht daarbij te horen. 3% is erg weinig, maar ik denk nog steeds dat het kan. Toch, raak ik soms ietwat moedeloos van mijn fysieke toestand. Hoe het is mogelijk dat ik voorheen nog fietste met Nelson voorop in zijn mand, wandelde door het bos en nu moet douchen met een douchestoel en het overgrote deel van de dag liggend doorbreng omdat mijn lichaam geen idee heeft hoe het zichzelf staande kan houden. Telkens weer ligt alles stil of overhoop. Over hoop.

Vannacht maakte ik mij zorgen. In overleg met mijn behandelend arts houd ik een schema bij met daarin gegevens omtrent mijn lichamelijke toestand. Zo zwart op wit is het meer confronterend dan ik dacht. Ik voel mij vaak gelukkig, maar mijn lichaam is ongelukkig.  Ik kan maar zo ontzettend weinig. Ik zit vast in een lichaam dat zich geen raad weet. Gelukkig weet mijn geest dat wel. Mijn moeder zei zojuist nog dat het een zegen is dat mijn geest zo sterk is. Oefening baart kunst. En kracht. 

Te midden van die kunst en kracht zit ik inmiddels wel met tranen in mijn ogen samen met Iep en Nelson in zijn mand. "Ik kan het nu nog volhouden, maar als dit nog jaren zo blijft, weet ik niet of dat nog lukt. Of ik het dan nog kan". Mijn moeder knikt begrijpend. "Nu heb ik nog het gevoel dat ik wat tijd heb, maar er komt een dag waarop er zonder woorden is besloten dat ik nooit moeder zal worden. Niet dat ik dat perse wil, maar ik zou dat graag zelf besluiten. En jullie worden ook ouder. Wie "zorgt" er voor mij als jullie dat niet meer kunnen? Waar moet ik dan naartoe? De mensen lijken alles al te hebben ingericht en ik val daar buiten. Ik ben soms gewoon een beetje bang".

Samen met Nelson en Iep verhuis ik van de mand naar mijn bed in de kamer. Nelson komt bij mij liggen, Iep gaat spelen. Ze doet de grote trucjes show. Het is lief om te zien hoe ze zich vermaakt in het nu. Zich overgeeft aan het moment. Dan gaat ze op haar rug liggen en aanschouwt de wereld onderste boven. Ze kijkt naar me. Ze heeft gelijk. Ik moet mijn innerlijke blik weer omkeren. Ik moet weer anders kijken. Geen zorgen over morgen, morgen zorgt voor zichzelf. Vertrouwen is een toverwoord. Ik merk het verschil van binnen, de verschuiving van angst naar "zijn". Van afgesneden naar verbinden. Van "ego" naar hart. 

Ik denk aan de woorden van Thich Nhat Hanh:
"We are here to awaken from the illusion of our separateness"

 



De avond voordat we besloten te gaan, stonden we op de pier en was het alsof we het eiland konden aanraken. Helder zicht, de duinen wenkten ons de zee te overbruggen.

De volgende ochtend verwarmde de zon de kamer waarin we met slaapshirt en warrig kapsel naar elkaar keken en onszelf de vraag stelden of we de oversteek zouden maken. We glimlachten, de voorpret was begonnen. Ja, we gaan. 

Nemen we een rolstoel mee? Nee. De auto is vandaag mijn bed en rolstoel. We kunnen ook zonder auto op de boot, dat is letterlijk tien keer goedkoper, maar zonder auto kan mijn lichaam de reis niet voltooien. Er moet een plek zijn waar ik kan liggen en een voertuig dat mijn lichaam kan voortbewegen. De auto is ons huis vandaag. Ons huis, bed, rolstoel en pakezel.

"De boot van half twee heen en half vijf terug, lukt dat denk je?", vraagt ze. "Ik denk het wel".
We koken water voor in de thermoskan, nemen koekjes en frisdrank mee, eten en drinken voor Nelson en natuurlijk zijn rode ring. We pakken ons in met shawls, dikke truien en handschoenen. Alles aan boord, we kunnen naar de haven gaan!  

De boot heeft vertraging. "Koffie?" vraagt ze vrolijk. Te midden van wachtende auto's proosten we met Nescafé. 
Mijn zusje is mijn beste vriendin. We lachen veel, kunnen uren kletsen, over allerlei onderwerpen praten, leren van elkaar en vullen elkaar aan. Zonder woorden blijken we veelal hetzelfde te zien en te denken. We leven op soortgelijke frequentie waardoor alles vaak heel eenvoudig gaat. Ook nu ik ziek ben. Die eenvoud is ontzettend fijn, omdat het ziek "zijn" veel praktische dingen juist ingewikkeld maakt. Het is alsof zij evenveel van mijn lichaam weet als ik. Ik hoef niet te zeggen dat ik iets niet kan omdat zij dat al heeft gezien. Ik hoef niet te zeggen dat ik moet liggen omdat zij dan al een dekbed op de bank heeft gelegd. Ik hoef mij niet te verontschuldigen voor alle dingen die fysiek niet haalbaar zijn, omdat zij het gewoon fijn vindt om samen te zijn. Hoe, wat en waar doen niet ter zake. De mooiste bestemmingen bereik je per hart. Het is een groot geschenk dat wij in dezelfde tijd op Aarde leven.


We rijden de boot op en lachen. "Daar gaan we!"
Het uitzicht is wonderschoon. Het gevoel zowaar nog schoner. We varen!

 

 

Na kort maar volop het uitzicht en de kracht van de wind te hebben ervaren, gaan we terug naar de auto. Daar kan ik weer even liggen en drinken we een kopje thee. Veel sneller dan ons gevoel doet vermoeden legt de boot op de plaats van bestemming aan. We zijn er en weer moeten we lachen. We zijn er echt. Mijn zusje vindt het net zo bijzonder als ik. "Waar wil je naartoe?" vraagt ze. "Naar zee!". 

We parkeren de auto zo dicht mogelijk bij het strand. "Kijk, invaliden mogen nog dichterbij" zegt ze. "Ik heb geen invalide kaart". "Dan zeg je toch dat je die bent vergeten" antwoordt ze guitig. "Ik kan wel een klein stukje lopen". "We hadden toch beter de rolstoel mee kunnen nemen" denkt ze hardop. "Het is echt oké, het is maar een klein stukje en nu we zo dichtbij zijn gaan we echt de zee zien", stel ik haar gerust. 

De eerste aanblik van het brede strand, de duinen, de zon, de mooie hemel en de zee vult mijn hart. Een paar stappen later merk ik hoe beroerd ik mij voel. Ik krijg het ontzettend koud en word zwart voor mijn ogen. Ik maak foto's van mijn zusje en Nelson, die vol overgave de vrijheid in is gerend. Het maakt mij blij. Goddank neemt het nare gevoel in mijn lichaam weer wat af en kan ik ook een stukje door het zand lopen. Ik spreid mijn armen en word bijna overweldigd door het goede gevoel. Amen land. Mijn zusje slaat een arm om mij heen en zegt: "Ik vind het zo fijn dat jij dit meemaakt vandaag".

 

 

 





 

Vanochtend keek ik vanuit mijn bed naar buiten en daarmee tegelijkertijd bij mijzelf naar binnen. Ik merkte op, dat ik minder gehecht ben geraakt aan "doen" en meer gehecht ben geraakt aan "zijn". 

Het verloop van de ziekte is grillig. Lichamelijk goede dagen heb ik al heel lang niet gehad, lichamelijk wat betere dagen wel. Soms zijn er maanden waarin ik nauwelijks van bed kan, soms zijn er momenten waarop het lukt even met Nelson een stukje te rijden of een avond bij mijn zusje te zijn. De grilligheid zorgt ervoor dat ik nooit precies weet hoe de dag zal verlopen en zodoende ook nooit weet wat ik die dag kan doen.

In het beginstadium van de ziekte was ik telkens weer ontzettend teleurgesteld wanneer hetgeen ik zou doen, niet gedaan kon worden omdat het lichamelijk niet haalbaar bleek. Mijn innerlijke wereld zag er toen behoorlijk chaotisch uit. Beangstigend en verwarrend. Achteraf bekeken logisch; ik identificeerde mijzelf met de grilligheid van de ziekte. Zo zou ik altijd een speelbal blijven van een factor waar ik nauwelijks invloed op heb. 

Ik trachtte balans te vinden, maar hoe laat je die identificatie los? Wie ben je als je niet meer bent wat je doet? 

Doorheen de tijd heeft zich een omkering in mij plaatsgevonden. Niet langer buitenste binnen, maar binnenste buiten. Wat ik morgen doe weet ik niet, maar ik zal er zijn. In goede doen.

Bij dit gevoel heb ik een beeld, welke wellicht ietwat moeilijk is uit te leggen in woorden. "Zijn" omvat voor mij alles, als een overkoepelende kern. Het is zowel de kern als het geheel in één. Als een appel met zijn pitjes in het klokhuis. Ze horen bij elkaar, uit het één ontstaat het ander.

In die kern voel ik mij verbonden met het geheel. In het geheel voel ik mij verbonden met de kern.  
Ik vind het bijzonder om hier te mogen rondkijken, na te denken, stil te staan en samen te zijn. Te zijn. Zo zonder iets te willen er te zijn. Soms voel ik mij in dit leven hier op Aarde omringd door dieren, bloemen, kleuren, geluiden en zoveel raadselachtige bijzonderheden net Alice in Wonderland. Roald Dahl zei: "Above all, watch with glittering eyes the whole world around you". 

 




Ave Lees- en Leefgenoten!

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 





Wees welkom, lees mee
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl