Voor Klooster updates scrollt u naar benee

 

 

't Dier- baar Gezelschap

& Non- actief

 

 

 

 

 

 

De lucht is zwanger
Zo vol verwachting
Jouw geboorte
doopt mij tot tante
Ik wens dat het leven
jou liefdevol zal bevallen

 

Neurie maar jouw eigen-wijsje
Opdat harmonie je bondgenoot zal zijn
en de wonderen van het leven
zich aan jou zullen open-baren

 

Nu, woon je nog even in de buik van jouw mama
Onzichtbaar maar voelbaar onder de huid van jouw papa
Ik kan je alvast verklappen dat zij
een heel mooi warm nestje voor jou hebben gebouwd
Hier op Aarde

 

Je hebt nog geen weet
van hoe de wereld er uitziet
Dat is ook best lastig om uit te leggen
Je zou het eigenlijk zelf moeten zien

 

Er zijn dieren, groot en klein
Er zijn bloemen, bomen en er is ook grappig gras
Soms is het licht, dan zie je een blauwe hemel, de wolken en de Zon
Soms is het donker, dan twinkelen er sterren en waakt de Maan

 

Soms vallen er druppeltjes water van boven
Als ik buiten loop, maken deze druppeltjes mij aan het lachen
En als de Zon ook lacht, tovert zij een Regenboog tevoorschijn
Een grote boog aan de hemel, met allerlei mooie kleuren
Dan zul je weten dat wonderen bestaan

 

Daar, wachten wij met open armen
Om jou, voor altijd in ons Hart te sluiten

 

 

❤
Tante Maartje

& 't Dier-baar Gezelschap

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vijf kleine vingertjes vouwen zich rondom mijn pink. Ik kijk naar de millimeter nageltjes en de met zorg getekende lijntjes op haar Madurodam knokkeltjes. Pas een uur geleden heeft ze de reis van mama's buik naar moeder Aarde gemaakt, maar ze doezelt tevreden.

 

Ik zou kunnen verdwijnen in haar pure aanwezigheid. Haar gedachten nog vrij van aardse ervaringen.

Ik blijf maar naar haar kijken, met diepe verwondering en een welhaast onwerkelijk gevoel.

Zo klein, zo volmaakt. Ontstaan in negen volle manen. 

 

Met haar mondje maakt ze allerhande vormen. Ze doet snaveltjes, rondjes, tuitjes en gaapjes. Haar voetjes zijn zijde zacht, er is nog nooit op gelopen.

 

Een heus klein mensenmeisje. Afhankelijk maar zo vrij als een vogeltje te doen wat ze voelt, rustend in papa's armen, die een geborgen nestje vormen.

Alsof zij nog weet, wat wij wellicht vergeten zijn. Zij herinnert ons aan wonderen die zich open-baren. Zij herinnert ons aan overgave, onvoorwaardelijke liefde en de kracht van kwetsbaarheid.

 

 

Welkom, allerliefst klein meisje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een zeer Vredige & Harmonieuze dag toegewenst waarde Leefgenoten :-)

Maartje
& 't Dierbaar Zen Gezelschap

♥

 

 

 

 

 

Lieve Leef- en Leesgenoten,

 

vandaag geen briefje over een klein mensenmeisje, maar wel een andere vorm van open-baring die mij heel goed is bevallen. Ik wilde dit graag met u delen, omdat ik zo veel lieve en hartelijke berichtjes ontvang omtrent mijn "Klooster Non-actief situatie". Deze berichtjes doen mij heel goed, nog veel beter dan u wellicht bedenken kunt. Daarom wilde ik u graag vertellen:

 

 

 

     

 

      

 

       

 

 

 

 

 

 

Iedere woensdag geeft mijn broertje pianoles in ons ouderlijk huis,
daar waar ik vanwege mijn Klooster Non- actief bestaan logeer.
Vandaag komt er een klein jongetje van bijna vier jaar voor een proefles,
de benjamin onder de leerlingen! Het is leuk en aandoenlijk om te horen hoe mijn broertje samen met hem "muziek" maakt.

Wanneer de les is afgelopen, kijkt hij door de raampjes van de schuifdeur.
Doorheen die raampjes ziet hij mij in de voorkamer liggen en hij zwaait.
Ik glimlach en zwaai terug. Hij lacht en zwaait nogmaals en nogmaals, het maakt me blij. Voorzichtig schuift hij de deur een beetje open en doet zijn hoofdje door de ruimte die er is ontstaan:
"Ik heet Sven! Hoe heet jij?"
- "Dag Sven, ik heet Maartje en dit is Nelson"
"Hoi Nelson!"
Hij kijkt even en vraagt: "Waarom lig je in bed?"
- "Omdat ik een beetje ziek ben"
"Oké"
Hij stelt wat vraagjes, over Nelson, over een strikje, over mijn mandarijnenschillen
en komt zomaar gezellig bij mij op bed zitten. Alsof we dat altijd zo doen, terwijl wij elkaar nog maar een paar seconden kennen. Zijn handje leunt op mijn arm en zijn hoofdje laat hij rusten op mijn schouder. Een bijzonder lief moment.
Daarom hou ik van kinderen, van dieren en van de natuur. Omdat het echt is, puur, zonder er bij na te denken. Daar zitten we saampjes. Zijn moeder lacht.
Hij ziet mijn laptop en vraagt wat ik opzoek.
- "Ik zocht naar de betekenis van een liedje"
"Oké. Of zocht je Darth Vader? Want ik ben Darth Vader!"
Samen kijken we op de laptop twee korte filmpjes van Darth Vader, mijn bed is even een heel andere plek, samen met Nelson en dat kleine ventje. Zonder het te weten bracht hij een zonnestraaltje in mijn Kloosterdag.

 

Kijk eens wat mijn Broertje - trotse papa - mij vandaag stuurde!

 

 

Als u hier net zo blij van wordt als ik,

dan hebben wij - Allebei - een mooie dag vandaag!

 

 

 

 

 

 

PostScriptum: Iedere keer voelt het als een wonder, hoe nieuw leven, het leven in mij ontmoet.

En, de eerste luierwissel door tante Maartje is een feit: Hopla!

 

 

 

                   

 

 

 

 

 

 

 

 

Rise and Shine

Waarde Aarde genoten

Het is Lente!

 

 

 

 

 

Lente me! Zomer me

September me & Winter me

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       

 

 

 

 Koester alle kleine grootse momenten

Goeds, zal over u waken

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zojuist was één van mijn behandelend artsen voor de laatste keer bij mij op huisbezoek.

Een lieve vrouw, met wie ik zowel verdrietige, blije als bijzondere momenten heb gedeeld.

 

Twee jaar geleden ontmoette ik haar voor het eerst. Ik was zo ontzettend verzwakt dat het mij maar nauwelijks lukte bij haar in de stoel te zitten. Mijn moeder hield me goed vast, toen we naderhand weer terug naar de auto liepen. Met tranen in mijn ogen zat ik in de auto. Ik had nooit verwacht dat ik zo ziek zou worden. Ik wist me geen raad.

 

Nu, twee jaar later, nemen we afscheid.

Ook al is er nog een hele weg te gaan,

het is een afscheid met een dankbaar en voldaan gevoel.

 

 

 

Ondertussen ga ik verder met de behandeling van mijn andere arts. Uit mijn bloedwaarden bleek,

dat die al ietwat haar vruchten begint af te werpen.

 

Wat we tot Slot tijdens ons "afscheid" hebben afgesproken, is dat we een - eigenlijk letterlijk - stappenplan gaan doen. Nelson, de rollator en ik. Morgen is dag één. Dan ga ik twee maal 1 minuut met de rollator wandelen. Dag 2 ook. Dag 3 ga ik tweemaal 2 minuten wandelen. Dag 4 ook. Etcetera. Totdat ik op een dag, misschien zomaar 10 minuten wandelen mag!

 

 

Jammer genoeg ben ik net te laat met trainen voor de Slachtemarathon in Fryslân ;-)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

AppelBloesem in de KloosterTuin!

 

 

 

Appeltjes in spé

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Samen Zijn

met mijn lieve zusje & 't Dierbaar Gezelschap

in 't gras op moeder Aarde

 

 

 

 

 

     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dier-baar Gezelschap van links naar rechts

Beer, Nelson, Non- actief & Iep

 

 

 

 

 

 

 

 

Klooster Moederdag Bericht d.d. 13 mei 2012

 

 

Met vlinders, roze letters en een lint van Goud

 

 

Klik!

 

 

 

 

 

  

 

 

Dier-baar KloosterGezelschap

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kloosterbericht d.d. 16 mei 2012, de dag na het behalen van mijn rijbewijs!

  

 

 

Vanochtend ben ik naar het Gemeentehuis gegaan om mijn rijbewijs aan te vragen: whoohoo! De mevrouw achter de balie was ook nog eens heel aardig en vrolijk en blij voor mij.   - Terwijl ik daar sta, klets en lach voel ik mijn knieën knikken, mijn spieren trekken, mijn hoofd suizen en is het alsof ik op een varend schip sta. Ik ben het gewend, ik blijf rustig, maar weet dat ik nu echt op mijn allerlaatste restjes aan het bewegen ben - Daarna zijn we langs het postkantoor gegaan om mijn autootje te laten ont- schorsen. Ook het meisje achter deze balie was ontzettend vriendelijk en behulpzaam. En als welkome verrassing, bleek deze administratieve handeling gratis te zijn. Zo kan het ook. - Ondertussen lijkt alles om mij heen te zijn gaan draaien en voel ik dat ik klamme handen krijg. Ook dit ben ik gewend, dus ik groet en bedank haar vriendelijk om vervolgens gauw naar de auto te gaan waarin mijn vader wacht en in de stoel te gaan liggen - Thuis gekomen, is daar Nelson. Ik vertel hem dat alles is geregeld en we volgende week kunnen gaan toeren! In plaats van voorop de fiets, nu voor in de auto. Ieder nadeel heeft zijn voordeel.    Even later komt er een vriendinnetje langs, ze brengt een prachtige Bloem namens haar en een ander vriendinnetje. Haar dochtertje Amber heeft een heel mooie Vlinder voor mij gemaakt: alles in het teken van Vrijheid:Ontzettend lief. Daarna is het tijd om te rusten. Samen met Nelson, de Vlinder en het mooie Vogeltje wat ik gister van mijn zusje kreeg, als ketting.  Die draag ik vandaag natuurlijk, ook al lig ik in bed. Nelson geeft me nog een dikke Zoen.       Het is goed, niets meer aan doen

"Wij wensen u dagen waarop er een lichtje mag branden in uw Hart"

 

Een lichtje welke bijschijnt daar waar het soms zo donker kan zijn.

Een lichtje voor het verwarmen van uw koude.

 

Een lichtje voor u zelf, voor alles wat u dit jaar heeft gedaan, doorstaan en gedeeld.

Een lichtje voor uw dierbaren, omringd door stralen van uw liefde.

Een lichtje voor de vreemdeling, die welkom is.

 

Een lichtje die u de weg wijst.

Een lichtje die verder straalt dan u soms beseffen kunt.

 

Een lichtje die uw dankbaarheden zichtbaar maakt.

Een lichtje die uw verwondering doet openbloeien.

Een lichtje voor het leven wat zich alsmaar weer ontvouwt.

 

 

Een lichtje voor alle grootse kleinigheden en verwonderdingen.

Een lichtje voor alle mensen die zomaar even op uw pad kwamen.

Een lichtje voor uw glimlach.

 

 

 

 

We zijn maar zo een korte tijd op Aarde

en we zijn hier Samen.

Verbonden met en door het Leven.

 

Kijk, luister, deel en verwonder.

Er ontvouwt zich een bijzondere wereld

wanneer verwondering en dankbaarheid door uw aderen stromen.

 

Het vult mijn Hart met onbetaalbare Rijkdom.

 

 

 

Maartje

& 't  Dierbaar Gezelschap

 

 

 

 

 

 

 

PostScriptum

Een klein liedje voor u

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    

          (1) mét Kloosterpraatje                                    (2) zonder Kloosterpraatje                                

 

 

 

 

Het Verhaaltje  

 

Als alle sterren zijn geteld, verschijnen er plots schapen aan de binnenkant van mijn ogen.
Ik tel de voorbijgaande krullen-lichamen tot duizend en verder.
Dan is er stilte. Even later hoor ik gesnik en onregelmatige stappen.
Er wandelt een schaapje mijn pre- slaap binnen.
Hij sleept zich voort en zakt mistroostig door zijn hoeven.
" Het spijt me ", snikt hij.
" Wat is er met u aan hand, schaapje. Kan ik u misschien ergens mee van dienst zijn? "
Het schaapje veegt een grote traan van zijn wollige wang.
" Ik was vannacht de enige. Het enige schaap dat zo spoedig vanuit de wolken naar u toe kon komen. Ik heb een lange reis achter de rug en leefde in de hoop dat u wellicht na vijfhonderd van mijn sprongen uw rust tot slapen zou kunnen vinden "
Ik kijk naar de grote bruine ogen. Hij richt zijn blik naar beneden en vervolgt zijn verhaal.
" Meestal komen we in een kudde. Van ieder kudde- lid wordt dan verwacht al tellende een enkele keer aan u voorbij te komen. Echter, ik was vannacht alleen zoals ik al zei. Duizend en verder "
" Schaapje, dan hoeft het u toch niet te spijten. Ik zou spijt moeten hebben "
" Wel, de reden tot mijn komst is een initiatief van uw Geest. Hij drukte mij op het hart u weer te laten dromen ", sprak het schaapje zacht. " Mijn missie u deze vrijheid te geven, heeft niet tot het gewenste resultaat geleid. U mag gerust weten, dit gaat mij niet in de koude vacht zitten "  en hij wreef een krul uit zijn innemende gelaat.
Ik glimlach: " U bent welkom, u heeft mij meer bewogen dan u wellicht vermoedt. Vannacht kunt u blijven slapen. Mijn bed is groot genoeg voor twee "
Ik ontsteek een olielampje. Het schaapje en ik voegen ons samen onder de wol.
" Wat telt u als u niet kunt slapen ", vraag ik hem.
" Ik doe het TomTom alfabet ", antwoordt hij.
Ik kijk naar het in mijn dekbed genestelde schaapje en zie in het schijnsel van het licht een glimlach. " Het TomTom alfabet is het ABC wat je de weg kan wijzen ", vervolgt hij.
" Als u begint, haak ik graag in ". Het schaapje denkt even na en zegt:
" Dan kies ik de A van Aarde, omdat wij daar allebei zijn "
" Dan kies ik de B van Boterbloem, omdat ik vind dat u die heeft verdiend "
Ik koos voor de C van Camper, hij voor de C van Chocola.
Ik koos voor de D van Detail, hij voor de D van Durf.
Ik koos voor de E van Eureka, hij voor de E van Euforie.
Ik koos voor de F van Flowerpower, hij voor de F van Fee.
Ik koos voor de G van Geven, hij voor de G van Gapen.
Ik koos voor de H van Hartstocht, hij voor de H van Hemelbed.
Ik koos voor de I van Inspiratie, het schaapje sliep. Ik gaf zijn I aan Innemend.
Ik koos voor de J van zusje Jannie. De K van Kijken. De L van Luisteren.
De M van Magie. De N van Nelson. De O van Oneindigheid. De P van Piano.
De Q van dankQu. De R van Reizen. De S van Samen.
De T van Typemachien en bijna Tante. De U van Uganda. De V van Vriendschap en Vrijheid.
De W van Wakker. De X van Niks.
De Y van Yang en de Z van Zoen voor het schaapje die mij de Geest gaf.

 

Slaap Zacht

 

Non- actief

 

 

 

 

 

 

PostScriptum

 

Wat is uw TomTom ABC?

Wees hartelijk welkom en ABC met ons mee!

Opdat uw zegeningen & dromen u de weg zullen wijzen

 

 

 

 

 

"Arme, arme Johannes!" Windekinds stem kwam boven het onstuimige geluid van de storm uit als een vredig eenstemmig gezang uit de verte. "Heb mij lief, heb mij lief met heel je wezen. Bij mij vind je meer dan je kunt wensen. Je zult meer begrijpen dan je hersens kunnen omvatten en je zal zelf zijn wat je graag wilt leren kennen. Hemel en aarde zullen je vertrouweling zijn, de sterren zullen heel dichtbij zijn en de oneindigheid je woning."

 

"Hou van mij, omhels mij zoals de hoprank de boomstam omhelst, blijf mij trouw, zoals de bodem van het meer trouw blijft aan het water. Alleen in mij kun je rust vinden, Johannes"

Windekinds woorden zwegen, maar het was alsof het koraalgezang voortklonk. Het leek vanuit een oneindige verte aan te komen zweven, heilig en gelijkmatig en dwars door het suizen en razen van de wind; vredig als het maanlicht dat door de jagende wolken scheen.

 

Windekind opende zijn armen en Johannes sliep aan zijn borst, beschermd door het blauwe manteltje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lieve Zon,

voor u een Zoen

U heeft mijn 31 jaar op Aarde viering met warmte omlijst.
Dank u wel, voor uw ver-Schijning, voor uw stralen op ons huid en in ons Hart.

 

Met een warme groet,

Maartje

 

 

PostScriptum. Misschien herkent u mij niet van zo hoog daarboven,

maar dat is geen enkel probleem voor mij.

 

Mijn hart staat altijd voor u open,

ook als u even in de wolken bent.

 

 

 

 

In het nieuwe KRO programma "Over de Streep" doen leerlingen van middelbare scholen mee aan Challenge Day, een methode om onverschilligheid en onbegrip tegen te gaan en wederzijds respect te stimuleren.

 

 

Zo nu en dan komt het voor dat ik mij verheug over een concept, interview of documentaire. Betreft Over de Streep is dit ook het geval. Soms wordt er gezegd dat mijn gevoel voor empathie ten koste gaat van mijzelf, dat ik mijzelf moet wapenen en mijn eigen weg moet gaan. Ik kan u zeggen dat naar mijn bescheiden mening het tegendeel waar is. Het kost mij niets en het vult mijn hart. Ik wapen mijzelf liever niet met oordelen om mijn belevingswereld overzichtelijk in hokjes te verdelen, mensen die oordeelvrij leven en luisteren hebben een ontwapenende invloed en bouwen bruggen. Dit is mijn eigen wijze weg.

 

 

 

Soms lijkt het alsof er een soort facade cultuur heerst. Voorrang aan het uiterlijk vertoon, de rest is voor binnen. Waar binnen dan ook mag zijn. Niet te veel afwijken, niet te apart en niet praten over hoe jij het leven ervaart of praten over zorgen die een ander wellicht niet zal begrijpen. Aan de rand van de kudde ben je op zijn zwakst. Ik meen dit niet cynisch of verbitterd en ik weet dat het ook anders kan of wellicht zelfs anders ís, door de mensen die ik in mijn leven heb mogen ontmoeten. Maar ik kan mij er zo een voorstelling van maken hoe een jong mensenkind de kudde kan aanschouwen. Bang is buiten de boot te vallen. Om er later achter te komen dat het idee betreft de kudde een facade is en er buiten de boot veel meer ruimte bestaat dan je had kunnen vermoeden.

 

In de vijfde klas van het atheneum, ik was toen 15 jaar, ben ik van school gegaan. Ik heb daar weinig tot nooit met een klasgenoot over gesproken. Langzaam verdween ik van het toneel om als levenswelp op te gaan in een wereld die zijn duistere klauwen naar mij leek uit te slaan.

 

Mijn opleiding betekende mijn houvast, mijn referentiekader, mijn identiteit. In de brugklas werd besloten dat ik Latijn in mijn studiepakket mocht opnemen omdat ik bonuspunten had gehaald. Ik werkte met overgave aan de leerstof. Misschien zou ik kinderarts worden, filosoof en journalist. En daarnaast met een kruidenkraampje op de markt staan of een theehuisje kopen, waar mensen tot rusten zouden kunnen komen. Wat ik dan weer zou kunnen combineren met dienstbaarheid in de vorm van vrijwilligerswerk, in binnen en buitenland, voor de natuur, de mensen en dieren. Dromen en wensen, in een wereld die mij overweldigde.

 

Latijn is leuk, maar geen mens die het nog spreekt. De taal van het hart spreekt zachte klanken, volgens mij was er geen mens die mij verstond. Ik had Latijn daar graag voor ingeruild. Misschien was er dan vroegtijdig een wereld voor mij opengegaan. Een wereld die ik begreep voorbij mijn ratio. Een wereld waarin ik mij een heel klein beetje thuis had kunnen voelen.

 

Maar zo is het niet gegaan en daar heb ik nu vrede mee. Het thuis voelen bij mijzelf in dit leven kwam pas vele jaren later. Jaren gevuld met onmacht in een donkerte die moeilijk in woorden te vatten is. Het werd zo ijselijk koud van binnen dat ik geen aanraking meer kon verdragen. De warmte van een hand op mijn huid maakte het contrast zo pijnlijk duidelijk. En mijn hart voelde zo leeg, dat ik haar nog enkel met leegte durfde te vullen. Bang voor een gevoel wat toch weer kwijt zou raken te midden van de onwerkelijke chaos waarin ik was beland. Mijn lieve ouders waren radeloos. Mijn zusje keek met tranen in haar ogen naar mijn lege blik. Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik bij het schrijven van deze woorden nu zelf ook even een traan voel branden. Het is heel vreemd om in dit heden terug te denken aan het meisje van toen. Wat ze heeft meegemaakt, dat het eigenlijk een wonder is dat ik nog besta en dat ik niet ben verworden tot een verbitterd persoon. Integendeel. Mijn hart is open.

 

Wel, ik ben Over de Streep geloof ik.

Soms zit trots of schaamte in de weg, allebei voortkomend uit het ego.

Bij deze heb ik mijn ego opzij gezet, mijn hart laten spreken omdat ik het gevoel heb dat dit belangrijk is. Niet mijn verhaal op zich, maar een bepaalde openheid voorbij de maskerade.

 

Om aan een ieder die dat misschien nodig heeft te laten weten dat het oké is, dat je niet alleen bent en dat je altijd vertrouwen mag blijven houden in een nieuw heden: als een vlinder die zich van haar cocon ontdoet. Dat er mensen op je pad zullen komen die je wel begrijpen, die je zien zoals je bent en je inzichten geven waardoor je vrijheid van binnen zult cultiveren. Dat je zelf inzichten zult verkrijgen die de wereld waarin je bent van een andere kant belichten. Dat wanneer je verdwaalt er lichtjes zullen schijnen die je als kleine vuurvliegjes de weg wijzen doorheen de donkerte in het bos. Dat je de paden zult gaan herkennen, omdat het jouw weg is en het gezelschap van de vuurvliegjes je zal doen glimlachen. Dat je soms kunt rusten, ook al ben je nog niet waar je eigenlijk zou willen zijn. Vlak voordat je in slaap valt kijk je naar boven en valt het je op hoe wonderlijk de sterrenhemel trouw verschijnt. Het vervult je met het gevoel misschien voor nu toch op de juiste plek te zijn. Er zullen altijd poortjes blijven opengaan, hoe gevangen je geest zich ook waant. Op een dag zul je aan het einde van het bospad een open vlakte aanschouwen en ben je daar waar je geest en hart zo naar hebben verlangd.

 

 

Met een openhartige groet

    vanuit het Klooster,

 

  Maartje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Verbeelding brengt je overal.

 

 

 

Onlangs ontving ik Kloosterpost. Een grote enveloppe met daarin een cd en een briefje waarop de tekst van één van de liedjes geschreven staat. Het betreft een lieflijk liedje (klik!) welke je het gevoel geeft beschermd te zijn. Sinds de dag waarop ik de post heb mogen ontvangen, luister ik het iedere dag. De overige liedjes zijn gezongen in het Sanskriet, kortom: een welkome Klooster-cd!

 

 

Nu lijkt het zo te zijn dat niet alleen ik, maar ook mijn dierenvrienden Nelson, Iep en Beer de klanken van de rustgevende sfeer verstaan. Waarmee ik beland bij de wellicht verbeelding of bij een tot de verbeelding sprekend samen-zijn. Zodra ik de muziek luister en zachtjes meezing, nestelen Iep en Beer zich zo dicht mogelijk tegen mij aan. Ook Nelson komt aan mijn bed, hij is geboren met oren die niet kunnen horen, maar op wonderlijke wijze beweegt hij zich altijd naar daar waar hij moet zijn. Beer gaat op haar rug liggen, rekt zich helemaal uit en ik voel het gewicht van haar ontspannen lijfje op mijn benen rusten. Iep slaakt een diepe zucht, de adem uit haar neusje blaast zacht langs mijn gezicht. Ze kijkt me even aan, sluit haar ogen en spint.

 

 

Met een glimlach zing ik zachtjes verder. Ik voel mij heel gelukkig in dit samenzijn en kan mij er bijna geen voorstelling van maken hoe het zou zijn te leven zonder de aanwezigheid van mijn dierbare vrienden. Ik vind het een wonder dat ze bestaan. De warmte van de lijfjes, het kloppen van het hart, het op en neer gaan van de buikjes en het geluid van de zachte ademhaling, de ogen die je aankijken: wezen ontmoet wezen. We zijn op hetzelfde moment hier op Aarde. En zonder het te weten wijzen ze mij telkens weer op dat eeuwige, eenduidige en onveranderlijke gevoel. Vullen ze mijn hart, zomaar door er te zijn.

 

Slapende wezentjes omringen mij. In rust en vertrouwen. Op de achtergrond klinkt nog steeds het liedje en met de laatste klanken wens ik dat te midden van het mensen-regime de ode aan de natuur en dieren in ons hart mag zegevieren.

 

 

                         

 

 

 

 

 

 

Zondagavond raakte het verhaal van Sylvia mij, "het mooiste meisje van de klas". Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik tranen in mijn ogen voelde branden, van medeleven en herkenning. Zelf ben ik ook al een poosje ziek. Eigenlijk: "een poos", maar het verkleinwoord landt wat zachter in mijn geest.

Vorig jaar, ergens in April, verhuisde ik in mijn nachthemd samen met Nelson en mijn tandenborstel naar het huis van mijn ouders. Ik was net in mijn nieuwe appartement getrokken, een woning waar ik erg naar had uitgekeken, maar het ging niet meer. Aanvankelijk was het de bedachte bedoeling dat ik voor korte tijd in mijn ouderlijk huis zou logeren om uit te rusten en aan te sterken. Sommige zaken laten zich echter niet "bedenken". Nu, ruim een jaar verder, is mijn nieuwe appartement onbewoond gebleven en logeer ik nog steeds in mijn tijdelijke haven.

 

Alhoewel ieder levensverhaal uniek is, vertonen sommige levens bepaalde rake overeenkomsten. Op deze zondagavond was het zomaar een paar keer raak. In de vertelling over alles geprobeerd te hebben maar er geen dokter blijkt te bestaan die je waarlijk helpen kan, herkende ik mijn kompasloze reis doorheen de medische wereld. In de met onmacht gevulde ogen van haar moeder en zusje herkende ik de ogen van mijn familie. In haar omschrijving betreft de pijn die ze ervaart, waarover ze vertelt het soms voor onmogelijk te houden dat de pijn nog erger zou kunnen worden waarop het niet veel later toch mogelijk blijkt te zijn, herken ik de strijd en het afzien waarin je hetgeen je gebeurt gelaten moet ondergaan.

 

Dan moet ik even denken aan de soms -en soms iets vaker- veronderstelde "maakbaarheid" van het leven. Ik heb die gemaakte wereld altijd al een beetje vreemd gevonden. Het is allemaal zo veel, zoveel van hetzelfde en zoveel van niets. Naar mijn bescheiden mening schuilt de ware innerlijke vrede in het moment waarop we onze zogenaamde belangrijkheid kunnen zien voor wat het is: een illusie. "Als het u lukt uw eigen op ego gebaseerde denken los te laten, zal er zich een andere waarheid openbaren. Een waarheid die eeuwig, onveranderlijk en eenduidig is."

Wanneer je zelf letterlijk stil ligt, valt het te meer op hoe druk de mens zich doorheen de dag beweegt. Diep van binnen heb ik altijd al het gevoel gehad mij ietwat van die drukte af te zonderen. Het is alsof ik in al die beweging de natuurlijke beweging van mijn hart verlies. Dat eeuwige, onveranderlijke, eenduidige gevoel. Een bepaalde verbondenheid met iets wat ik voor mijzelf nog geen naam heb kunnen geven, maar wat ik zonder twijfel als haven ervaar.

 

Nu ik ziek ben, mijn dagen voornamelijk liggend en op één plek doorbreng, bekruipt mij zo nu en dan toch het gevoel dat ik "niet meer echt meedoe". Een onbestemd idee. Ik heb mijzelf beloofd kalm en meelevend naar mijn gedachten te kijken, opdat mijn geest in deze minder florisante situatie niet vertroebelen zal: ziekte en gezondheid horen allebei evenveel bij het leven. Ook als je eigen bewegingsvrijheid is vernauwd, ontvouwt het leven zich iedere dag. En, misschien ben ik zelfs wel wat eenvoudiger te traceren voor die eeuwige, onveranderlijke en eenduidige waarheid. Het hoeft mij niet iedere dag opnieuw te zoeken, ik verroer mij immers nauwelijks.

 

In het boek "Eten, bidden en beminnen" vertelt de schrijfster over een oude wijze medicijnman die zijn leven voornamelijk op zijn veranda heeft doorgebracht. Het toeval wil dat ik een paar nachten geleden over hem droomde en zijn woorden hoorde over de eenheid van het universum.

 

Ik ben een beetje als een Non"actief" in een denkbeeldig Klooster met ongebaande tuinpaden.

Ik mediteer. Denk na. Bezin. Luister naar blijmakende of geruststellende muziek. Sluit grootse kleine momenten in mijn hart. Glimlach naar mijn dierbare diertjes gezelschap. Heb lief. Deel in de vreugde over hetgeen de mensen om mij heen meemaken en probeer iedere dag moedig te zijn. Waarin moedig zijn niet betekent dat ik geen angst ken.

 

Na het luisteren en kijken naar een deel van Sylvia's leven, vroeg ik mij af hoeveel mensen zich in een soortgelijke positie bevinden. Ik zou het liefst met een ieder die ziek is of zich eenzaam voelt een energetisch bondgenootschap willen sluiten. Licht bundelen en laten schijnen in ieders hart, als Florence Nightingale, the lady with the lamp. En zodra ik beter ben -hoop doet leven- zou ik heel graag een groot landgoed willen kopen om die vervolgens te delen met een ieder die rust, verzorging, een luisterend oor of een moment van bezinning nodig heeft. Met natuurlijk een paar mooie kamers voor mijn -toekomstige- pleegkinderen. En veel ruimte om in de steek gelaten dieren een thuis te geven. Waarvan akte!

 

 

❤

 

 

 

 

 

PostScriptum:

 

 

 

Soms neemt het leven een andere wending dan je voor jezelf in gedachten had.

Een andere wending, waaruit andere omstandigheden tevoorschijn komen. Er wordt beroep gedaan op je veerkracht. Alles lijkt anders en je beweegt mee.

Je hebt niets voor het kiezen. Alleen voortdurend de keuze hoe je met de nieuwe situatie om wilt gaan. Je kijkt, laag voor laag, naar de aspecten. Je neemt waar, ervaart, accepteert en laat los.

Je legt je neer bij al wat anders is. Neerleggen op een manier van bij de nieuwe feiten gaan zitten, als op een picknick-kleedje. Luisterend naar wat het je te vertellen heeft.

 

 

Je wilt vrij zijn, maar je lichaam wil niet mee. Je doet er alles aan, maar het werkt niet. Althans, het heeft niet direct de uitwerking die jij voor ogen hebt. Je bent gevangen in een lichaam, maar je wilt je lichaam tevens graag als kompaan beschouwen. Kom erbij. Doe mee. Maak energie. Het is er. We zouden zoveel kunnen doen samen.

Je richt je focus op al wat goed is. Je richt je blik op de mensen die je liefhebt. Op de kleine wezentjes die je omringen. Die naar je kijken en geen weet hebben, enkel zijn. En ze groeten je. Kom, leef! En je leeft, maar het gaat niet. Het gaat wel. Maar dan even. Dan moet je weer liggen. Omdat alles duizelt, je benen pijn doen, je oren suizen, je zo uitgeput bent dat je vermoedt te zullen overgeven van ellende. Je bent bleek, je hoofd bonkt, je glimlacht om je geliefden gerust te stellen.

 

 

Daarin tracht je vrijheid te vinden. De vrijheid voorbij tijd en ruimte. Omdat die ene vorm van tijd een geestdodende uitwerking kan hebben wanneer je letterlijke bewegingsvrijheid zo is vernauwd. Tijd en ruimte hebben daarom een andere betekenis gekregen, een andere beleving. Beweging overigens ook. Liefde voor al wat is, brengt beweging diep van binnen. Daarvoor hoef je niet te kunnen lopen over paden in het Bos. Alhoewel je soms heimwee hebt naar die tijd, is die tijd vaak ook gewoon nog bij je. Ergens in je hart, zo denk je.

En om ruimte te ervaren hoef je niet naar buiten als dat niet gaat, ruimte is in je, en doorheen die wereld maak je wandelingen. Er zijn daar ook ontmoetingen. Met beelden en overdenkingen. Met verwondering of zomaar even met stilte.

 

 

 

Je bent de acceptatie voorbij, het is zoals het is. Je vecht, maar niet tegen beter weten in.

Je neemt enkel de golven waarvan je weet dat ze je zullen dragen naar een plek waar je kunt zijn.

Je vecht met een Bloem in je hand. Je bent in vrede, zonder blind te zijn. Je bent in rust, maar alert je zuiverheid te bewaren. Je oordeelt niet langer over hoe het is, het is.

Je verlangt niet langer naar hoe het zou moeten zijn, je bent. Je leeft niet langer tussen het leven wat je meende te wensen en het leven wat is, je leeft. Op eigen bijzondere wijze.

 

Voices From the Shadows

Zojuist bekeek ik de trailer van de documentaire "Voices From The Shadows" over ME/CVS. 

Ik had niet verwacht dat de beelden en verhalen zo'n diepe indruk op mij zouden maken,  

onverwacht zat ik zodoende - op deze zonnige Zondag! - plots met tranen in mijn ogen naar de trailer te kijken.

Even twijfelde ik dan ook of ik het document hier zou plaatsen, misschien omdat het mij ook een beetje bang maakt. Bang dat  ik niet beter zal worden, bang dat mijn lichaam nog meer zal verzwakken en dat er niets bestaat wat mij helpen kan.  

Ik twijfelde ook, omdat ik niet van deze gedachten houd. Want de zon schijnt, ik heb vandaag ook al gelachen en

ik probeer te leven in het vertrouwen dat ik beter zal worden, ook al is het een lange weg. Hoe? Dat weet ik niet. Wanneer? Dat weet ik ook niet. Maar ik zie mijzelf weer wandelen met Nelson in 't Bos, ik zie hem rennen met een veel te grote tak en ik zie mijzelf dan naar hem Glimlachen. Het is nu een warme herinnering en een diep gekoesterde wens voor de toekomst. Ik hoop, dat het mij toe komt.

De reden waarom ik het toch graag met u wil delen, is omdat ik geloof dat overal waar oprechte aandacht naartoe gaat, er een beweging in gang wordt gezet. Eerst nauwelijks waarneembaar, maar de golfjes verspreiden zich. ME moet een gezicht krijgen. Mijn lotgenoten moeten gezien worden, omdat ze net zo zijn als u en ik. Geboren in het leven op Aarde, met wensen en dromen, te mogen Leven. Vrij te mogen zijn.  

We zijn maar zo een korte tijd op Aarde, en we zijn hier Samen. We moeten elkaar helpen en bijstaan. Al het overige is vergankelijk. Oprechte aandacht en het geven van je hand is voor altijd: omdat het voor altijd waarlijk verschil zal maken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     

 

      

 

       

 

 

 

 

 

 

Ik wist niet of ik het wel durfde, een "niet- lachende" foto van mijzelf.

Maar dit is hoe het ook is, het alsmaar ziekzijn.

Vergeet ME niet en teken de petitie, want Myalgische Encephalomyelitis

is een invaliderende biomedische ziekte. Dank u wel.

 

 

 

 

een kleine overdenking

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zojuist was één van mijn behandelend artsen voor de laatste keer bij mij op huisbezoek.

Een lieve vrouw, met wie ik zowel verdrietige, blije als bijzondere momenten heb gedeeld.

 

Twee jaar geleden ontmoette ik haar voor het eerst. Ik was zo ontzettend verzwakt dat het mij maar nauwelijks lukte bij haar in de stoel te zitten. Mijn moeder hield me goed vast, toen we naderhand weer terug naar de auto liepen. Met tranen in mijn ogen zat ik in de auto. Ik had nooit verwacht dat ik zo ziek zou worden. Ik wist me geen raad.

 

Nu, twee jaar later, nemen we afscheid.

Ook al is er nog een hele weg te gaan,

het is een afscheid met een dankbaar en voldaan gevoel.

 

 

 

Ondertussen ga ik verder met de behandeling van mijn andere arts. Uit mijn bloedwaarden bleek,

dat die al ietwat haar vruchten begint af te werpen.

 

Wat we tot Slot tijdens ons "afscheid" hebben afgesproken, is dat we een - eigenlijk letterlijk - stappenplan gaan doen. Nelson, de rollator en ik. Morgen is dag één. Dan ga ik twee maal 1 minuut met de rollator wandelen. Dag 2 ook. Dag 3 ga ik tweemaal 2 minuten wandelen. Dag 4 ook. Etcetera. Totdat ik op een dag, misschien zomaar 10 minuten wandelen mag!

 

 

Jammer genoeg ben ik net te laat met trainen voor de Slachtemarathon in Fryslân ;-)

 

 

 

 

           

 

  

              

 

 

Samen in de Margriet.

Twee generaties, als matroesjka's met elkaar verbonden.

Een klein eerbetoon aan mijn beppe. Een heel lieve, bijzondere, moedige, genoeglijke vrouw.

Als we bellen of als ze me even vasthoudt en we samen kletsen en lachen,

vult mijn hart zich met dankbaarheid.

 

 

 

                                                

                                                                                                      

                                                                                   Ps. Happy Valenmine vindt u vanaf heden alhier!