May the long time sun shine upon you

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I do believe in an everyday sort of magic

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Come with me, where dreams are born and time is never planned



 

 

 

 

 

 

 

 

 

Follow your joy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nature is not a place to visit. It is home ♡

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

There is a voice that doesn't use words, listen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sharing the present moment with any being is a true gift

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The real voyage of discovery consists not in seeking new landscapes, but in having new eyes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben gelukkig

 

 

 




 

 

 

 

 

 

Come fly with me, where dreams are born and time is never planned

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I do believe in an everyday sort of magic

 

 

 “I do believe in an everyday sort of magic.
The inexplicable connectedness we sometimes experience
with animals, nature, people and the like.

The eerie appropriateness of moments of synchronicity;
the whispered voice, the hidden presence, when we think we're alone”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ Dear Moon, ]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Grote Luchtkunstenaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The place you are looking for is the place from which you are looking

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

If light is in your heart you will find your way home

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zomeravond

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We'll be friends forever, even longer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

What a Wonderful world

 

Noarderleech
Foto's: Maartje 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Close your eyes, fall in love, stay there

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Together is a Wonderful place to be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

True miracle

     

          

 Foto: Maartje 
Friesland

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Connected in more ways than we can imagine

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

When souls meet

 

 

 

 

 

 

"Not the ones speaking the same language,
but the ones sharing the same feeling understand each other" 
~ Rumi 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Love is the bridge between you and everything

 

 

 

 

 

 










The way to fly

 

 

 











The field

 

 


I'll meet you there











Ontmoeting met monnik Bhante Seelagawesi Thero

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To my mind the life of a lamb is no less precious than that of a human being

 

"To my mind the life of a lamb is no less precious than that of a human being. I should be unwilling to take the life of a lamb for the sake of the human body. I hold that, the more helpless a creature, the more entitled it is to protection by man from the cruelty of man.

It is my constant prayer that there may be born on earth some great spirit, man or woman, fired with divine pity,  who will deliver us from this heinous sin,  save the lives of the innocent creatures"

~ Mahatma Gandhi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In 't Bos

 


Het is Geluk-t heel eventjes met de rolstoel in 't Bos te zijn! 

Machteloosheid en geluk, ze kunnen naast elkaar bestaan, ze gingen hand in hand doorheen 't Bos.
Daar waar alles in het teken van loslaten en vergankelijkheid stond. Maar de boswachter zei:
het Bos maakt zich klaar voor de lente.

De kleurenpracht der vergankelijkheid, los laten en nieuw leven.

 

 

 

 

 

Vertellingen

Als ik voor het slapengaan nog wat lig na te denken, hoor ik plots een vriendelijke groet; "Hey!"

Ik glimlach; - "Hey!"

"Ben je aan het nadenken over wat er allemaal gebeurt en is gebeurd?"

- "Ja. Ik probeer mijn innerlijke rust te behouden te midden van de grillen van mijn lichaam. Het verloopt fysiek niet zo voorspoedig, maar dat wist je al"

"Ik heb het gezien. Je innerlijke rust verloopt echter wel voorspoedig".

Ik glimlach weer; - "Oefening baart kunst". "En rust".

"Je doet het heel goed", zegt de zachtmoedige stem.

- "Zijn wij één?", vraag ik.

"Jij bent mij en ik ben jou", antwoordt de stem.

- "Soms voelt het alsof je wat verder weg bent, alsof er ruis is waardoor ik je minder goed versta"

"Wij zijn altijd even dicht bij elkaar, de afstand die je vanuit menselijk perspectief ervaart bestaat eigenlijk niet. Het zijn vooral je gedachten die de ruis welke je omschrijft veroorzaken"

- "Heb je adviezen voor mij?"

"Rust. Verzet je niet. Beweeg mee. Laat los wat niet van jou is. Laat los wat je niet nodig hebt" 

- "Wil je nog even bij mij blijven?"

"Ik ben er altijd"

- "Zullen we een ruimtereisje maken?"

"We zijn al onderweg", lacht de zachtmoedigheid.

Ik voel warmte door mijn eerder zo koude lichaam stromen.

- "Weet jij waarom ik zo van schaken houd?"

"Omdat het al duizenden jaren bestaat en je daardoor op een bepaalde manier verbonden bent met voorheen en de mensen die het speelden. En omdat het één van je fijnste jeugdherinneringen is. En omdat het koninkrijk op het schaakbord je aan Alice in Wonderland doet denken"

Ik lach; - "Natuurlijk weet je dat".

"Zullen we nog wat verder het Universum in reizen?"

- "Ik dacht dat er geen afstanden bestonden"

De zachtmoedigheid lacht; "Dat is geheel juist! Verder is dichterbij van binnen, alhoewel dichterbij ook een afstand impliceert. Dichterbij is wellicht met steeds minder gedachten, steeds minder ruis"

- "Vroeger noemde ik dat de overkoepelende kern, weet je nog? Een overkoepelende kern klinkt paradoxaal, maar paradoxen zijn veelal slechts schijnbaar tegenstrijdig. Daarom zijn ze zo interessant, net zoals je bij schaken soms je Koningin opoffert om daarna een meester-slag te kunnen slaan"

"Net zoals loslaten vaak veel meer geeft dan vasthouden"

- "Precies. Voor mij is de overkoepelende kern, de koepel en de kern in één. Buiten is binnen. Het Universum waarin en waaruit wij zijn ontstaan is in ons. Sterrenstof. Informatie. Een weten voorbij gedachten"

"Zie je de hemellichamen aan de binnenkant van je ogen?"

- "Ja, ik zie het! We zijn al onderweg"







"The real voyage of discovery consists not in seeking new landscapes, but in having new eyes” Marcel Proust

Onlangs las ik een artikel waarin werd verteld over de waarneming van zeven aardachtige planeten bij de dwergster Trappist-1. Behalve dat deze ontdekking fascinerend te noemen is, was ik ook nogal onder de indruk van de duizelingwekkende afstanden waarover wordt gesproken.

De dwergster staat op 40 lichtjaar van de aarde. Met onze huidige rakketten zou de overbrugging van deze afstand anderhalf miljoen jaar duren. Het wordt nog duizelingwekkender wanneer blijkt dat 40 lichtjaar een peulenschil is in de onvoorstelbare uitgestrektheid van het heelal. En het allermeest duizelingwekkende aan deze uiteenzetting is dat wij ergens in deze onvoorstelbare uitgestrektheid leven. Wauw.

Een perspectief als deze helpt mij om de vernauwde bewegingsvrijheid voortkomend uit mijn ziekte in een groter geheel te plaatsen, het anders te bekijken. Want ook in tijden van bedlegerigheid staat mijn bed nog altijd op een wonderschone planeet omringd door sterren en planeten.

Wanneer je waarneemt vanuit een ander perspectief, kan het zomaar gebeuren dat er een nieuwe wereld voor je opengaat. Ik hou van die verborgen wereld achter een aanname of concept. De wereld buiten gebaande paden, vol vrijheid en oneindige mogelijkheden.

Mijn beleving van tijd is daardoor ook veranderd. Zoals 40 lichtjaar in verhouding tot de enorme grootte van het heelal een loopje naar de bakker om de hoek zou kunnen zijn, zo is het leven van een mens op aarde als een vingerknip in de zee van tijd. Dit zou fatalistische machteloosheid kunnen oproepen, maar het gevoel van een fantastisch machtige ervaring komt voor mij veel dichter in de buurt! Daarbij relativeert het enorm en dat komt goed uit want daar kunnen we hier en daar wel een korreltje van gebruiken.

In de malle molen van het leven draait de aarde om haar as en om de zon en draaien wij ons rondje met haar mee. Hoe wonderlijk om daar een vingerknip getuige van te mogen zijn!





 

 

Ik wil je graag vertellen over hoe het hier op Aarde met mij gaat.

De laatste tijd viel het leven in een mensenlichaam mij zwaar. Het lichaam waarin ik woon doet al jaren haar best om alle functies te herstellen, echter is ze daar tot op heden niet in geslaagd. Wellicht is het te ingewikkeld of is ze te verzwakt, wat het ook moge zijn, het resulteert in voortdurende ziekte. 

Ik weet niet of je weet wat “ziekte” betekent, of hoe dat voelt. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik zal proberen het in woorden te benaderen. Als mens is je ziel verbonden met een lichaam. Wanneer er iets met dat lichaam aan de hand is, geeft dat een zeer onprettig gevoel. Ook kun je het lichaam waarin je woont moeilijker bewegen, treedt er soms kortsluiting op, wordt het zwart voor je ogen en valt je lichaam neer op de grond. Je bewegingsvrijheid vernauwt. Je kunt niet meer alles wat je bedenkt zomaar uitvoeren, je weet alles nog precies, maar je kunt het niet meer.

Het leven hier op Aarde lijkt veelal een kwestie van “doen” te zijn, althans dat is momenteel de tendens. Zodra je niet kunt mee- doen, ontstaat er vrijwel meteen een  enorm verschil in levenswijze- zowel ten opzichte van je eigen vroegere leven als van de levens van je medemens. 

Er ontstaat een volkomen andere dynamiek. Zowel fysiek, als mentaal, als sociaal. Ik moet toegeven dat ik dit proces  -veelal bij nader inzien - interessant vind. Wat er gebeurt doet me soms denken aan het moment waarop Alice in een gat valt. Een val die een nieuwe wereld opent.

Het is alsof iemand mij bij mijn hand nam en zei; “Ga je mee? Dit is je kans om het leven vanuit een ander perspectief te bekijken, de werelden achter de drukke vergankelijke wereld te ontdekken, dichterbij het wezenlijke te komen”

Misschien was jij het wel, die dat tegen mij zei. 

Zoals je waarschijnlijk al wist, ging ik als een alchemist in mijzelf op zoek naar de innerlijke steen der wijzen. Niet om metaal in goud te veranderen, maar om bepaalde conditioneringen en patronen te kunnen laten oplossen. Aanvankelijk had ik het plan een manier te vinden om mijn draagkracht te vergroten, maar toen leek het verkleinen van de last mij toch een beter idee en dat lukte. 

Alsof ik een verborgen route had ontdekt in de krochten van mijn geest. Het hol van het witte konijn. De val van mijn vroegere ik. De ontdekking van een nieuwe wereld. 

Ik koester het wellicht naïeve idee dat wanneer ik aan die wereld denk, jij de beelden kunt zien. Soms zou ik zo graag willen dat ik die verschillende dimensies kon filmen om het met andere mensen te delen, dat ik het kon vastleggen in een magisch boek waaruit de beelden tot je komen wanneer je het boek openslaat. Dat kan vermoedelijk niet, daarom vertel ik het aan jou, omdat er op Aarde niet veel over wordt gesproken. Dat mis ik en dan mis ik jou. Ik heb soms heimwee naar iets wat ik vergeten lijk te zijn. 

Ik vermoed dat het ontvouwen van de verschillende werelden deels voortkomt uit dat wat er gebeurt als je zo vaak ziek bent; het is telkens alsof je een beetje sterft. Het moment waarop je nog meer moet loslaten dan je voor mogelijk hield. Dat je je nauwelijks nog kunt bewegen,  niet meer weet waar je met jezelf naartoe moet, zelfs liggend in bed het gevoel hebt dat je valt. Het laatste restje levensenergie leg je bij de stapel reeds afgedane mogelijkheden tot er niets meer overblijft.

Het telkens een beetje sterven, gaat niet altijd op dezelfde manier. Soms is het chaotisch, beangstigend en vervreemdend. Soms troostend, vredig en verbindend. Soms is het alsof je volkomen verloren ronddwaalt in de donkerte, soms is het alsof je wordt gedragen en door verschillende lichtdimensies reist.

Na de laatste nobele poging van je geest om je aan wat dan ook vast te houden, lost dit streven op in iets wat veel groter of kleiner is dan dat. Gedachten vervagen tot minieme puntjes zonder horizon. Wensen zijn er niet meer. Er vormt zich een onzichtbare doorgang in je hart, pijn en berusting draaien om elkaar heen en vinden hun weg naar buiten. Het wezenlijke vindt haar weg naar binnen.

Dan val ik in slaap. Wanneer de ziekte in hevigheid toeneemt, breng ik meer uren slapend dan wakker door. Ik ben dankbaar voor mijn mooie dromen. Soms denk ik wel eens dat ik ze via jou ontvang.

Ik kom op prachtige plekken, ontdek verborgen routes die mij bijvoorbeeld in mijn 45km auto zomaar in Amerika brengen, ik maak onderweg veel foto’s en probeer dan vooral het licht zo mooi mogelijk vast te leggen, het licht is er vaak betoverend. 

Zo nu en dan staan de planeten heel dichtbij de Aarde, aan de hemel verschijnen rood oranje bollen, veel groter dan de zon. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven, zo mooi. Ik ontmoet bijzondere dieren, ook dieren die ik nooit eerder zag. Ik ontmoet wijze liefdevolle mensen en Nelson is daar vaak ook. Hoe mooier de droom, hoe makkelijker ik het leven overdag ervaar. Ze geven mij liefde, inzicht en kracht. 

Jij kent die plek, jij weet wat ik heb gezien en jij weet ook wat ik nog te zien zou kunnen krijgen, wat er allemaal nog meer mogelijk is. Naar dat laatste ben ik heel benieuwd. Dat is één van mijn grootste drijfveren om hier te blijven. Een nieuwsgierigheid heel diep van binnen. 

Ik ben blij dat ik dit aan jou kan vertellen, het betekent dat ik weer een beetje kan nadenken en weer voorzichtig durf te kijken naar wat komen gaat. 

Ik slaap nog erg veel maar kan ook weer even rechtop zitten, dat is een verademing. Verder kan ik mij nog nauwelijks inspannen en mijn hoofd suist enorm. Ik hoop dat ik weer zal herstellen naar mijn oude niveau. Je weet vast dat ik daar eerder niet zo blij mee was, omdat het leven op dat niveau ook al moeizaam verliep, maar het biedt in verhouding meer mogelijkheden dan dit. Ik zal zodoende de komende tijd blij zijn met iedere kleine progressie, dat is een gunstige bijkomstigheid; dankbaar zijn voor minder dan ik had. Je moet ergens beginnen. 

Tot zover één van de ruim zeven miljard verhalen die zich momenteel afspelen hier op Aarde. 
De Aarde is een wonderlijke planeet, ze biedt een thuis aan een ongelooflijke diversiteit levensvormen. Alles ontstaat en vindt zijn weg, verwarmd door de zon, zwevend in de ruimte, omringd door sterren en planeten. Een prachtige plek om met eerbiedige bewondering te mogen rondkijken.

Ik maak me zorgen om de Aarde. Ik denk dat het teveel voor haar is als we onze hebzucht niet kunnen bedwingen.

Ik vraag mij af hoe jij daarover denkt, of jij je ook zorgen maakt en wat de mens eigenlijk op Aarde bijdraagt. Als je wil mag je mij daarover vertellen, via mijn dromen of op een ander stil moment. 
Het mag ook over heel iets anders gaan, ik vind het hoe dan ook fijn om naar je te luisteren. Om samen te zijn. 

Dan voel ik mij thuis.



 

 
“De kunst van het leven is thuis te zijn alsof men op reis is” – Godfried Bomans

Tere wolken zweven vlak boven de witte aarde. De zon komt op, als een ware luchtkunstenaar kleurt ze de hemel. Het is een mysterieus sprookjesachtig schouwspel. Vanuit mijn bed bij het raam zie ik hoe mistdruppels en kleine ijskristallen langzaamaan verdampen.


Een roodborstje komt vlakbij het raam zitten. In de grote boom helemaal achterin de tuin strijken merels en koolmeesjes neer. Tegen de rood oranje hemel vliegen ganzen gakkend in V- formatie. De egel verstopt zich onder een dikke laag herfstbladeren.  De rietpluimen glinsteren in de zon al wiegend in de wind.

 Ik ga op in wat ik zie. Ik voel mij vereerd om onderdeel van dit wonderlijke leven te mogen zijn. Even vergeet ik dat ik ziek ben, dat ik in het bed in de kamer lig, uitkijkend op de tuin. Ik stijg uit boven mijn eigen leven om het leven dat om mij heen is ten volste te kunnen aanschouwen.

Dat leven, voorbij alles wat een mens kan meemaken, is wat mij betreft één groot kunstwerk op zich. Nieuwe levens die groeien in de buik van de moeder. Ons lichaam dat talloze processen uitvoert waarover wij (in de meeste gevallen) niet hoeven na te denken; longen die zuurstof uit de lucht halen, het hart met haar schatkamers, ogen die de wereld om ons heen zichtbaar maken, het brein dat ons kan laten denken, ervaren, dromen en ons helpt dromen te verwezenlijken.  Hulde aan het lichaam waarin wij op deze planeet mogen rondkijken!

Ja, die wonderlijke blauwe planeet. Zwevend ergens in de ruimte. Verwarmd en belicht door de zon. Omringd door sterren en planeten. Bewoond door een bont gezelschap planten en dieren, naar schatting zo’n 50 miljoen verschillende soorten. Een ongelooflijke diversiteit aan kleuren en vormen, ook daar hebben wij niets voor hoeven doen. Het is er en staat klaar om je welkom te heten in de wereld van verwondering.

Daarom vind ik de woorden van Godfried Bomans zo mooi; “Thuis te zijn alsof men op reis is”.  Wanneer je reist sta je vaak meer open voor alles om je heen, je kijkt met andere ogen en leeft intenser. Zodra je thuis bent, nemen routine en vanzelfsprekendheden het meestal weer over.
Ik denk dat  -waar je ook bent-  het de kunst is om je over het kunstige leven te blijven verwonderen!

 




"Strength does not come from physical capacity. It comes from an indomitable will” 
Mahatma Gandhi
 

Terugdenkend aan hoe graag ik sportte, in het bos wandelde en fietstochten maakte met mijn hondje voorop in de mand, realiseer ik mij dat die enorme bewegingsvrijheid een groot voorrecht was. Een privilege toegekend aan het gezonde lichaam.

Zo vanzelfsprekend als het was om te leven in een lichaam dat “gewoon” alles kan wat je wilt, zo moeilijk is nu het volbrengen van zelfs de kleine alledaagse dingen. Inmiddels duurt deze ziekte (ME) twintig jaar, dan wordt het ook wel een chronische ziekte genoemd, maar zo noem ik het zelf nooit. De ziekte heeft mij aangespoord een hernieuwde versie van mijzelf te ontwikkelen. “Ik ben chronisch ziek” klopt niet bij hoe ik mijzelf zie. Ik ben Maartje 2.0
 

Het ontwikkelen van een hernieuwde versie van jezelf doet dikwijls denken aan het beoefenen van topsport, paralympisch in mijn geval. Het vraagt doorzettingsvermogen, je moet tegenslagen kunnen incasseren, je grenzen verleggen maar jezelf niet voorbij streven, veerkrachtig zijn en tegelijkertijd een duidelijke koers voor ogen houden. 


Er is echter één  vrij belangrijk verschil tussen topsport en ziekte; aan het leven van de topsporter ligt een keuze ten grondslag, aan het mijne een speling van het lot. Ik moet dus eerlijk zeggen dat ik niet meteen vanaf het begin een “topsportmentaliteit” te pakken had. Ik heb mij bang, verdrietig en machteloos gevoeld. Ik heb getwijfeld aan mijn kunnen. Maar zoals sporters telkens een al scherp persoonlijke record weten te verbreken, zo heb ik mijzelf versteld doen staan van hoeveel meer je aankunt dan je denkt.

Om mijn fysieke achteruitgang te compenseren, huurden we een rolstoel zodat ik  zo nu en dan toch even buiten zou kunnen zijn. Daarna kwam er een rollator zodat ik zelf kleine stukjes zou kunnen lopen. Toen raakte ik wederom bedlegerig, waardoor alles van vooraf aan begon. Dit proces herhaalde zich talloze keren, ik maak er dan ook geen geheim van dat de moed soms in mijn schoenen zonk, maar ik ben hem nooit verloren.

Sinds kort heb ik een loophulp fiets, een fiets ontwikkeld voor mensen die niet zo lang op de been kunnen zijn. Omdat het mij leuk leek om weer eens een beetje snelheid te ervaren, racete ik meteen de eerste dag met mijn nieuwe loophulp van de zeedijk. De fiets maakte veel meer vaart dan ik verwachtte, heel even was ik bang om te vallen maar al gauw dacht ik; ik val niet, ik vlieg!
Die momenten zijn als het winnen van een gouden medaille. De wind door mijn haar, een rennende hond aan mijn zijde, in gedachten speelt de fanfare the victory  march, vallen er bloemen uit de hemel, zwaai ik lachend naar de mensen en draag ik de bolletjestrui.







 

 

De ontmoeting met konijn Guusje markeert het begin van een nieuwe innerlijke pelgrimstocht. Meteen deed haar aanwezigheid mij de laatste restjes van een onaangename gebeurtenis vergeten. Ze losten op als sneeuw voor de zon, zoals het ego oplost in de liefde.

Iedere dag kwam er meer ruimte om de liefde als vanouds en toch nieuwer te laten stromen. Ik wist het weer zeker, nog zekerder dan eerst; er woont hier liefde, niets dan liefde, altijd.

De stilte is terug in mij, ik denk aan bijna niets en voel mij gelukkig. Gelukkig zonder reden of om alle redenen. Alsof ik verliefd ben, maar dan zonder persoon en kalmer.

Mijn lichaam doet haar best, het is niet eenvoudig. Alles kost haar moeite en de energie is schaars. Iedere dag moet ik meer van haar vragen dan ze aankan om het minimale te kunnen volbrengen. Ik dank haar voor de kracht die ze heeft om mijn kleine wensen in vervulling te laten gaan. Een wens als een bloesemboompje planten voor Nelson. Een mooie wilgentak voor Guusje zoeken. Samen thee drinken in de zon.

Hoe langer ik stil ben, hoe geruststellender ik het in leven zijn ervaar. Ik doe weinig, maar alles gaat zijn gang. De vogels, de zon, de wind, de voorbijgaande wolken. Een vogel fluit. We kijken alle vier naar de hoge boom. Ik glimlach om onze gebundelde aandacht. Kort later hervatten we onze bezigheden,  Iep speelt met een kluitje, Guusje strijkt haar oren, Abel zoekt zijn bal en ik kijk.

Aan het einde van de dag hangt mijn haar in rommelige slierten langs mijn gezicht. Ik heb modder, stro, gras en pootafdrukjes op mijn kleren. Ik ben gelukkig.

 


 

Voor wie zich afvraagt; "Wat heeft zij eigenlijk precies?", "Wat is ME?", "Is daar iets aan te doen?"
bij deze een heldere interessante lezing door Prof. Dr. Visser.

Ik post niet zo vaak berichten of video's als deze, maar ik ben ontzettend blij dat er artsen zijn die onderzoek doen. In alles wat Dr. Visser zegt, hoor je dat hij weet waarover hij praat. Dat is tamelijk uniek te noemen. Daarom ontroert het mij en ben ik dankbaar voor zijn werk en bestaan.

>>> KLIK! <<<


 

Mijn moeder belt met mijn oma en mijn oma vraagt naar mij.
“Hoe gaat het met Maartje?”
- “Ze voelt zich helemaal niet zo goed”
Ik hoor mijn oma even diep zuchten, ik weet dat mijn ziekte haar verdrietig maakt.
“Konden we maar iets voor haar doen. Het is zo’n kwelling, ze is nog maar zo jong”
- “Wij weten het soms ook niet meer”, antwoordt mijn moeder.
“Zijn jullie nog even met de loopfiets naar buiten geweest?”
- “Ja. Maar ze voelde zich vrijwel meteen heel beroerd. Ik heb haar geduwd. Ze was helemaal bleek. We zijn omgekeerd, hebben de hond en fiets in de auto gedaan en zijn weer naar huis gereden”
“Wat is het ook een ellende”
- “We hopen dat ze op één of andere manier toch weer wat zal opknappen”
“Het is bewonderenswaardig hoe positief en dapper ze blijft ”, hoor ik mijn oma zeggen.

Ik voel een glimlach en een traan. Mijn oma is één van de belangrijkste vrouwen in mijn leven. Ze heeft veel doorstaan. Haar woorden ontroeren mij en het luisteren naar mijn eigen verhaal in de derde persoon moet even tot mij door dringen.

Al een poosje lukt het mij vrij goed er niet te veel over na te denken. Een soort van stoïcijns door de dagen te gaan en de momenten waarop ik mij iets beter voel te omarmen. Ik word daar steeds beter in. Eén goed moment is als een dankbaarheid- elixer voor de rest van de dag.  

Heel soms denk ik; ik zou in de zomer wel weer eens willen zwemmen in de zee. Of op vakantie willen gaan. Uren wandelen in een gebied dat ik niet ken. Rondkijken in een oud stadje. Tot ’s avonds laat onder de sterrenhemel zijn en de volgende ochtend onderweg naar de bakker de dauwdruppels van het gras zien glijden. Dat zou ik wel eens willen.

Ik zou ook wel eens willen, dat ik wakker werd zonder de oorsuizen die klinken alsof het buiten regent, zonder de spierpijn, de misselijkheid waarvan ik zweetdruppels op mijn voorhoofd krijg, de duizeligheid en zwakte in mijn gehele lichaam. Als ik iets mocht willen, wilde ik dat als eerste; een keertje in een rustig lichaam wakker worden.

Vooralsnog heb ik hier weinig over te zeggen gehad. Na jarenlang verzet kwam ik tot het inzicht dat het wel eens een wijs besluit zou kunnen zijn mijzelf niet meer te pijnigen met hypotheses. Het is wat het is, zegt de liefde volgens Fried. En het is bewonderenswaardig zegt mijn oma, daar houd ik mij vandaag aan vast. 

 

 

Mijn oma & ik - 2010





Gepubliceerd in Gooisch Blad 
14 februari 2016




Happy Valenmine


“What lies behind us and what lies before us are tiny matters compared to what lies within us”
– Ralph Waldo Emerson

 

Gemiddeld is een mens zo’n tachtig jaar aan zichzelf verbonden. Voor de één vliegt die tijd, voor de ander is het een beproeving. Voor mij gold aanvankelijk dat laatste. Toen ik twintig jaar geleden ziek werd stond de relatie met mijzelf behoorlijk onder druk. Ik was veertien jaar, zat in de vierde klas van het Atheneum en de ziekte ME nam mijn leven over. Ik kon niet meer meedoen aan waar ogenschijnlijk iedereen mee bezig was. Ik had het gevoel dat alles aan mij voorbij zou gaan, dat het leven mij zou vergeten. Als ik op zo’n jonge leeftijd al moest afhaken, zonder diploma, studie, werk en wonend in een lichaam met een ziekte die te raadselachtig lijkt om opgelost te kunnen worden; wat komt er dan van mij terecht?

Alles waarmee ik mijzelf identificeerde viel weg. Achteraf is dit een grote aanmoediging gebleken om het allemaal eens heel anders te gaan bekijken. Dat was niet eenvoudig, want waar begin je als je denkt met lege handen te staan. Ik begon precies daar; “Waarom denk ik dat er niets meer overblijft”. Ik had een beeld gevormd van hoe het zou moeten zijn aan de hand van hoe de mensen om mij heen leven. Ik kon niet aan die verwachtingen voldoen, verwachtingen die ik mij had eigen gemaakt. Ik was teleurgesteld in mijzelf en had het gevoel voortdurend tekort te schieten. Ik voelde mij zo klein van binnen als iemand vroeg: “Wat doe jij zoal in het leven?”. Ik schaamde mij voor het feit dat ik zo vroegtijdig was gestrand.

Ik ging op ontdekkingsreis. Aanvankelijk verdwaalde ik vaak omdat oude gedachten over “hoe het zou moeten zijn” mijn blik vertroebelden. Naarmate de tijd verstreek en ik mij langzaam maar zeker ontdeed van mijn eigen overtuigingen, begon ik mijn nieuwe wereld helderder te zien en ontdekte ik een prachtig veld, een veld van mogelijkheden. Mijn nieuwe leven begon te stromen. Ik leerde dat er zoveel ruimte was voorbij het plaatje waaraan ik dacht te moeten voldoen. Waar ik vermoedde dat ik strandde, bleek het eigenlijk pas te beginnen. En waar ik dacht opgesloten te zijn, trad ik stilaan een oneindige ruimte binnen.

De relatie met mijzelf werd sterker. Hoe meer ik ontdekte hoe meer ik mijzelf leerde te vertrouwen. Wanneer ik dacht vast te lopen, streek er als bij toverslag een ingeving neer en kon ik de reis met hernieuwde inzichten voortzetten. Het is als een wonderlijk spel, telkens wanneer je een raadsel hebt opgelost dient zich een nieuwe ruimte aan. En zo werd de vraag “Wat komt er dan van mij terecht” beantwoord met een avontuur over ongebaande paden en kwam ik terecht in een wereld waar zich zoveel meer ontvouwde dan ik kon vermoeden. Het werd een reis waarin ik JA zei tegen mijn leven en tegen mijzelf, in voor- en tegenspoed zal ik er zijn. Happy Valenmine! 


Maartje 








 

Nu ik 35 jaar en vier maanden op Aarde ben, dringt het steeds vaker tot mij door dat ik in dit leven waarschijnlijk geen moeder word. Onlangs vroeg ik mij af of het geen tijd wordt om daar eens verdrietig over te zijn. Tot dusver heeft deze voorlopige conclusie mij slechts een enkele keer tot tranen bewogen dus stelde ik mijzelf de vraag of ik misschien niet iets verdring.

Toen ik 30 jaar was, ervoer ik aangaande dit vraagstuk voldoende tijd en ruimte. Er kon nog van alles gebeuren. Ik wist toen niet dat er vijf jaar later op fysiek vlak niets ten goede veranderd zou zijn, gelukkig wist ik dat niet. Hoop lijkt soms steeds meer op niet-weten.

Vroeger was ik een bevlogen poppenmoeder. Met hart en ziel zorgde ik voor mijn pop. Ik wist wat haar lievelingsjurkje was, wanneer ze niet zo lekker zat en even verplaatst moest worden, ik wist wanneer ze wilde slapen, wanneer ze zin had om naar buiten te gaan, ik deed mijn best haar zo goed mogelijk te leren kennen en voor haar te zorgen. Als iemand mij vroeg wat ik later wilde worden; moeder!

Ik verwachtte dat het moeilijk zou zijn om te accepteren dat deze kinder- wens, mijn wens als kind, niet in vervulling gaat. Maar zelfs nu de tijd gaat dringen en ik eigenlijk wel weet dat de kans heel klein is dat mijn lichaam ooit sterk genoeg wordt om moeder te zijn, voel ik mij daar heel rustig onder.

Er is zoveel veranderd in mij. Het is alsof “iets willen” niet meer in mijn gevoelens en gedachten voorkomt. Althans, ik wil natuurlijk wel eens wat, maar dat beperkt zich tot kleine dingen met betrekking tot vandaag. Een kleine wandeling bijvoorbeeld of chocolade.

Wat ik óók graag wil is met andere ogen naar de wereld kijken zodat ik dingen kan zien die ik voorheen niet zag. Ik wil graag iedere dag (minstens) een sprankje van het wonder ervaren, het wonder waarin wij zijn. Het wonder dat we er zijn. En vanuit dat gevoel wil ik graag leven; “An everyday sort of magic”
 

Ik las; “Het spirituele levensveld wordt toegankelijk wanneer wij ons ‘willen’ overgeven aan God of de Bron”. Dat is denk ik met mijn willen gebeurd. Het was niet eenvoudig maar nu het eenmaal zo is, is het een bijzonder rijke ervaring. Terwijl ik met lege handen dacht te staan, ervaar ik nu rijkdom, overvloed. Alles is er.

Vanuit dat nieuwe gevoel kwam de vraag waarom ik in dit leven dan nog zelf zou willen meemaken hoe het is om moeder te zijn. Er zijn immers ook al zoveel moeders. Ik vind het leuk om naar de ervaring van deze vrouwen te luisteren, maar de wil om dit zelf te ervaren is ergens diep van binnen opgelost en er is ruimte voor teruggekomen. Een warme energie stroomt door mijn lichaam, door mijn geest, door mijn ziel. Een veld van mogelijkheden openbaart zich. De stroming verbindt en maakt mij vrij. Ik geef mij over, de lucht is zwanger.




 

 Om het artikel te lezen open je de afbeelding en klik je nogmaals om
te vergroten en te kunnen inzoomen   

 

 

 


 

Mensen vragen zich wel eens af of ik mij niet verveel, ik kan je vertellen dat je je geen moment verveelt als je woont in een lichaam als deze . Er gebeurt altijd wel iets, meestal gebeurt er iets waardoor iets anders niet kan gebeuren. Zo gebeurde het vandaag dat ik nauwelijks op mijn benen kan staan, waardoor het bijvoorbeeld niet zal gebeuren dat ik een wandelingetje met Abel kan maken. Of even beneden kan zitten. Of in mijn tuinhuisje kan zijn.
Ik heb daarbij behoorlijke hoofdpijn, duizelingen, misselijkheid en last van oorsuizen waardoor het nauwelijks mogelijk is afleiding te vinden in het kijken van een film of het luisteren naar muziek. Dus ik lig, in stilte, te zijn.

Ik vroeg mij af of het mij misschien zou lukken om even te douchen. Ik heb een douchestoel maar ben meestal te eigenwijs om daarop te gaan zitten. En, als ik mij echt heel beroerd voel biedt een douchestoel ook geen veiligheid, voordat je het weet lig je ernaast en zie je van heel dichtbij hoe het douchewater door het rooster wegstroomt.

Heugelijk feit is dat ik heb gedoucht. Heel kort, maar ik heb het gedaan. Iets minder heugelijk is dat deze activiteit meer kostte dan ik had en mijn benen verzuren alsof ik een marathon heb gelopen. Toch is het fijn dat ik er nu weer proper bij lig.

Kort geleden liep ik nog bijna 3 kilometer met Abel, met een denkbeeldige medaille reed ik naar huis. Ik hou mij eraan vast dat dit gauw weer kan. De rest laat ik los.

Hoe graag ik ook zou willen dat mijn lichaam volledig herstelt, inmiddels ligt mijn grootste prioriteit bij de gezondheid van mijn geest en ziel. Daar ligt mijn werkelijke vrijheid. En daar ben ik niet afhankelijk van de grillen van mijn lichaam.

Ik doe voor mijn lichaam wat ik kan en wat goed voor mij voelt, ik bezoek artsen, volg adviezen op, probeer allerhande supplementen, krijg B12 injecties  en eet zo gezond mogelijk.

Ik weet inmiddels dat het net zo belangrijk is om deze aandacht aan je geest en ziel te besteden. Ik hoef er niet meer over na te denken, het gaat vanzelf. Het is als eten , drinken en slapen een basisbehoefte geworden. Met terugwerkende kracht is een ontspannen geest ook heilzaam voor het lichaam, stress in welke vorm dan ook betekent een aanslag op je immuunsysteem.

Nu de ziekte mij(n lichaam) weer in de houdgreep heeft, geef ik mij over en glimlach naar Ghandi;
"You can chain meyou can torture me, you can even destroy this body, but you will never imprison my mind”

Ik heb overigens niet het gevoel dat iets of iemand het mij met opzet moeilijk wil maken, het is zoals het is en het is in mijn handen hoe ik daarmee om wil gaan. Ik voel mij geen slachtoffer of patiënt. Ik voel mij “gewoon” een ziel met een menselijke ervaring.

Ik vind de Aarde een bijzondere plek om te zijn.  Ik vind het fijn om met bepaalde mensen en vooral met dieren contact te hebben en ik vind het fijn om innerlijke ruimtereisjes te maken.

Het woord ruimtereisje is bedoeld als in; het Heelal in jezelf en niet als; elders ver weg van hier. Ik denk dat wanneer je visualiseert over bijvoorbeeld Licht, je niet het gevoel moet hebben dat dat zich ergens anders bevindt. Het is gewoon hier, in en om je heen. Dichtbij, in jou en mij.

“You are not a drop in the ocean, you are the entire ocean in a drop” – Rumi.

Het is zodoende eigenlijk niet alleen hetgeen er in mijn lichaam gebeurt waardoor ik mij niet verveel, maar ook de leuke dingen  in mijn gedachten en in mijn hart. De reis die je maakt door de tijd, de bijzondere ervaringen, hoe je jezelf ont- wikkelt, hoe alles anders voelt als je er anders naar kijkt en de innerlijke rust en ruimte die zich steeds verder ontvouwen.

Ik hou van die beweging en van die reis, van de ontdekkingen, de ontberingen, de verwondering en de nooit aflatende interesse en nieuwsgierigheid naar wat een ziel in een mensenlichaam zoal kan ervaren.

"Today, I hardly move though really I’m traveling a terrific distance
Lifting the veils"







Aanvankelijk was het alsof ik terechtkwam in een oneindige achtbaan. Daar waar je vroeger een uur voor in de rij stond en lachend door schuifelde tot je plaats mocht nemen in de beugels om je vrijwillig ondersteboven te laten keren, daar zat ik nu onvrijwillig al jaren in vast.

Toch is er daarin iets veranderd. Is het niet meer die aaneenschakeling van loopings, schroeven en andersoortig inversies waarbij ik met mijn handen de beugels krampachtig omklem, omdat het mij zo bang maakt, zo wanhopig verloren opgesloten in een lichaam te zijn; “Ik wil nog zoveel, help mij alstublieft, ik moet hieruit, ik heb nog zoveel te doen. Nog zoveel waar te maken”.

Onlangs hoorde ik iemand met een fikse verkoudheid zeggen; “Ik heb hier helemaal geen tijd voor” en “dit komt mij echt niet goed uit”. De woorden galmden in mijn gedachten, het was zo’n vreemde gewaarwording om de inhoud van deze zinnen tot mij te laten doordringen.
Stilaan begon ik het te zien; alles is veranderd. Van mijn beleving van tijd tot mijn beleving van belangrijkheid. Alsof ik langzaam maar zeker vezel voor vezel ben getransformeerd.

Kort geleden zei een vriend; “Als ik mij zo zou voelen als jij, zou ik iedere dag de dokter bellen. Of de ambulance”. Ik glimlachte. Om te laten weten dat hij het meende zei hij daarna; “Ik zou het niet volhouden zoals jij”. Even zag ik mijn leven door iemand anders zijn ogen en ik begreep best wel dat hij mijn leven niet zo zag zitten. “Iedereen zou het kunnen”, verzekerde ik hem. “Ik heb hetzelfde gedacht als jij, maar je leert leven met de momenten. Je kunt steeds meer verdragen en je wordt ook minder bang”.

“En, er kan iets wonderlijks van binnen gebeuren. De innerlijke wereld waar je zo nu en dan een glimp van opving, ontvouwt zich dag bij dag. Helderder en ruimer. Wanneer je het probeert te vangen ontglipt het je, maar je zal steeds beter de weg leren vinden. Ik hoef nog maar even mijn ogen te sluiten, naar mijn hart te keren, dan ben ik er”.

Ogenschijnlijk is er niets veranderd, maar alles is anders als je daar kunt zijn. “Daar” is geen plek in het verre, daar is hier, daar waar jij bent, daar; de plek van waaruit je nu deze woorden leest.

Mensen die “alles” lijken te hebben, kunnen nog steeds heel ongelukkig zijn wanneer deze plek gehuld blijft in sluiers. Dat is geen vorm van ontevredenheid maar onrust die je probeert de weg te wijzen. Het lijkt alsof de meeste mensen in dit geval geneigd zijn de kortste route te nemen, vluchtige onrust bestrijding op herhaalrecept. Ik weet niet precies hoe dat kan, misschien omdat we onszelf hebben verteld dat hetgeen we zoeken en naar verlangen niet bestaat?
Mocht dat zo zijn, ga maar even goed zitten want dan moet ik je iets belangrijks vertellen; het bestaat wel! Je hebt het goed gevoeld, je onrust is geen eeuwige plaaggeest. Als je niet diep van binnen wist dat het ook anders zou kunnen zijn, was de onrust niet ontstaan. Het ontstaat omdat je het weet, misschien ben je het vergeten, dat is niet erg. Je onderbewustzijn weet het nog.

“Take my hand, we will walk, we will only walk.
We will walk without thinking of arriving anywhere”
– Thich Nhat Hanh

Terugdenkend aan mijn radeloosheid van toen weet ik nu dat er gehoor is gegeven aan mijn noodkreet. Niet door mijn lichaam beter te maken, maar door mij kracht en inzicht te geven, door mij geduldig de weg te blijven wijzen hoe stijf ik mijn ogen ook dichtkneep.

Het idee nog zoveel te doen te hebben is vervlogen in de tijd. Onlangs dacht ik nog aan hoe ik voorheen afspraken moest afzeggen en deze afspraken er nu überhaupt niet meer zijn. Heel even gaf mij dat het gevoel alsof ik niet echt meer meedoe, maar dat was maar heel even, hoogstwaarschijnlijk een levensteken van mijn ego en je ego moet je niet onderschatten. Ik heb talloze gesprekken met haar gevoerd. Interessante gesprekken, over belangrijkheden en conditioneringen, over wat er overblijft als zij alles zou loslaten waarmee zij zich identificeert.

Hier worden ego’s niet zo blij van maar op een gegeven moment was ze dapper en slim genoeg om te zien dat haar plan ons op een doodlopend spoor bracht. Ze gaf het roer uit handen en durfde vertrouwen te hebben in iets wat ze niet kon zien, maar wat haar toch telkens meer bekend leek voor te komen. Misschien verdween ze langzaam of zijn we stilaan één geworden. Bijna dan, ze plant zo nu en dan een vlaggetje, dan zwaaien we even naar elkaar en roept ze;

“Beam me up, partner”.



 




Omdat het bijna mijn 35 jaar op Aarde viering is, vierde ik gisteren met allemaal lieve mensen een Volle Maan feestje. Met als speciale gast, de Super Maan.

Het is lang geleden dat ik een feestje ter gelegenheid van mijn verjaardag heb gevierd. Vanwege de ziekte kan ik niet in een drukke omgeving zijn, ik kan niet lang zitten, lange gesprekken voeren en ik kan alledaagse geluiden steeds minder goed verdragen. Een huis vol pratende mensen maakt mijn lichaam dan ook niet blij. Maar toch wilde ik graag samenzijn. Kaarsjes branden. Fakkels ontsteken. Toosten op het leven. Verwonderen en verbonden zijn.

"We are individuals but always together, connected in more ways than we can ever imagine.

Dus werd het een feestje waarbij iedereen kan zijn wie en waar hij is. Een feestje waar je alleen met je ziel hoeft te reizen. En op die plek, voorbij ruimte en tijd, hebben wij elkaar en onszelf ontmoet.

Ik kreeg prachtige foto’s toegestuurd, vanuit allemaal verschillende plekken, dezelfde mooie Maan.
Het maakte mij zo blij. Ik ben heel dankbaar dat er mensen bestaan die weten dat je voorbij ogenschijnlijke grenzen overal kunt zijn waar je wilt. Dat je kunt reizen voorbij de sluiers, door allerlei poortjes en open vensters.

"Don't believe what your eyes are telling you. All they show is limitation. 
Look with your understanding, find out what you already know, and you'll see the way to fly"

Tegen middernacht ben ik gaan slapen, het was de bedoeling dat de wekker mij om drie uur ’s nachts weer wakker zou maken. Ik herinner mij nog dat ik in mijn slaap de wekker hoorde en enkel dacht; wat een grappig deuntje. Gelukkig maakte mijn vader mij om vier uur wakker. Het was zo helder, ontelbaar veel sterren en een prachtige Maan.  

Toen viel ik flauw. In films ziet dat er vaak sierlijk uit, je valt, de prins strekt zijn armen uit, je glimlacht, je strijkt een lok haar uit je gezicht en dan ga je trouwen.  In werkelijkheid word je enorm misselijk, spierwit, uit alle poriën komt zweet tevoorschijn en dan verdwijn je. Wanneer je bijkomt moet je overgeven maar omdat je zo verzwakt bent is het bijna onmogelijk om boven de emmer te hangen zonder weer je bewustzijn te verliezen.

Mijn vader heeft mij geholpen. Abel overigens ook. Hij springt nooit uit zichzelf op het bed, maar zag in deze situatie een noodzakelijke uitzondering en bleef dichtbij.
Toen ik mij weer iets beter voelde wilde ik heel graag nog even de Maan zien. Mijn wens was eigenlijk om midden in de nacht een half uurtje buiten te zijn, onder de sterren in gezelschap van de Maan. Maar dat is niet gelukt. Ik kon niet meer rechtop zitten, laat staan nog even naar buiten gaan. Terwijl ik in bed lag vroeg ik mijn vader; “Is het mooi?”
Hij antwoordde; “Het ziet er nog precies zo uit als daarstraks”
Met dat beeld van de Maan in gedachten viel ik in slaap.

Vandaag ben ik dankbaar dat ik toch een paar minuten de bijzondere Maan heb mogen aanschouwen, dat het hoe dan ook een heel mooi feestje was waar fakkels en kaarsjes brandden, met verwondering en verbondenheid in mijn hart en dankbaarheid dat ik ondanks mijn vernauwde bewegingsvrijheid, op zo waardevolle wijze, zoveel bijzondere mensen mag ontmoeten. 

☆ Dank jullie wel  ☆

“We are all made of stardust.
See you when you see the moon” 

 





 

Ik leg mijn benen op een paar kussens zodat het bloed naar mijn hoofd kan stromen. Mijn maag krimpt samen, ik hoop maar dat ik niet weer hoef over te geven want ik weet niet hoe ik in deze toestand bij het toilet kan komen en ik ben alleen thuis.

Ik ben niet in paniek, vroeger had ik dat wel. Dan voelde ik mij zo klein en machteloos in dit zieke lichaam. Maar je wordt dapperder. Je kunt steeds meer hebben. Het verandert niets aan de naarheid van de situatie, echter groeiende dapperheid is energie besparend en prettiger voor de omgeving. Nadeel kan zijn dat naarmate je meer kunt verdragen je juist wel eens minder goed begrepen kunt worden, het lijkt immers allemaal wel te gaan.

Ik moet toch overgeven en probeer het toilet te bereiken. Mijn voeten raken de grond maar het voelt alsof ik zweef. Ik zweef met tranen in mijn ogen. Ik houd mijn hart vast voor wat er nog komen gaat. Misschien raak ik toch een beetje in paniek. Rustig-blijven is meestal mijn toverwoord, maar ook toverspreuken raken uitgewerkt.

Ik moet denken aan de woorden van een zogenaamd in ME gespecialiseerde mevrouw die op tv zei; “De eerste reactie van mensen is vaak om te gaan liggen wanneer ze pijn ervaren, maar het is goed om door die pijn heen te gaan”.  Ik moest lachen en huilen tegelijk toen ik het haar hoorde zeggen. Dan heb je echt geen idee waar zieke mensen al doorheen gaan en zij moet “ons” vertegenwoordigen.  

Ik lig weer in bed. Ik weet niet hoe laat het is, tijd zegt mij weinig, ik hoop vooral dat ik gauw weer in slaap mag vallen. Ik raak steeds meer vervreemd van wat voor de meeste mensen vertrouwd is. Mensendingen. Aardse zaken. Het is alsof ik op een secundaire planeet in de verte leef. Ik aanschouw, ik leef mee, maar doe niet mee. En ik vind het niet erg, mijn energie is te laag.

Dan denk ik aan wat mijn voormalig huisarts zei; “Als je iets wilt doen, moet je het gewoon doen”. “Je moet een lijstje maken met doelen en die doelen nastreven”. Ik zie nog het vuur in mijn moeders ogen, zij ging mee vanwege eerdere soortgelijke ervaringen bij doctoren. Mijn moeder begreep niet hoe de huisarts dit kon zeggen. Mijn moeder weet als geen ander hoe strijdvaardig ik ben, hoe snel ik probeer de draad op te pakken zodra het maar een klein beetje beter gaat. Onwetendheid.

Ik schrik wakker met zweetdruppels op mijn voorhoofd. Het is donker. Ik probeer een slokje water te nemen, maar het gaat bijna niet vanwege de keelpijn. Mijn oren suizen heel hard. Mijn hoofd is draaierig. Ik weet na al die dagen in bed niet meer hoe ik moet liggen zonder pijn. Tranen springen in mijn ogen. Ik probeer te denken aan de sterren. Ik probeer het ruisen van de wind te horen. Ik probeer te voelen dat mijn geest nog vrij is.

You can chain me, you can torture me, you can even destroy this body, but you will never imprison my mind”

Gedurende mijn tijd in een ziek lichaam, is er veel “ik” verdwenen. Misschien is dat wel het mooiste wat mij is overkomen. Misschien reis ik daarom zo gemakkelijk naar een secundaire planeet. Misschien kan ik daarom genieten van andermans geluk zonder het zelf na te jagen. Misschien kan ik mijzelf daarom loskoppelen van mijn lichaam. Misschien heeft de fysieke gevangenis mijn ziel bevrijd.

Iep tikt zachtjes op mijn voorhoofd. Ze wil bij mij onder het dekbed liggen. Het is bijzonder dat ik haar vertrouwde haven ben. Ik hoef daar niets voor te doen, er alleen maar te zijn.

Mijn ziel uit de greep van het ego. Maar nog niet helemaal. Want ik ben soms nog bang, verdrietig en onzeker. Ik heb twijfels over of ik dit leven kan volhouden, kan vol-maken.

03:09 – mijn telefoon vertelt mij over de tijd. Op het beeldscherm staat een foto van Nelson en mij. Het is vreemd om mijzelf te zien. Op de foto lijk ik één geheel, van binnen besta ik uit zwevende stukjes. Kleine stukjes op zoek naar een vorm. Kleine stukjes en onzichtbare verbindingen. Verbindingen met poortjes en deurtjes. De ene doorgang voelt vertrouwder dan de ander. Ik hou het meest van die naar Nelson.

Ik hoor zacht geblaf. Blijkbaar ben ik toch nog even in slaap gevallen. Abel wil graag naar buiten, we gaan samen naar de tuin. De wind voelt zacht. De bladeren ritselen. Even later liggen we met z’n drieën in bed. Iep, Abel en ik. Ik voel het kalm op en neer gaan van de warme lijfjes, lijfjes vol leven. Zij omringen mij. Iep spint mantra’s en Abel legt zijn hoofdje op mijn buik. Ik verlaat de secundaire planeet.

Be still and listen, the earth is singing.



 

 

Lieve Nelson

Ik dacht dat wanneer jij sterven zou, ik niet meer zou kunnen ademen.
Ik dacht dat wanneer jij heen zou gaan, ik in een oneindige vrije val terecht zou komen.
Ik dacht dat ik mijzelf zonder jou verliezen zou.
Maar jouw liefde wijst mij de weg terug naar mijzelf.
En ik adem.  En ik val. En ik sta op. 

Ik dacht dat het heel donker zou zijn.
Maar jij blijft jouw licht op mij schijnen.
Ik dacht dat je echt weg zou gaan.
Maar je bent in alles gebleven.

Ik dacht dat de tijd een rechte lijn zou zijn.
Een lijn van toen, nu en later.
Maar er is geen lijn. We zijn een cirkel. 
We ontmoeten elkaar in wat is geweest, wat is en wat komen gaat. 

De tijd is rond en we reizen samen.  

Wanneer ik het leven op Aarde vanuit mijn ziel beschouw,
wanneer ik leef met licht en liefde in mijn hart, zoals ik jou beloofde,
begrijp ik alles beter. Er is geen begin en geen einde.

De beklemmende momenten waarop ik je zo mis,
de momenten waarop ik het niet begrijpen kan,
ik je zo graag nog eventjes zou willen zien,
nog eventjes voor altijd zou willen vasthouden,
die momenten zal ik omarmen, omdat ook daarin mijn liefde voor jou ligt.

Dan zal ik denken aan jouw vertrouwen in het leven, jouw vreugdevolle op aarde-zijn,
jouw liefdevolle onbezorgde hart waarmee je zoveel licht en blijdschap hebt verspreid.
Ik wist meteen dat jij een engel vermomd als hondje bent.

Je hebt moeiteloos alles gegeven, meer dan ik mij wensen kon.
Hoe ziek ik ook was, ik kon oprecht zeggen: "Ik ben gelukkig". Dat kwam door jou.
Je bent als een thuis voor mij. Je toverde mijn glimlach, maakte kleine reisjes groots.
Samen met jou was ik altijd precies op de juiste plek.

Je hielp mij van dag naar dag te reizen.
Jouw aanwezigheid gaf mij de rust om te aanvaarden en de liefde om mijn hart te blijven openen. 
Zomaar door er te zijn heb je de stroming van mijn leven veranderd.
Die energie stroomt nu voor altijd door mij. Dankzij jou. Dankzij ons samen.

En ik adem. En ik val. En ik sta op.
Jouw liefde brengt mij terug bij mijzelf.
De tijd is rond en alles is één.

 

 




Mensen vragen zich soms af hoe iemand (ik, in dit geval) “ondanks alles zo positief” kan blijven. Ik vind dat altijd een leuke vraag omdat het antwoord mij de weg wijst.

- Voordat ik verderga, moet er gezegd worden dat ik veel mensen ken die “ondanks alles” op eigen wijze staande blijven. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen gemis, zijn eigen pijn en zijn eigen kracht. Echt iedereen -

“Positief” staat in het woordenboek onder andere omschreven als “met aandacht voor de goede dingen”. Dat is meteen één van de antwoorden. Ik heb ervoor gekozen de goede dingen te zien. Het is mij vaak opgevallen hoe duidelijk het verschil te merken is tussen lichte en zware gedachten. Alsof ze energetisch verschillen in gewicht. De ene gedachte drukt op je en de andere gedachte tilt je op.
Het grappige is dat deze bevindingen niet afhankelijk waren van de situatie, maar van de manier waarop ik over de situatie nadacht. Kortom; één situatie, verschillende realiteiten. Dat biedt mogelijkheden!

Het goede zien betekent overigens niet dat je je ogen sluit voor “minder goed” of zelfs kwaad. Het eerste waaraan ik hierbij denk is hoe wij met dieren omgaan. Het in hokken houden, het slachten, het eten. Ik zie daar helemaal niets goeds in.  Het goede zien betekent dus niet dat je overal een sprookje van maakt of dingen goed praat. Dat kan namelijk niet.
Om het goede goed te kunnen zien moet je ook het kwade in de ogen kunnen kijken. Je hart herkent dit kwade vrijwel meteen. Soms moet je even wat aangeleerde overtuigingen loslaten, want we hebben ten aanzien van kwaad ook vele blinde vlekken, maar daarna heb je helder zicht (en krimpt je hart ineen).
De lichte energieën te midden van deze donkere situatie zijn voor mij de mensen die geen dieren meer eten, hun zorgen uitspreken, actie voeren en tranen laten om wat de mens doet.


In mijn persoonlijke fysieke situatie helpt de aandacht voor de goede dingen mij vanwege de lichte energie die het in zich draagt. Ook dit is deels een bewuste keuze omdat zware energieën zowel je lichaam, als geest,  als je omgeving niet ten goede komen. Niemand heeft er baat bij. Dus kies ik voor het licht omdat daarin een helende potentie schuilt, ik daaraan wel iets kan hebben. En mijn omgeving dus ook.

Om “ondanks alles” goedgezind door het leven te gaan, helpt het ook om geen zelfmedelijden te hebben. Ik denk maar zo; is het van wereldbelang dat ik beter word? Nee. Het zou alleen wel prettig voor mijzelf zijn. Op een of andere manier leer je steeds handiger relativeren. Het “zelfbelang” raakt steeds verder naar de achtergrond. Op een bepaalde manier is dat een verademing.  Je krijgt er ruimte voor terug. Soms voelt het zelfs alsof ik niets meer heb om mij aan vast te houden maar tegelijkertijd alles er is wat ik nodig heb. Het verschil tussen hebben en zijn.

Ook helpt het mij om te beseffen dat een fysiek leven erg kort is. Het is geen oneindige aaneenschakeling van bijvoorbeeld ziekte en pijn,  het is een eindige aaneenschakeling. Het houdt een keer op en  tot die tijd is het je verantwoordelijkheid er iets, wat dan ook, van te maken.

Het is een cyclus van komen en gaan. En het is de kunst je daarmee niet te identificeren en goed naar jezelf te blijven kijken. Laagje voor laagje. Alsof je jezelf afpelt. Je kunt een laagje pas echt loslaten als je precies weet wat je vasthoudt.
Dit is een proces dat vaak aanvangt onder lichte dwang van omstandigheden. Als mij vooraf was gevraagd: “Wat zou je ervan vinden als je vanaf je veertiende ziek zou worden, niet meer zou kunnen studeren en langzaamaan bedlegerig zou worden, heel veel ziek zou zijn en niet zou weten wanneer dit over zou gaan”, dan had ik dat voorstel niet omarmd of beschouwd als een mooie kans om mijzelf en het in leven zijn eens goed onder de loep te nemen! Ik zou hebben gedacht dat ik dat niet zou kunnen opbrengen. Dat ik zou verdwijnen in een onbestemde duisternis. Want wie ben je dan nog. Wat houd je nog over van jezelf?
Ik had mij willen vasthouden aan alles wat mij een bepaalde zekerheid gaf. Een gezond lichaam, bewegingsvrijheid, een studie, een “toekomst”.  En nu, twintig jaar na mijn veertiende, is of voelt alles anders. Toekomst is wat je toekomt.

De studie die ik aan een universiteit wilde volgen, heb ik al dan niet in een wat andere vorm gekregen; ik heb een studie gemaakt van alles in en om mij heen. En ik moet eerlijk zeggen dat ik niet eerder een studierichting tegenkwam die mij zo op het lijf geschreven was.  Na vele jaren ontleden, introspectie, praten, luisteren en stil (liggen) zijn, zie ik dat het anders is dan ik dacht.
Terwijl de situatie waarin ik fysiek verkeer aanvankelijk  tot zoveel onzekerheid leidde, ben ik gevoelsmatig nu dichter bij een zekerheid dan toen en heb ik mijn nieuwe leven omarmd.

Ik ben tijdens het ziekteproces vaak ten einde raad geweest. Ik heb mij heel eenzaam gevoeld, onmachtig en terneergeslagen. Nu weet ik dat dit tekenen zijn van beweging. Je verzet je ergens tegen, dat roept emoties op en die emoties wijzen je met terugwerkende kracht steeds iets aan.  
Dit bewijst ook dat je jezelf niet moet identificeren met je emoties, maar dat je ze ook niet moet negeren want ze hebben iets te vertellen over hoe je je verder kunt ontwikkelen. Ont- wikkelen.

Deze ontwikkeling had voor mij telkens met licht te maken. Licht is mijn zekerheid. Je zou het ook Liefde kunnen noemen. Licht is belangrijk om je hart zuiver te houden. Om helder te kunnen zien.  Om goed te kunnen voelen. Om de juiste luisteraar te zijn. Om jezelf te helen van donkere pijnen.
“Give light and the darkness will disappear of itself”

Mensen vragen zich soms af hoe iemand (ik, in dit geval) “ondanks alles zo positief” kan blijven. Ik vind dat altijd een leuke vraag omdat het antwoord mij de weg wijst; Licht.

 

 







Ave Lees- en Leefgenoten!

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 





Wees welkom, lees mee
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl